Dagboeken

16 tot 30 juni 2008

1 tot 15 juni 2008

27 tot 31 mei 2008

Zaterdag is er een I Tjing-dag in Merelbeke, in het centrum Astro-Ohm:
Lamstraat 6 in 9820 Merelbeke - 09/237.90.79 of 0472/546.000 of via webstek www.astro-ohm.be.

Het wordt een boeiende dag. Daar ben ik zeker van. Het is een tijdje geleden dat ik een I Tjing-dag heb mogen begeleiden. Ik kijk er erg naar uit. Als u nog geen plannen hebt voor zaterdag, kom dan zeker af.
Zonder overdrijving durf ik te zeggen dat het uw leven kan veranderen.
Misschien zien wij elkaar dan?
Feit is dat de dag zeker zal plaatsvinden. Daar heb ik zopas de bevestiging voor gehad.

Verder, hou jullie haaks, en doe wat ge wilt ...

Bart

16 tot 27 mei 2008

Het goede nieuws is dat alles wat komen moet reeds vastligt, zoals een plaats op een landkaart. Het slechte nieuws is dat men met deze wetenschap niets kan doen, want wat er effectief zal komen kunnen we vooraf nooit absoluut met zekerheid zien, zoals de plaats op de kaart ook maar een abstractie is van de echte plaats. Zoals een recept van een taart niet de taart zelf is.
In principe kunnen we enkel getuige zijn.
Wat we doen, dat doen we, omdat er niets anders te doen valt. Er kan niet iets anders worden gedaan.
Zoals een gps is voorbestemd om de weg aan te geven. Het toestel zal niet ineens een liedje beginnen te spelen of een filosofisch boek beginnen te verklaren. Het toestel zal niets anders uitbrengen dan wat er ooit is ingestopt. Met onze toekomst is het net zo. Er zal niets anders uit te voor-schijn komen dan wat er voor is bestemd. En evenzo is wie jij bent het Ene Grote zijn, gefragmenteerd in één klein partikel, dat door anderen, en door zichzelf, is genoemd als "Jan", "Piet" of "Pol". Maar er is geen keuze.
Dat is zo moeilijk te rijmen met de ego-gedachte en het "ego-gevoel". We doen alsof we vrij zijn. Dat geeft misschien een goed gevoel, maar het is niet waar, en voor wie naar waarheid zoekt -als er dus al iemand is- valt dit niet te ontkennen. Natuurlijk is er niemand die zoekt of die ontkent. Er wordt gezocht en er wordt ontkent. Door wie? Door Het. Het is Het dat zoekt naar zichzelf. Het is Het dat zichzelf niet ontkent.
Voordeel is dat alle schuld, schaamte, dwang, enz. ineens wegvallen. Nadeel is dat niets nog aan anderen kan worden toegeschreven. Het zwarte schaap valt weg. De zondebok staat niet meer ter beschikking. De enige beschikking is het lot zelf. Niet als noodlot, maar als Fortuna, de Godin van het toeval en het geluk.

Maar goed. Back to reality.
De webstek is aangepast. Hopelijk zien jullie dat als een verbetering. Het gastenboek werd niet vaak gebruikt. Hebben we laten wegvallen.
Meer en meer opdrachten liggen op het vlak van individuele coaching.
Heb dan ook een afzonderlijke rubriek aan toegevoegd: Uw Klankbord.
Natuurlijk is er bij "boeken" nu ook "In Mysticum" te lezen, mijn laatste boek.
Ik hoop van harte dat jullie deze webstek graag blijven bezoeken.
Genegen groet.
Bart.

1 tot 15 mei 2008

Momenteel wordt de webstek gerestyled. Nog even geduld dus.

In "De Morgen" van dit weekend twee interessante artikelen gelezen. Het eerste had het over "beelddenkers" versus woorddenkers. Dat zou met de twee hersenhelften te maken hebben. Het leerproces bij beelddenkers gebeurt geheel anders dan bij woorddenkers, terwijl het onderwijs zich traditiegetrouw erg richt op de woorddenkers. Daardoor ontstaat het foute idee als zouden bepaalde kinderen leerproblemen hebben. Spellingsregels en rekenoefeningen zijn erg moeilijk voor beelddenkers. Ze zijn ook vaak afgeleid, omdat zij intensief opgaan in fantasie of associaties. Zij denken in beelden. Zij zien beelden. Zij maken beelden. Vaak zijn het creatievelingen. Heel boeiende materie is dat. Ik herken vele aspecten van de beelddenker in het gedrag van Zana. Dat zal belangrijk zijn om rekening te kunnen mee houden volgend jaar, als zij de stap naar het secundaire onderwijs zal zetten.

Een ander artikel had als titel "de vrije wil bestaat niet"!
Dat is een stokpaardje van mijn denken geworden.
In het artikel geeft men aan dat wetenschappelijk hersenonderzoek aantoont dat beslissingen allang genomen zijn voordat wij een bewuste keuze hebben gemaakt. Onbewuste processen bepalen blijkbaar wat wij al dan niet gaan doen. Soms ligt er een verschil van meer dan tien seconden tussen de beslissing in de hersenen en de beslissing van de bewuste wil. Dat is erg ingteressant. Sinds de eerste herinneringen uit mijn kindertijd heb ik het altijd als "normaal" en "evident" gevonden dat de vrije wil niet bestaat. Maar de samenleving rondom mij wou mij overtuigen van het omgekeerde. Voor mij was de "genade" en de "voorzienigheid" altijd een grotere realiteit als de eigen kracht en de "maakbaarheid" van de toekomst.
Het vreemde is natuurlijk dat mensen het gevoel van een vrije wil hebben. Dat maakt ons blijkbaar net mens. Toch in onze cultuur. In andere culturen is het geloof in de maakbaarheid haast heiligschennis of op zijn minst belachelijk.
Boeiend allemaal.

In feite zijn we geconditioneerde en geprogrammeerde wezens. We hebben niet onze ouders gekozen, niet wanneer en waar wij geboren zouden worden. Net zo min kiezen we wanneer we zullen sterven. En net zo min is er ergens een keuze tussenin, tussen geboorte en dood.
Soms is het moeilijk om te kunnen aanvaarden. Het resulteert eventueel in een totale ommekeer van waarden en normen in de samenleving.
En toch is het mijn inziens evident. En ook bizar.
Het enige wat ons rest is overgave...
Aan de Genade. Aan Het. Aan de Tijd. Aan datgene wat (er) is.
En ook al denkt men: ik ben vrij, dan toch... doe wat ge wilt (ge kunt tochj niet anders)! Wat bestaat is "ik ben". Het woordje "vrij" is er teveel aan.
Ik Besta. Ik Ben. Ja.
Ik ben Bart? Neen. Bart is er te veel aan.
Wat bestaat heeft altijd bestaan. Zal altijd bestaan.
Het toont zich in alle vormen en verschijnselen, in alle feiten en mensen.
Het onzichtbare krijgt vorm in het zichtbare.
Dat is yang dat yin wordt.
Het is de E=mc2.
Alles is Het. Alles is Bron of Kracht of Bewustzijn of God.
Er is niets anders. Geen "vrij", geen "Bart", geen dit of dat, geen zus of zo.
Zo simpel en toch, me god, och zo aartsmoeilijk.
Vooral als het minder goed gaat. Dan ligt het niet aan onszelf. We zoeken het buiten ons. We leggen de verantwoordlijkheid dan bij anderen, de overheid, de buren of bij God. Maar als we succes boeken, dan noemen we het als ons eigendom, als een "eigen" prestatie, als van "mij".
Haha!
Raar hé.

Lieve groet,
Bart.

17 tot 30 april 2008

Nonkel Fons is dood.
Hij is 83 jaar geworden. Nonkel Fons is de man van de zus van mijn vader. Hij woonde in Stasegem en was een rasechte kerel, een jage-stroper ook. Als zestienjarige ben ik hem ooit gaan opzoeken in de Ardennen, in Laforêt, een dorpje bij Vresse-sûr-Semois. Hij had daar een caravan staan, en ik ging er, als jongeling, graag naartoe. Hij toonde mij glimwormen, en leerde mij bier drinken. De man was beroepshalve metser, maar beschikte over erg veel gezond verstand en survivall skills. Tijdens de tweede wereldoorlog was hij ooit aan het stropen geslagen en er viel enkele meters voor hem een Engels vliegtuig neer. Een andere keer wou men in een huis een kabel doortrekken van de benedenverdieping tot boven, en dat lukte maar niet, tot de Fons zijn geweer nam en gewoon een gat door de vloer schoot.
Hij kon zalig vertellen, legde dan zijn arm om je heen, en hij nam je mee in zijn wereld. De laatste jaren leefde hij erg teruggetrokken, en nu wou hij geen "normale" begrafenis, geen kijklustigen en zo. Gewoon in intieme kring een afscheidsmoment. Meer niet. Zo ken ik Fons. Dat is 'm. Met hem verdwijnt een generatie, een soort van mensen dat zich nog kon behelpen met enkel het allernoodzakelijkste.
Daarvan gesproken. Ik hen nog wel enkele vreemde snoeghanen, zoals Bart, die zich onlangs een Defender Land Rover heeft aangeschaft, en door het dolle heen is daarom, mij het vehikel toonde, en waarvan ik u kan mededelen dat er weinig aan te zien is, dan wat alluminium, poken, kleppen en vooroorlogse ronde apparaten om snelheid en dergelijke aan te geven.
Een defender schijnt heel goeie motoren te hebben, en wat uitvoering betreft het allereenvoudigste weergeeft, zodat er ook zelden een mankement valt te bespeuren aan een dergelijke wagen. De arco is ook biezonder. Dat zijn twee kleppen die de wind van buiten naar binnen laten waaien. Heel biezonder. Nochtans is de aankoopprijs voor een Defender erg hoog. Ik moet zeggen, het toestel heeft wel wat. Het trekt aan. Het toont opnieuw de eenvoud der dingen aan.
Zoals wijn drinken met Heidi in de tuin, in elkaars ogen kijken, elkaar even aanraken en beseffen dat het zonder elkaar niet meer hoeft. Zo simpel kunnen de dingen zijn.
Of een Bout die met de mobilhome nu in Oostende is maar straks even langs komt; een echte I Tjing liefhebber en vriend uit het verre Brabant.
Een andere vreemde snoeshaan is Ludwig, een smid, die van opleiding meester in de beeldhouwkunst is, maar die over alles wel iets te vertellen heeft. Een familie-vriend in feite. Een plezier om mee samen te zijn.
Ik hoor een lijster.
Ik typ dit fragment in de camper, op de oprit van het huis, met achtergrondmuziek van het Huelgas Ensemble, de quinta essentia, polyphonie dus, van Lassus en Palastrina. Echt hemels is dat.
Straks nog wat werk aan de winkel. Een evaluatie van een opdracht. Plannen voor de week. Facturen opmaken. Een nieuw idee uitwerken...
Vandaag, 20 april, lijkt de lente te zijn aangekomen. Dat lucht op.
De reacties van de uitgeverijen op mijn boek 'in Mysticum" zijn allen negatief, in die zin dat men een uitgave heeft overwogen, maar tot de conclusie zijn gekomen dat de inhoud ervan erg interssant is, maar naar hun mening moeilijk is te verkopen op de "overvolle boekenmarkt". Sommige raden mij aan om het in eigen beheer uit te geven. Dat overweeg ik zelfs niet. Ik wil geen handelaar zijn in mijn eigen boeken. Een dezer dagen zet ik het boek gewoon op deze webstek. Dat lijkt me beter. We zien wel.
Hou jullie haaks en tot zo.
Bart.

Foto: Bout en Boutmobiel

1 tot 15 april 2008

Een mooi boek over de 90-jarige Ramesh Balsekar gelezen. Zijn manier van onderricht is vaak niets anders dan verhalen en anekdotes vertellen. Eén van de verhalen gaat als volgt:

Een man maakt een wandeling boven op een berg. Hij valt op een gegeven moment naar beneden en kan zich nog net aan één rotsblok vasthouden. Onder hem gaapt nu een metersdiepe kloof. De man is uiteraard bang, kijkt naar de hemel en roept: "is daar iemand boven?". Er is niet meteen een antwoord en de man roept opnieuw: "is daar iemand boven? Kan iemand mij helpen?". Nu komt er wel een antwoord: "ja, ik hoor je en ik wil je helpen. Er is echter één voorwaarde; u moet precies doen wat ik zeg."
"Goed," roept de man terug. "Ik ga doen wat u zegt."
De stem antwoord: "loslaten!"
Er volgt een minuut stilte. En nog één.
Vervolgens roept de man: "is daar nog iemand anders boven?"

Samen met Heidi naar boekhandel "de Raaklijn" in Brugge gegaan. Fantastische boekhandel trouwens. Wij waren achteraf van plan de eigenaar voor d rechter te slepen omdat de winkel tè veel uitnodigt tot kopen -grapje. Maar inderdaad, veel boeken meegebracht, waaronder enkele over de filosofische stroming van de advaita of non-dualiteit.
Er is nu wel helder het besef dat de advaita mij nauw aan het hart ligt. Zonder het te beseffen ben ik steeds advaita-minded geweest. Dat is steeds een bevreemdende ervaring. Op een eigen manier, of liever gezegd, door iets bewogen tot, het aannemen van de non-duale aard van de werkelijkheid. Natuurlijk speelt het boek de I Tjing hierin een belangrijke rol. Ikzelf heb er in feite niets mee te maken.
Intussentijd gewoon tussen de vreemdelingen leven, de anderen, de mensen her en daar die ik ontmoet, en die absoluut nog nooit bij het onderwerp non-dualiteit hebben stilgestaan.
Wat erg gelukkig is meegenomen is de gelijke aard van verschuivingen die zowel ikzelf als Heidi meemaken. We neigen naar eenzelfde filosofische richting, en dat is erg fijn. Het maakt ons als koppel alsmaar sterker.
Ik kan enkel maar de hemel op mijn knieën dankbaar zijn.

Na de paasvakantie er opnieuw stevig tegenaan gaan, op professioneel vlak, en veel les geven, zowat overal in Vlaanderenland.

Een dag om naar uit te kijken is 31 mei. Het is de dag dat mijn vader zaliger verjaart. Net op die dag is er een I Tjing-dag in Gent, in het Astro-Ohm centrum (www.astro-ohm.be/pagina52aa.html). De bedoeling is om in dialoog te gaan over de I Tjing. Dus zowel als kennismaking met de I Tjing als voor hen die er al wat langer mee bezig zijn kan dit een boeiende dag worden.

Ik groet je van harte.
Doe wat ge wilt (ge kunt toch niet anders).

15 tot 31 maart

Niet veel tekst dit keer.
Mooi naar stille zaterdag toe geleefd.
En daarna een verrijzenis.

Afbeeldingen in "Forrêt de Boulogne".

1 tot 14 maart 2008

Drie kinderen en de moeder van één van hen zijn gisteren omgekomen toen twee jonge gasten met een wagen, met hoge snelheid, er tegenaan botsten. Dat is verschrikkelijk. Het lijkt zo noodlottig.
De vraag is wel of ik iets aan een dergelijke nieuwsboodschap heb?
Ik bedoel, heeft dit bericht een nieuwswaarde? Een meerwaarde?
Misschien zijn er op dit eigstenste moment, in Congo, Brazzaville, in China of India, honderdtallen gelijkaardige voorvallen die er plaatsvinden, en waar ikzelf, als individu, geen weet van heb?
Verandert het weten van dit tragisch gebeuren iets aan wie ik ben?
Misschien is dit een vreemde vraag voor u?
Misschien is het absoluut zinloos om hier over na te denken?
Of wil iets of iemand mij van iets overtuigen? Dat drugs gevaarlijk is? Want de "daders" waren Roemeense jongelieden onder invloed van drugs (XTC). Moet ik aannemen dat xtc een groot gevaar is voor onze samenleving?
Zijn Roemeense jongeren ergens de schurken van dit gebeuren? Moet ik Roemeense jongeren, Roemenen in het algemeen, vreemdelingen misschien, nu gaan haten? Beschuldigen? Vervolgen? Uitsluiten en -wie weet- later ooit doden? Die kinderdoders?
Ik weet het niet zo goed.
Het neemt uiteraard nkiet weg dat wat er is voorgevallen afschuwelijk is.
Moest direct -natuurlijk- denken aan dochter Zana, en haar school, en moeders van de school, die ook wel eens kinderen vervoeren in een stomme kleine volkswagen, van het merk Polo.
Die herkenning is precies waar dit nieuwsbericht op uit is. Op de emotie, en emotie komt van het Latijnse woord voor "bewegen". Het moet mij in beweging brengen. Beroeren. Verplichten.
Emotioneel is het dus wel, maar wat mij betreft is een ongeval, een brand, een overval en heel veel meer, van geen nieuwswaarde. Ik hoef dit niet te weten; Het brengt onrust en machteloosheid. Misschien wil het een voorbeeld stellen voor andere jongeren, zo van de vinger in de lucht en zeggende: "Geen drugs gebruiken! Niet snel rijden! enz." Maar of een dergelijke boodschap zal overkomen is weer iets anders. Misschien net omgekeerd en daagt het sommigen uit. Verdomme toch!
Maar goed, terug naar de nieuwswaarde.
Wie bepaald wat nieuws is?
Wat precies nemen wij waar?
Er gebeurt elke dag, elk uur en elke seconde, over de hele wereld gezien, op elke plek, zo goddamse veel, instant en tegelijk: enkele tienduizenden sterven nu, op dit moment, louter en alleen van de honger, anderen door wapens, en weer anderen door ziektes, ongevallen, moord en braspartijen; Echt waar! Op dit eigenste moment. Honderdduizenden doden waar wij niets van horen. Geen nieuws. Onbestaande. Is dat niet vreemd?
Ik wijs enkel maar op het selectieve van onze perceptie.
En misschien maakt iemand voorbarige conclusies op basis van overdrijving en veralgemening: bijv. die jongeren van tegenwoordig zijn allemaal druggebruikers, of Roemeense jongeren zijn wegpiraten, enz...
Ik verwijs naar de beperkte vermogens van de waarneming, van onze hersenen. En ik stel me de vraag wat de waarde op zich daarvan is? Om dit nu al dan niet te weten?
Verder gaat het hier uiteraard over de ervaring van het lijden!
Dat is cruciaal. Hoe ervaar ik het lijden? Wat doen we daarmee?
In een godheid geloven wordt dan moeilijk, want hoe kan een godheid, die zogenaamd "goed" is en "almachtig" zoiets toelaten? Als die dan zo goed is, waarom dan dit verschrikkelijke lijden in de wereld?
Men kan verder onmogelijk geloven dat één of ander psychisch gestoord individu, zoals bijvoorbeeld Jezus, al het "lijden op zich heeft genomen" tijdens de kruisdood, want er wordt van uitgegaan dat de mens Jezus aan het kruis de godheid (of de zoon, die dezelfde zou zijn -wie gelooft dat nog) werd die door de mensheid werd gedood en daarmee alle zonden -ook de erfzonde- op zich heeft genomen.
Alleen, wat ik nog steeds waarneem, is blijvend een zekere hoeveelheid ellende, dood, verderf en lijden. Vraag maar aan de ouders van de gestorven kinderen in de polo of al het lijden door Jezus op zich is genomen? Wat een bullshit!
Een andere mogelijkheid is dat er naast de godheid een anti-godheid zou bestaan, dus een lichtwezen en een duisterniswezen, God en Satan dus.
Ok, maar dan is de godheid niet meer "almachtig" noch is het Wezen een éénheid. Dan vecht de godheid, en vechten is niet zo "goedaardig" als het zichzelf benoemd. Begrijpe wie het begrijpe kan?
Och zeggen sommigen, het is de individuele vrijheid die de mens in staat stelt tot zonde en lijden, en omdat men de kant van Satan kiest, is er lijden en zonde.
God allemachtig, wat een onzin! Het goeie komt van God en het slechte van de mens! Wie gelooft die God dan nog?
Bestaat er iets dat niet-god is -als er een godheid zou bestaan?
Dan is lijden, zonde en dood ook God. Daar valt niets tegenin te brengen.
Daarom zegt de Islam "Inshallah"! Het staat in de handpalm van God geschreven. Zoals Allah -of God- het wil!
Dus is die persoonlijke godheid verantwoordelijk voor alles! Dat is een zware en belangrijke conclusie.
Voor wat mezelf betreft mag zo'n godheid de pot op!
Tenzij de godheid absoluut onpersoonlijk is!
Waarom geloven wij in een godheid als een persoon?
Als een projectie misschien? Als een logisch gevolg van de geloofsovertuigingen van onze voorvaderen, waar Zeus, Jupiter, enz. in het Parteon alle wel en wee op aarde bestierden.
Een volgend stadium is het monotheïsme waar de hoeveelheid goden wordt beperkt tot één: Jahweh, Allah, God, enz.. In feite zijn er nog steeds veel namen voor de zogenaamde één en dezelfde godheid, terwijl de gelovigen moorden en vechten om de naam die zij aan hun godheid geven aan heel de wereld op te leggen. Heel vreemd, die mensensoort.
Het blijft echter een persoon, die godheid, met een naam en met karaktertrekken, wat absurd is, gezien elk persoon, naast zijn lichtgevende en heldere aard ook een duistere, ziekelijke kant vertonen zal, tenzij de persoon God niet echt een persoon is, maar bijvoorbeeld een kracht of wat dan ook.
De Boeddhisten verleggen het accent van het lijden op de daadkracht, ook wel karma genoemd. Zij leggen heil en redding niet in een persoonlijke godheid maar in een persoonlijke verantwoordelijkheid. Wellicht is het daardoor dat het boeddhisme zo'n aantrekkingskracht heeft in de westerse wereld.
Er lijkt me veel te zeggen over de wet van oorzaak en gevolg. Dat zou in dit kader wel iets te ver leiden.
Alleen is het moeilijk om de kinderen van de polo -en hun familie- te troosten met "het is jouw karma". Dat slaat nergens op, niet? Ook al zouden vorige levens bestaan, en de opeenstapeling van slechte daden in vorige levens, die zich nu in tegengestelde richting manifesteren in lijden en verdriet, toch is het geen troost of heldere overtuigende verklaring voor wat er is gebeurd.
Is het lijden sowieso wel te verklaren?
Kan het denken troost vinden in het ondenkbare?
Kan het denken, als dualistische vorm van de werkelijkheid, ooit eenheid brengen? Met andere woorden: kan de oorzaak van het lijden het lijden verklaren en oplossen? Kan een zaag zichzelf in tweeën zagen? Zoiets?
Ik ga nogal diep op dit thema in, omdat het ook zo urgent is, bij elk van ons.
Lijden is! Het is de werkelijkheid: geboren worden, oud worden en sterven.
Er zijn nog vele manieren om het lijden te onderzoeken, zoals een gelijkverdeelde symmetrische verspreiding van geluk en lijden, uitgevouwd over alle plaats en alle tijden in het bestaan, van de oerknal tot het eindpunt. Een eeuwige vorm van evenwichtige aanwezigheid van schijnbare dualistische gebeurtenissen. Zodat de werkelijkheid, als godheid, steeds één is, en stil, zelfde, rust en hele-Al.
Het bestaan van dergelijke concepten, en dze te ontwikkelen, onderzoeken en mededelen, dat zijn activiteiten die te vergelijken zijn met andere activiteiten, zoals het verkopen van aandelen, poetsen, grond bewerken of creatief zijn met kurk.
Misschien ligt het achter dit alles, achter alle concepten en begrippen?
Misschien is elke gebeurtenis een kans?
Wat valt er echt te zien?
Waar valt het licht op?
Als een beamer dat licht projecteert op een scherm, waar de gebeurtenissen zich afspelen, en waar we niet de gebeurtenissen op het scherm zijn, maar het licht zelf in de beamer.
Iets verschijnt, is, en verdwijnt.
Aan de herinnering vasthouden is zoals het vastgrijpen van wind.
Hopen op een toekomstig volgende beeld is als een steen wrijven tot deze van goud wordt.
Er is licht. Elk beeld is een kans om het licht te Zijn. Elk beeld is de fractie van de seconde tijd. Het licht te Zijn is het beeld, is de Tijd zelf.
Als de aandacht bij de ene fractie is, in presentie, in dit moment, dan is deze aandacht de verschijning van de onpersoonlijke godheid.
Als de aandacht hier is, waar is dan "daar"?
Ik bedoel, als ik echt aanwezig ben in dit moment (vingers op klavier, een zingende stem op de achgtergrond, warme van de kachel gloeit in mijn richting, billen op de stoel, rug rechthouden en voelen hoe de spieren dit doen, enz..), waar is dan de polo met stervende kinderen? Waar is mijn karma? Waar is verleden en waar is toekomst?
Telkens weer IN dit ene moment...
Ook al kan je er niet echt iets voor gaan doen.
Het is geen techniek. Geen raadgeving. Geen oplossing.
Hoogstens is er sprake van een uitnodiging of van een kans.
Een kans in het levensspel... een kansspel?
Het is een heel erg aanwezig zijn in wat er op dat moment is.
Al de rest is zwijgen.

Bart.

15 tot 29 februari 2008

Hei allen. hier zijn we effen weer. Ik merk inderdaad, als u de hele "pluk de dag" bekijkt, dat er nogal wat verschuivingen hebben plaatsgevonden, niet? Bij aanvang trouwens was er haast dagelijks een toevoeging. Vervolgens wekelijks, en nu haast veertiendaags of maandelijks.
Ook inhoudelijk zijn er duchtige veranderingen waar te nemen. Ik geef blijkbaar minder bloot. Minder bedenkingen en gebeurtenissen komen aan bod. Ik vind mezelf in de loop der jaren ook minder belangrijk. Wie heeft er apropos interesse in wat ik voel, denk en doe. En wat dan nog? Het is me nogal een ego-gedoe, zeg.
In een soort basisenthousiasme bij de opstart van deze webstek, heb ik vaak veel van mezelf proberen te duiden, vorm te geven in woorden.
Maar nu, enkele jaren later, lijkt het me alsmaar minder noodwendig om dergelijke pogingen te ondernemen.
Anderzijds is er de normale gezinsdrukte en de stijgende vraag naar opleidingen en trainingen.
En uiteraard het gezin. Zo zijn we vorige week, bij een eerste lentezon, naar Wissant geweest, aan de Côte Opale in Frankrijk. Met de camper (zie foto), en dit viel reuzefijn mee, ook al was ik iets verkouden enzo.

Nu het boekje 'in Mysticum" uitgeschreven is, blijkt er verder een soort rust te zijn nedergedaald. Dat is vreemd. Eventjes is er rust, ook al neigt binnenin de drang naar een tweede boek, Oraculum, iets uitgebreider en moeilijker te formuleren. Alleen is "in Mysticum" een soort synthese van wat er in me leeft, en lijkt het niet meer zo urgent om in "Pluk de Dag" erover te schrijven. Het kan zelfs zijn dat het dagboek een voorbereiding, een oefening is op het eigenlijke werk. Wie weet?
Of misschien moet helaas niemand van het boek hebben, en dan is alle moeite voor niets geweest, alhoewel dat weer niet waar is, omdat dergelijk geschrijf in feite niet bedoeld is voor iemand, behalve voor mezelf, in wezen, om uiting te geven aan een dwingende drang van mijn psyche. Meer is het niet. En nu de drang enigszins is bevredigd, verschijnt er dus even rust, en kan ik mij concentreren op thuis, werk en kinderen. Het enige wat daarnaast hoeft, is nu en dan een exemplaar naar een uitgever zenden, en voor Oraculum her en der enkele notities verzamelen en visualiseren wat er de gevolgen kunnen van zijn.

Waar de meeste hunkering naartoe gaat is het verlangen om weer Zazen te gaan doen. Ik liet het slabakken en ben daar soms droevig over, omdat ik weet dat het zo'n deugd kan doen (en het toch niet doe, er geen prioriteit aan geef). Ik kan dit op allerlei externe oorzaken te wijten schuiven, maar dat is niet fair. Het betreft mezelf, alsof iets in mij weerstand biedt tegen het geluk en welzijn dat zo voor mij gewoonweg te rapen valt. Vreemd! Ik begrijp soms absoluut mezelf niet. Heeft u dat wel eens?

Straks wandelen met Heidi en de kinderen. Ook hond Myrthe gaat mee. Ze is alsmaar gehoorzamer de laatste tijd, en vandaag is Heidi naar de hondentraining geweest en heeft de hond een grote vooruitgang gemaakt.

Het zijn fait-divers, ik weet het het- dat ik hier vermeld, en niet zo van die politieke, sociale of diepzinnige stellingen en/of gedachten. Merkt u het ook?
Is er in feite iets anders dan de dingen des levens, van elke dag, de fait-divers? Ik geloof alsmaar minder van wel. Wat u en ik doen, dat is één pot nat. We willen gelukkig zijn, en gezond, en geliefd worden, en uiting kunnen geven aan wat wij menen te zijn. En vaak zijn het identieke dingen die we daarvoor doen, dezelfde gedachten die ons daartoe brengen, en gemeenschappelijke woorden die wij daarvoor gebruiken.

Straks weer lente! Daar kijk ik al naar uit.
Ook al is elk nu-moment een zegenrijke vaststelling.
Laat de wijn maar vloeien. En bovenal: doe wat ge wilt (ge kunt toch niet anders!).
Bart.

1 tot 14 fabruari 2008

Ben een prachtig boek aan het lezen: "de waanzinnige veertiende eeuw" van de Amerikaanse Barbara Tuchman zaliger. Lang geleden dat ik nog zo aan woorden gekluisterd leek. Bij elke bladzijde wordt het spannender en ben ik nog meer geboeid. Zoveel details over een tijdperk dat al zevenhonderd jaar van ons verwijderd ligt. Nochtans vind je er sporen van onze tijd. Het gaat over de Europese verhoudingen van toen, maar ook over lijden van mensen; de pestepedimie, de hondderdjarige oorlog, de armoede en ziekte, strijd, dievenbendes, machtmisbruik, eer en wraak, wellust en trouw.
Mensen werder in die eeuw waanzinnig door het lijden en door angst. Men geloofde ten stelligste dat de wereld naar zijn einde liep, en dat het hemelse leven na de dood belangrijker was dan het aardse bestaan. Het doet mij denken aan andere radicale visies van andere religies in onze tijd van heden. Het leek wel in de veertiende eeuw of de mensen zich in een spiraal bevonden van alsmaar groter wordende gekheid, als een sneeuwbal effect, door de geloven in waanzinnige denkbeelden zelf een waanzinniger wereld te creëren. Het heeft iets bizars, het feit dat domheid, of anders gezegd, het geloof in absurde domme ideeën, een hel kunnen maken van de dagdagelijkse realiteit. Dat geldt nog steeds, uiteraard. Ik ben momenteel in het bezit van een cammionette-mobilhome, wat aardig is meegenomen, nu ik toch van wagen diende te veranderen, maar als ik ook maar één moment geloof dat dit ijzeren karkas mij meer geluk zal brengen, maak ik mezelf iets domd wijs, en ga ik misschien wel erg gekke dingen doen om het te behouden, of ga ik angstig zijn om het te verliezen, terwijl het er in feite niets om doet: hebben of niet-hebben. De vraag is eerder wie ik ben? Wat ben ik? Wat is de ander? Wat is? Wat is wat er is? Of misschien is het vragenloze vragen het ultieme vragen, wie zal het zeggen?
Mijn boek "in Mysticum" heeft voorlopig nog geen uitgever gevonden. Gemiddeld heeft een uitgeverij zes tot acht weken nodig om te beslissen. Ik ben wat zenuwachtig, momenteel. Er is een gevecht van binnen gaande, tussen verlangen en berusting.

Daarom ook gaan Heidi en ik naar Wissant, dit weekend, om er wat rust te vinden.

Groetjes.

De maand januari 2008

Niet dat het mooi is, zo laat in de maand iets van mij laten horen.
Uiteraard een fantastisch jaar wens ik jullie allen.
Dat is al iets.
Hoezeer ik ook probeer, het lukt mij niet om de drukte van leven van mij weg te houden. INtegendeel, het lijkt erop of het alsmaar drukker en drukker wordt. Ik weet het het, dat klinkt cliché, en toch meen ik op een stroom te drijven waar ikzelf niet alle controle meer over heb.
Nu kan ik in opstand komen, mij heftig verweren en dergelijke, maar dat is me dunkt op dit moment niet de gepaste wijze van handelen.
Ik weet het niet.
Misschien kan het ook dat ik mij laat meedrijven, op de drukte van elke dag; gezin, job, vrienden, enzovoorts...

Het geschrijf, eind van het jaar geweest, is naar wens verlopen. Nu zoek ik een uitgever. Stress is dus niet ver weg.

Een paar kiekjes uit de Ardennen kan ik jullie niet onthouden.

Genegen groet.

De maand december 2007

Het was erg druk in december. Vandaar de weinige teksten in de "pluk" van deze maand. Maar des te meer misschien hierbij...
Vandaag ben ik jarig. Heb al enkele leuke sms-jes gehad deze morgen. Vaak van vrienden en vriendinnen van weleer. Het is heel erg fijn om te horen dat deze lieve mensen nog eens aan me denken de 31ste van december. Ik voel mij erg vereerd.

En nog meer verbaasde mij een mailtje van Kathleen. Eerst moest ik eens goed lezen wat er stond. Ik heb ooit één jaar school gelopen om regent Nederlands-Geschiedenis-Economie te worden, maar allerhande perikelen en mijn non-conformisme hebben het uiteindelijk zo laten verlopen dat het bij één enkel jaar is gebleven. Nu, Kathleen was er de "juf" voor het vak godsdienst. We hebben in de les ettelijke discussies gehad over godsdienstige thema's, en daaruit is later een tijdlang een soort van vriendschap ontstaan, dat vooral via brief gebeurde. Ik weet niet meer hoe en wat, maar naderhand is het contact toch weggevallen.
Maar zie... nu, op deze eigenste dag, jarig als ik ben, een mail van deze lieve "juf". Via het wonderbaarlijke web is zij op deze site terechtgekomen.
Wat is dit een wonderbaarlijke wereld...
Het raakt mij des te meer, omdat ik straks, van de derde tot dertiende,naar de Ardennen ga, en er ondermeer een week ga schrijven aan een boekje dat "in Mysticum" dient te heten, en over in het biezonder meer spirituele zaken handelt.
Zo heb ik daarnet een brief herlezen van de Belgische mysticus Eric van Ruysbeek zaliger, die ik in 2002 mocht ontvangen, en die hij heeft gedicteerd aan zijn vrouw, omdat de man al zo ziek te bed lag. Maar zijn positieve en ondersteunende woorden geven mij de moed om verder te gaan met mijn geschrijfsels, over de o toch zo moeilijke thema's uit de mystiek, waar allicht weinigen interesse in hebben, en die, deshalve, haast onmogelijk over te brengen zijn, maar waarbij de drang om toch te proberen groter is dan de plicht tot zwijgen. Het is vaak zo bizar wat ik denk, voel en meen te moeten schrijven...
Ben ik gek misschien?

En Anne, verweg in Zuid-Amerika, hoe zou zij het inmiddels stellen?

Wat brengt mij nog de laatste uren van dit jaar?
Afwachten maar.
Vanavond naar Sybille en Peter. Sybille is de nicht van Heidi, en ook vriendin. We houden het intiem aldus, in beperkte kring, en dat voelt goed. We zien wel wat de late uurtjes eventueel nog brengt. De kinderen zijn niet bij ons, dus hebben we vele mogelijkheden. Hoewel het bed, eenmaal 42 jaar, alsmaar vroeger lonkt en roept...
Een nachtje doorzakken zit er meestal niet meer in.

Zana heeft als verjaardagscadeau onder andere een portret van mij gemaakt. Ik moet zeggen, voor een meid van 11... fantastisch. Het is wel een jongere (en magerder) versie van mezelf. U ziet maar hieronder.

Mag ik allen van jullie, die dit lezen en niet lezen, van harte alle goeds en geluk en gezondheid toewensen voor 2008!!!
Doe wat ge wilt!! (ge kunt toch niet anders....)
Je Bart.

16 tot 30 november 2007

Vorige week gaf ik opleiding in "De OUde Abdij" in Drongen, een mooie omgeving waar het fijn vertoeven is, en met aardige mensen erbij. In de pauze zag ik een oude man door de gangen van de abdij sukkelen. Er liep een jongere vrouw naast hem. De man mompelde onverstaanbare klanken die weergalmde in het gebouw.
De vrouw kalmeerde de ouderling, die een priester bleek te zijn, een priester op rust. Zij leek mij een verpleegster, of familie.
Een pauze later evenwel wandelde de vrouw met een andere man door de gangen van het voormalige klooster. Nu liep de man aan een looprek, en het ging echt niet vooruit, maar de lieve vrouw was geduldig en zorgzaam, praatte op hem in, zodat hij, als een kind, zijn uiterste best deed om enkele meters te kunnen vorderen op zijn toch wel hachelijke tocht.
Ik beeld mij al in de deze mannen de oud geworden bewoners waren, eens machtig, streng, dwingend hun boodschap verkondigend aan al wie het horen (en niet horen wilde), zoals de priesters van het Sint-Amandscollege in Harelbeke en Kortrijk, van weleer, in mijn studententijd.
De machtige heren van toen blijken nu een schim van zichzelf, afgepeigerd, moe, oud en ziek.
En ik voelde mij zoals Boeddha zich ooit moet hebben gevoeld, toen hij het familiekasteel verliet en lijdende mensen ontmoette.
Ik had zowaar mededogen met de kleupele ouderlingen van de abdij, hoezeer zijn misschien ook kinderen hebben gedwongen, geslagen; hoe hoogmoedig en dictatoriaal zij ook de zogenaamde Blijde Boodschap
aan de wereld hebben verkondigd; zie hen nu, de sukkelaars, overgelaten aan de zorgen van een vrouw, dat wezen dat zij met al hun krachten hebben verduveld en afgewezen.
Voorwaar voorwaar, de Heer hebben binnenkort hun ziel.

En zo blijven de tekenen wijzen in eenzelfde richting.
Vandaag werkte ik thuis en plotseling zag ik hen de oprit oplopen, de Getuigen van Jehova.
Twee mannen, beiden met een pet op hun kop en een lederen tas op hun buik, op het formaat gemaakt van "ontwaakt", het huisblad van de Getuigen.
Ik dacht, wat nu.
Even wou ik gewoon kort bedanken voor de moeite en de deur voor hun neus dichtklappen, maar om één of andere reden liet ik de baardman zijn pseudo-wijsheden verkondigen, en hij wou me dat verdomde tijdschrift in de handen drukken, maar ik kon net nog zeggen dat ik dat niet wilde, omdat ik de bijbel al lang de rug heb toegekeerd.
"De bijbel afgezworen!" gilde de man hysterisch, alsof ik hiermee reeds de hel over mij had laten neerdalen.
Dan begon zijn kompaan om alweer een duistere reden te vertellen dat de auteurs van de bijbel reeds 3500 jaar geleden wisten dat de aarde rond was. Wat hij nu precies wou vertellen ontgaat mij nu nog steeds, maar het klonk heel gewichtig uit de oudere man met pet.
Plotseling ontstak in mij de Prediker en ik begon de discussie aan te gaan, verwees hen naar hun eigen normen en waarden.
"Wie zich bij ons aansluit moet het kwade in hem afleggen!" repliceerde baardman. Waarop ik antwoordde dat wie het kwaad niet ziet in zichzelf, en integreert, het wel moet zien in iets of iemand anders buiten zichzelf, dus in de buitenwereld, of zoals jullie het noemen, in Satan en de Satanische werkelijkheid.
Het ging er heftig aan toe, zo bij de voordeur van ons huis.
Ik vroeg de kompaan of God alles kan, wat de man heftig gebarend bevestigde. Waarop ik de vrijmetselaarslogica toepaste en vroeg of God ook een steen kon maken. Opnieuw een bevestigende knik.
"En een steen die zo zwaar is dat God hem zelf niet meer kan opheffen?"
Even stilte.
"Maar ja,..."
Nog meer stilte, tot ik predikte dat God wat mij betreft ook een niet-kunnen is, en een niets en een leegte. Meer nog, zegde ik, nu eveneens gewichtig, wordt wakker, mijne heren, ontwaak echt, en steun eens op niets, ook niet op jullie kliekje van Getuigen, of een bijbel of een god. Misschien is dat wel het echte vertrouwen in Hem!
Dan begon baardman over Bush. Dat vond ik een rare logica, spong, verandering van onderwerp.
Ik vroeg hen dan maar waarom zij afvallen vermeden als de pest en de geloofsgenoten verboden om nog te spreken met hen die het geloof hebben afgelegd. Zij ontkenden dit gedeeltelijk, tot ik enkele voorbeelden aangaf, en opnieuw plechtig zege: "hou van hen, de afvalligen! Dat is pas liefde! Maar neen, de gemakkelijkste weg, en het eigen volk eerst..."
Waarom Kompaan de strijd aanbond en overging naar wat hij noemde de "echte sekte" is de Katholieke Kerk. Zie wat zij hebben gedaan in de Middeleeuwen! Enzovoort. Alle katholieken werden ineens kettervervolgers, kruisvaarders en weet ik veel, waarop ik de katholieken begon te verdedigen (hoe is het mogelijk!) en dan maar een les in diversiteit begon aan te halen en verwees naar het verschil tussen groepen en individu.
Zo ging dat nog een kwartier verder. Ik ga hier niet alle details uit de doeken doen. Het leuke was wel dat we vriendschappelijk uit elkaar zijn gegaan, en dat wij elkaar respect hebben betuigt, en ik hen veel succes toewenste in hun bekeringswerk.
"Ik zie jou nu anders," zei baardman.
"Blij dat u niet, zoals zovelen, de deur tegen ons smoelwerk hebt geplakt."
Zo zie je maar, hoe een gesprek met Jehova's Getuigen kan verlopen.
Ik zie hen niet zo vlug terugkeren, want wellicht vrezen zij bekeerd te zullen worden door mezelf.
En jawel, het voelde aan als vuur en gloed. Iets te agressief me dunkt, maar wel inhoudelijk erg gestoffeerd.
Als ik de Getuigen op mijn pad ontmoet, dan valt er wat te beleven.
Ik bedoel dat ook echt zo. Die keren dat het is gebeurd, had dit op totaal andere domeinen van mijn persoonlijke leven, en zonder dat het ene een logisch verband heeft met het andere, veel beroering teweeg gebracht.
Ik ben benieuwd, en oh Heer, laat het maar komen. Alleen op U vestig ik mijn geloof!
"Alleluja!" lijken de engelen in koor innerlijk te roepen.

Voor de rest gebeuren de dingen buiten mijn controle om. In de stroom van het leven lijk ik mee te dobberen, en doe meestal wat van me verwacht wordt, in de hoop dat alles zo in het reine blijft, maar nu en dan, onverwacht, ligt alles weer overhoop, en valt een groep minder mee, heeft de geliefde last van hormonen en humeuren, probeert Zana mij emotioneel te chanteren, plast de hond Mirthe in huis, of ontvang ik, zoals gisteren, de afrekening voor de belastingen, vroeger dan verwacht.

Maar niet getreurd, lieve mensen (en ook minder lieve mensen), zoals steeds, weet u wel: doe wat u wilt (u kan toch niet anders)!
Wees vrij.
Vanmorgen viel mij een zin te binnen. Ik heb deze direct opgeschreven, en zij luidt: "Men kan met de steel van een bijl geen boom omhakken. Net zo min komt men via het denken tot bevrijding."

Wees vrij, gij allen, schonen (en minder schoonen) der aarde!

1 tot 15 november 2007

Soms is het grappig. Ik kom vaak in bedrijven. In ministeries. In grote organisaties. En wat je er ziet is een spanning tussen "rol" en "zijn". Elke werknemer, hoe hoog in de hiërarchie ook, blijft een eenvoudig menselijk wezen. Hij of zij is niet méér of minder dan een ander. Elk wil tevreden zijn, wil een goed loon, een erkenning voor wat men doet, wil liefde, genegenheid, gezondheid en dies meer.
Soms worden de rollen opgehemeld en opgeblazen, en dan wordt het wel eens lachwekkend, soms zielig, vooal, bij het laatste, wanneer iemand een functie opneemt die blijkbaar ver boven zijn/haar niveau blijkt te zijn.
Mooi is het om soms te zien dat het spelende kind bij iemand naar boven komt, dat er ruimte is voor relativering en spielerei, én als men toch bereid is om al de talenten die men heeft in te brengen.
Ook al begeleid ik mensen en groepen, toch blijft in mij de observator de bovenhand houden.
Dat is goed zo.

Een politiek stukje dan maar... Enkele zinnen....?
Och laat maar, want elk woord hierover is er me dunkt één te veel.
Vive le roi!

Achter een vlag aanlopen is uiteindelijk niet echt mijn ding.
Elke vlag dekt een voor mij steeds weer te kleine lading.
Mij is alles "te enge".

Enkele dagboeklezers blijken de kleine stukjes tekst van dit pluk de dag te missen, waarvoor mijn excuses. Ik geraak er gewoon niet meer, omdat er veel opdrachten uit te voeren vallen en omdat in mijn hoofd allerlei woorden en zinnen spoken die eruit willen, roepen om gehoor, en ik deshalve vaak, verstrooid en afwezig, wat gevangen zit een een typisch verschijnsel voor schrijvers. Ja, zo noem ik me soms, ook al is er tot op heden geen boek uitgegeven. Diep in mij leeft de overtuiging dat alles wijst om het schrijverschap. En ook dat is weer een rol, een spel, niets bijzonders.
Het is enkel een deel van wie ik ben.

Heidi is nu 34 jaar geworden, de achtste november, en we hebben er hier en daar een feestje van gemaakt.
Gisteren waren bijvoorbeeld Peter en Sybille op bezoek. Fijn was dat.

Nog negen dagen en de nieuwe huisgenote Mirthe komt er bij.
Daar kijken we naar uit.

Op een foto hieronder zie je Zana en Tiemo.
Zana schrijft ook al. Vorige week, tijdens het herfstverlof, schreef zij zo, uit de mouwen geschud, een verhaal van 12 bladzijden, met als thema haarzelf, als zij 24 jaar zal zijn.
Toen ik de foto wou nemen, vond Zana dat niet zo fijn, maar Tiemo wel, en die kwam er zo maar voor de lens te staan. Grappie.
Het lijkt me wel wat. Een vader wil vaak die dingen van zijn kinderen die hij zelf belangrijk vindt, en au fond vind ik dat niet zo fijn van vaders, en dus van mezelf, maar als ik zie hoe Zana dat schrijven aanpakt, dan vind ik het toch weer fantastisch. Niet dat ik dar extra stimuleer of zo, maar ik spreek met haar wel over dingen die ikzelf schrijf of heb geschreven. Ze houdt ook van boeken en leest graag. Dat helpt.
Maar zo, onderwijl, in alle omgevingslawaaihinder door, een verhaal zitten schrijven, daarvoor moet het toch wel wat in de genen zitten, vermoed ik.
Jaja, een trotse vader.
En dan?

Ik wens jullie alle goeds toe.
Dat meen ik echt. Ten gronde. Ten volle.

22 tot 31 oktober 2007

We doen aan gezinsuitbreiding!! Neen, geen baby ten huize Bulteel, maar wel een hondje, dat naar de naam Mirthe zal luisteren.
We zijn dit weekend het nest gaan bezoeken in Beerse.
Zie foto's hieronder (boven: Mirthe; onder: de moeder Fara).
De reden is dat het huis om een hond vraagt. Anderzijds is het fijn om een mensenvriend in huis te halen en voor de kinderen is het echt een feest.
Ik had nochtans gezworen om geen hond meer in huis te halen, na de dood van Paschka en Jafar, maar zie... flexibiliteit is een soms deugd.

De volgende weken veel werk aan de winkel, in St.-Niklaas, Antwerpen, Roeselare, Gent, Brugge, Zeebrugge, Zillebeke, ...

Ik was onlangs te gast in het Sociaal Huis van Avelgem, alsook in de Arteveldehogeschool, en sjongesjonge, wat een fijne mensen allemaal.
Ik kan innerlijk op dergelijke momenten zoveel liefde voelen, dat iedereen (mezelf incluis) er betere mensen van worden.
De goede wil, de mooie intenties, de open geest, het reflectief vermogen, allemaal heel inspirerend.
Het vreemde is dat ik door hun "zijn" tot op zekere hoogte mezelf inhoudelijk overstijg.
Ik heb ook geleerd, door hun feed-back, dat ik vaak met metaforen werk, en dat dit heel efficiënt blijkt te zijn. Ik neem dit uiteraard mee.

Al de onderdelen zijn op zichzelf weer eenheden,
en in elk deel bevindt zich het geheel.
Elke verdere uitdeining is als een terugkerende inkrimping.
Dit is als een symmetrie in zwart.
De ingrond is ijl en duister diep.
Niets kan het niets vol maken.
Het lijkt op het oerbegin van alles.
Het allerkleinste puntige speldenkopje mindert in verfijning,
vermindert aan energie, kracht en warmte.
Het licht op en dooft stilaan uit, doorheen de eeuwen.
Het zet zich om in vormen, materie en lichamen.
Zie hoe stil deze ongelooflijke beweging werkzaam is,
als men er van ver naar kijkt.
Ik weet niet wat voor kracht dit is.
Alleen is het er al altijd geweest en kan het nooit verdwijnen.
Golven van licht, lucht en water,
zich inperkend door voortdurende uitdeining.
Is dat niet prachtig?

15 tot 21 oktober 2007

Voor de liefhebbers, ik heb een petitie ondertekend, die voor het behoud van de solidariteit tussen Vlaanderen en Wallonië.
Laat ons zeggen ten voordele van België. Zo zie ik het toch.
De webstek is www.reddesolidariteit.be
Voor mij blijft Vlaanderen nog steeds een soort regio in Europa die zich situeert van noord-Zeeuw-Vlaanderen tot in het oosten in Gent en in het zuiden tot zuid-Frans-Vlaanderen. Terwijl Antwerpen altijd een deel van het Duitse rijk is gebleven.
Maar goed, niet al te veel hierover. Wat maakt het uit.

Ben opnieuw diep verzonken in de Tao-Te-Tjing, het boek van het tao en de deugd, een oud Chinees mystiek geschrift van Lao-Tze.
De vertaling van J.A. Blok en H. van Praag ligt me biezonder goed.
De Lao-Tze (zoals het boek kan genoemd worden) is het begin geweest van mijn interesse in dergelijke literatuur. Ik heb het boek daarna vaak herlezen maar op dit moment lijkt het een belangrijk moment, alsof een soort cirkel rond is, en inderdaad, als ik het nu lees, dan lijkt het of alles daar in te vinden is voor waar ik naar zoek. Het is een synthese van mijn eigen gedachten. Dat is leuk.

Caroline was op bezoek, een goeie vriendin van Heidi, en we hadden het over dromen. Zij heeft geregeld dezelfde droom. Eeen droom met veel archetypische beelden. Een echt schoollvoorbeeld. Mocht Jung nog leven, dan was het een kluifje voor zijn geestelijke bek.
Ik daarentegen ben geen psycholoog of droomduider of wat dan ook.
Gewoon wel eens boeiend om het er over te hebben, om te associëren en eens over dingen te praten waar mensen zelden over praten. Zoiets...
Voor de rest zwijg ik liever alsmaar meer...

Om het met Lao-Tze z'n woorden te eindigen:

Ware woorden zijn n iet mooi.
Mooie woorden zijn niet waar.
Die goed zijn, zijn niet welbespraakt.
Wie welbespraakt zijn, zijn niet goed.
Die weten, zijn niet geleerd.
Die geleerd zijn, weten niet.
De Wijze stapelt niet op.
Hoe meer hij anderen doet, hoe meer houdt hij over.
Hoe meer hij anderen geeft, hoe rijker hij wordt.
De weg van de hemel is: het Tao van de hemel.
De weg van de Wijze is: het Tao van de Wijze.

(tekst 81)

Hou jullie allen haaks en een groet van mijnen twege.
Bart.

1 tot 15 oktober 2007

Stel dat u uw levensvisie in enkele zinnen moet samenvatten? Wat voor visie zou er dan bij u opkomen? Dat lijkt me een boeiende vraag.
Deze namiddag was het weer zover, en de visie-vraag kwam weer naar boven.
De woorden verandering, eenheid, keuzeloze vrijheid, vertrouwen, feesten, ... kunnen er allemaal in passen.

Ik ga er immers van uit dat het individuele menselijke leven ingenesteld zit in een grotere vorm van leven, in een organische kosmos.
Dat het tijdloze leven zich openbaart in één moment, in één punt.
Dat er in het onveranderlijke tijdloze een schijnbare ketting van gebeurtenissen afspelen die lijken te evolueren van punt a naar punt b en van moment 1 naar moment 2.

De veranderingen in het onveranderlijke Ene openbaren zich bij wijze van oorzaak naar gevolg, maar het achterliggende aspect is een syncronistisch spel van zogenaamde toevalligheden die bij nader inzien absoluut geen toeval toelaten.

Dat wij dus elke ervaring wel "moeten" ervaren, zoals iemand wel moet ervaren dat hij valt als hij uit een vliegtuig spingt. Het zou dwaas zijn te denken dat ik kies om te vallen.
De zwaartekrachtwet en de entropische wet zijn op ervaringsniveau ontegensprekelijk aanwezig, in zoverre dat onze hersenen deze op die wijze ervaren, maar in de diepere zin, in de ingrond, is er noch sprake van ervaring noch van enige wetten noch van enig ik of ik-gedachte.

Wij zijn als microscopische cellen in een macrocosmisch Wezen dat Enig en Uniek is.
En elke cel heeft zijn functie en heeft in zich een holografisch beeld van het Ene Wezenlijke.
Het al dan niet betrokken zijn bij het Wezenlijke maakt dat de ene het leven als zinvol, de andere als zinloos, ervaart.

In een keuzeloze kosmos is het niet ondenkbaar dat het denken zichzelf als vrij ervaart, en daarom, in zijn keuzeloosheid, kan het denken absoluut vrij keizen, want elke keuze, hoe onvrij ook, lijkt op ervaringsvlak een individuele ervaring.
Totaal handelen is in die zin mogelijks een vrij handelen in een onvrije bestaanswereld. En precies omdat alle handelen onvrij handelen is kan men vertrouwen op het Wezenlijke, het Ene.

Omdat denken altijd een ik-denken is, is het ook niet één, dus niet het Wezenlijke.
Daarom ziet het versnippering, fragmenten en een gespleten werkelijkheid.
En door het gespleten denken is er voorkeur en afkeer, haat en liefde, het ene en het andere, zus en zo.
Als uiteindelijk blijkt dat alle denken geloven is, een aanname, verliest het zijn fundamentele grond.

Het Ene Wezen kan in die zin slechts Een zijn en blijven als het binnenin een symmetrische samenstelling heeft, zoals het universum zelf, dat daarom ook synoniem is met het Wezenlijke Ene.
Er is immers niets anders dan universum.

Omdat het universum symmetrisch is ziet een waarnemer op elke plaats in het universum hetzelfde beeld.
Hetzelfde geldt voor elke gedachte, elke woord en elke daad: deze staan in een instant-relatie met hun eigen tegendeel. Immers, indie dit niet zo zou zijn, is het Ene niet het Ene, maar gespleten, in onevenwicht en in bewegen, wat chaos zou betekenen, en niet de orde zoals deze zich nu aan ons vertoont.

Omdat het universum tijdloos, bewegingloos en één is, is het het Enige en het Al, het Hele Al, en kunnen wij er absoluut op vertrouwen. Er valt immers niet aan toe te voegen noch kan men er iets van afnemen.
Het Is Gewoon Wat Het Is!
Is dat geen feestje waard?

Dat zou een samenvatting van mijn levensvisie kunnen zijn.
Het probleem is dat we ons vaak in een situatie bevinden dat een momentopname is van ons leven, en dat wij er steeds weer in slagen ons te vereenzelvigen met dat éne moment en die ene situatie. Het denken haakt daarop in en verstrekt met zijn gedachten de idee dat het hier om iets specifieks gaat. Alsof het geen archetypische gebeurtenis zou zijn! Alsof ik met mijn ik los staat van de andere, of dat dit ene moment gescheiden zou zijn van alle voorgaande momenten of van alle nog te verwachten momenten. Dus steeds een verwijdering van die Ene werkelijkheid, dat Ene Wezenlijke dat het Enige en Ene is.

Het klinkt misschien nog onrijp en wat mystiek, maar zo zie ik het wel.
Ik ben er rotsvast van overtuigd dat de zelf-doding de zelf-bevrijding is, waarmee ik niet bedoel de fysieke zelfmoord, maar de ik-gedachte die steeds weer zichzelf afsnijdt het het geheel.
Daarover gaat het.
Hoewel ik uiteraard geen keuze heb om te geloven wat ik geloof.
Dat is het biezondere.
En daarom is elke gedachte die het oneens is met voorgaande net zo waar en werkelijkheid in "wat er is".
Het doet er dus niet toe!
Geniet! Leef! Dans! Zoen!
Doe wat je wilt (ge kunt toch niet anders)!

16 tot 30 september 2007

Wanneer heb ik voor het laatst een origineel idee gehad?
Dat vraaag ik mij af, onderweg, in de wagen.
Soms lijkt het wel of het ene idee op het andere volgt, soms wat origineler, soms achterhaald, maar nu, op dit moment, lijkt het mij al een tijdje geleden.
Ik heb het opgeschreven, enkele weken geleden, het laatste dat mij origineel lijkt: "Alles is geloven, is een aanname, want wat niet absoluut is, is per definitie subjectief en relatief, of met andere woorden een vorm van geloven. En voor zover ik weet is geloven niet identiek met weten, hoewel het geloven in iets de absolute voorwaarde is om de realiteit als werkelijkheid te ervaren, dus is alles wat men gelooft de werkelijkheid -de enige- zoals men die als absoluut waar en echt ervaart".
Een hele boterham, ik weet het, maar zoals dochter Zana het zegt: "de woorden vielen gewoon in mijn hoofd". Dat is mooi gezegd dan dochterlief, want zo is het ook, de zinnen vallen mij toe...(toe-val), en dat is wel aangenaam.
Maar zie, nu, sinds enige tijd, is mij geen originele zin te binnen gevallen.
En kan dat wel, een originele gedachte?
Kan het denken op enige wijze origineel zijn?
Kan het dat enige gedachte zich kenbaar maakt zonder dat deze al ooit is geweest? Dat zijn boeiende vragen. Of niet?
Het denken zal au fond altijd vergelijken, met een vroeger, eerder, ooit als eens, of met de abstracties die tot de tijdsgeest behoren, maar absoluut nieuw en origineel kan het denken niet zijn, want op de een of andere wijze is het denken vertekenend en er op uit om te overleven of om de macht te behouden.
Het denken plaatst zich haast altijd in een historisch kader. Hineininterpretierung bijvoorbeeld.
Denken is altijd scheiden! Er is geen eenheidsdenken omdat denken altijd verdeelt, splitst, scheurt en verdeelt. Het denken wil geen vrede of rust, maar beweegt zich in een eindeloze onrust...
Maar ik ben geen filosoof.
Ik hou van leegte in het denken. Van meditatie. Van een voll-ledige geest dat ziet een aanhoort wat er zich aandient, wat er is.
En toch, zie, als sommige zinnen van Heidi of Zana mij raken, zie dan hoe onrustig het denken in mij zich verweert, met verdelen, met vergelijkingen, associsties en dergelijke onzin.
Want dat is het wel, zich vasthouden aan de onzin, zoals een houthakker die te tak zaagt waar hij zelf aan hangt.
In feite is elke ademhaling een wonder, een geboorte, maar om in dit besef te blijven leven is er geen plaats voor enige vorm van denken.
Hoewel het denken ook waarde heeft. Ik heb net mijn agenda aangevuld: afspraken met Geert in Deerlijk, met Koen in Ieper, met Anne thuis, met Marc, Patrick en Sabien voor opleidingsdagen. En ga zo maar door. Gelukkig is er dan het verdelende denken, denk ik dan!
Onderwijl nestelt zich de herfst in de tijd en de botten.

1 tot 15 september 2007

Het valt op dat er over deze website gepraat wordt. Er zijn voorstanders (origineel, interessant, speciaal, informatief, ...) en tegenstanders (overladen, moeilijk, te spiritueel, ...). Dat is vaak zo, niet? Het is onmogelijk om het iedereen naar de zin te maken. En in feite kan mij dat alles geen reet schelen. Er zijn veel belangrijker zaken dan enig webstek, zoals bijvoorbeeld het feit dat de kindersterfte over de hele wereld tot een minimum is gebracht (alhoewel dat betekent dat er nog steeds 10 miljoen kinderen, jonger dan 5 jaar, per jaar sterven). Maar het feit dat bijvoorbeeld een simpele muskietennet een enorm positief effect blijkt te hebben. Dat is schitterend.
Hoe zou het trouwens met Siebe zijn. Ik kijk nu en dan in zijn ogen.
Er is een broertje van hem geboren. Tore heet de jongen. Dat is fijn, niet?

Het werkjaar is weer opgestart. Tot eind december ligt er veel werk voor de boeg. We vliegen erin, zullen we maar zeggen.
Hoewel enige frustratie mij niet vreemd is. Zo hoort het ook.
Bijvoorbeeld het feit dat ik slechts één week kon werken aan mijn geschrijfsels, dat knaagt een beetje. Het is aan mij om het schrijven geïntegreerd te krijgen in de dagdagelijkse gang van zaken. En dat is nu precies zo moeilijk. Er horen zoveel rituelen bij, en afgezonderdheid, het ongestoord zijn van geest, vrij van elke druk, dwang, nood en appèl.
Echter geen geklaag noch gezaag.
Ik aanschouw met graagte dagelijks de politieke klucht die wordt opgevoerd. Alleen bemerk ik tot op heden niets dat wijst op "degelijk beleid" of zoiets, wel integendeel, want behalve het schouwspel (waarom nog naar de opera of naar een schouwburg gaan, als het schouwspel zich voor onze neus afspeelt?) is er een belachelijk tijdsverlies aan de gang. Acht ik heb al heimwee naar paars...
Hoewel, geen politiek, dat hoort niet zeker.
Gelul uiteraard. Politieke correctheid is niet mij besteed.

Wat gaan wij doen, behalve gras maaien, onkruid wieden, krant lezen, wandelen en de liefde bedrijven?
Vrolijk zijn. Genieten val elke seconde dat er adem door dit lijf zich een weg baant, zich doorheen de cellen sleurt en een uitweg vindt in het geheel der dingen.

Ik kan alsmaar beter relativeren en dat voelt goed aan. Er zijn er die alles kapot relativeren -zo heet dat toch- hoewel ik dat niet echt geloof.
Studeren (om te weten dat we zo weinig weten) en relativeren is het lange leven!!

De herfst komt er aan. Dat voel je zo. Laat maar komen.
Ik hou van de dingen.
Bart.

ps:afbeelding tijdens wandeling in Wissant. Prachtig gewoon.

Juli - Augustus I

Hallo iedereen.
Heidi en ik zijn Toscane gaan verkennen.
Echt wel fijn: Volterra, Siena, Firenze, ...
Nu zijn we weer thuis. We hebben blijkbaar de zon uit Italië meegebracht.
Gisterenavond in de wijn blijven hangen. Marnix op bezoek.
Vertellen, foto's bekijken van de reis, discussies en dergelijke. Zo werd het laat. Nochtans vandaag is de eerste dag van een schrijfweek. Ik wil wat verzameld materiaal in één vorm gieten en afwerken.
Een wat lastige start dus. Het nadenken gaat niet zo vlot.
Geduld zal wonderen doen.
Tot een volgende...

Sinds een week aan het schrijven geslagen. Het lukt echts wel aardig goed. Het verzamelde materiaal krijgt langzaamaan zijn vaste vorm. Ik moet onwillekeurig denken aan de jeugdjaren waar ik pogingen deed om allerhande drankjes in mengvorm tot stand te brengen. Ik wist nooit wat het resultaat zou zijn. Misschien was het zelfs gevaarlijk... In mijn fantasie kreeg elk drankje een bepaalde betekenis, het was giftig of genezend, versterkend of wonderbaarlijk. De stank in de garage van het oudelijke huis was echter niet te harden. Moeder mocht volstrekt niets met de drankjes aanvangen, maar stiekem heeft zij allicht regelmatig een flesje afgevoerd. Ik weet het niet zeker.
Uiteindelijk ben ik wel geen apotheker of zo geworden.
Wat ik nu met woorden doe lijkt wel op het mengen van drankjes.
Een leuke bezigheid.
Echt vakantie voor mij. Ik hoef aan niets anders te denken. Fijn is dat.
Hou jullie haaks, en bovenal... doe wat je wilt.
Groet.

Juli 2007

Even er tussen uit...
Vakantie!
Zie verder augustus 2007.

Lieve groet,

Bart.

16 tot 30 juni 2007

In de foto hieronder is er een binnenzicht van de kerk van Reningelst, waarbij je links bovenaan een wapenschild kan zien. Dat is het origineel van de familie Bulteel uit de zestiende eeuiw. De gemeente Reningels heeft dit schild trouwens overgenomen als gemeenteschild.
Een familie Bulteel had rond 1600 een leen in wat nu Klyte heet.
Het is niet absoluut zeker of onze tak afstamt van deze leenheer.
Feit is dat de familie is moeten vluchten tijdens de godsdienstperikelen in die periode, want de Bulteels hadden zich tot hugenoot bekeerd, wat in die tijd een doodzonde bleek.
Een vage vergroting van het schild eveneens in foto hieronder.

Iets absoluut anders is de site van Piet Vercaempst (hier) dat mooie concent- en reisverslagen bevat en de moeite van een bezoekje waard is. Doen dus.

Zelf ben ik geen hugenoot, protestant of katholiek meer. Ik kan mij met een instituut moeilijk verzoenen. Hoe waardevol en/of veilig de Roomse Kerk ook moge zijn. Hoe geloofsbevrijdend en sociaal bekommerd de protestantse geest zich ook voordoet. Mij legt het spiritueel aan banden. Dat is een vreemde zaak. Als er al een godsbesef in mij aanwezig is dan ligt het in een Spinoziaanse rationele bewijsbare god, die samenvalt met alles.
"Dit" en "dat", "zo" en "zus", "wit" en "zwart", alles ligt in deze Ene Geest, die alle -in Boeddhistische termen- dharma's in zich draagt.
Er is geen afgescheidenheid tussen de wereld en de godheid.
Iets in mij kan geen dualiteit meer dragen.

Dus is mijn hart lang geleden genegenheid gaan vertonen voor het taoïsme en de yiying (het boek der veranderingen), en ook voor Krishnamurti en meer specifiek voor zen.
Dat blijft ook zo. Sinds 20 jaar is daar niets aan veranderd. Alleen lag het accent nu eens hier, dan weer daar.
Dit jaar echter, sinds het Paasfeest, lijkt er zich een afgetekende keuze voor te doen. Noem het boeddhisme of zen of shikantaza of wat dan ook.
De naam doet er niet veel toe.

De leerling zei: "ik kom met haast niets."
"Is dat waar? Laat het dan achter!" riep de meester. "Laat het gewoon achter."
"Maar is er wel iets?" vroeg de leerling. "Bel maar!"
"Wacht," antwoordde Sensei. "Ik ben nog niet klaar."
"Neem het dan op."
De bel rinkelt.
Donder en bliksem.
En stilte.

Voor wie kennis wil maken met het boeddhisme raad ik het boekje aan van Edel Maex (gekend van de hype Mindfulness dat zich momenteel voordoet, en dat ook op zen is gebaseerd) met de titel "een kleine inleiding in het boeddhisme" (uitgeverij Lannoo). Voor diepgaander studie ook "je leven waarderen, de essentie van zenbeoefening" van Taizan Maezumi Roshi (uitgeverij Asoka) en "on zen practice, body, breath & mind" van Taezan Maezumi en Bernie Glassman (uitgeverij Wisdom Publications, USA).
Andere aanraders zijn uiteraard "Zen-begin, eindeloos met zen beginnen" van Shunryu Suzuki, alsook een pas verschenen boekje van Henk Coelman dat luistert naar de titel "zen voor leken" en dat een helder en structureel overzicht geeft over zen.

Het beste is evenwel gewoon zazen te gaan doen. Dat kan bij Frank De Waele in de zen sangha in Gent (hier), maar de man begeleidt ook groepen in Gent en Antwerpen. U kan de site even bekijken.

Bijna is er een periode van rust en vakantie aangebroken.
Vandaag de 26ste hebben Heidi en ik vorig jaar de sleutel ontvangen van het huis waar we nu wonen. We hebben het eerste jaar overleefd, en alle betalingen kunnen doen, wat al een mooie zaak is. Het eerste jaar schijnt altijd wat moeilijk te zijn.

Straks een lezing over communicatie voor 50 poetsvrouwen in Gent.
Ik zal met toewijding doen wat er gedaan moet worden. Proberen in het moment binnen te dringen en aannemer wat er komt.

Doe wat je wilt.
Genegen,
Bart.

01 tot en met 15 juni 2007

Hallo met z'n allen. Lange tijd geen "pluk de dag" geplaatst. Ik weet het. Maar zie, het leven stroomt gelijk het stroomt en "elk zijn wordt tot niet-zijn geschapen".
Ik bedoel maar, ok, blij even terug te zijn.
Er zijn zoveel dingen waar commentaar op geleverd kan worden.... Maar wie ben ik om dat te doen?
Politiek bijvoorbeeld. Er is nogal wat aan de gang de laatste tijd, in dit land. Maar ook hier is de wet van de sinusoïde alomtegenwoordig, en wie juicht zal vervolgens de tranen vergieten en wie rouwt, die komt ten glorie.
En later wederom andersom.
Op een bepaald moment weet men uitersten niet echt meer te waarderen.
Begrijpt u mij?
En dan de vrienden Palestijnen en Israërlieten. Ocharme beste mensen, wat doen die elkaar weer allemaal den duvel aan. Jammer toch, niet?
Echt "den duvel".
Wat doe je als de tijd niet rijp is?
De wereld is groot. De verscheidenheid enorm. Er is zoveel te doen. Er zijn zovele prikkels die ons bereiken.
Dan is het niet evident om daar mee om te gaan.
Hoewel het essentieel is: omgaan met diversiteit, met het verschil, met de "andere", in het eigen huis, de eigen straat, het eigen land, het eigen continent, deze "eigene" wereld. Maar hoe doe je dat, niet?

En uiteraard de klimaatperikelen, waar wij ons eindeloos zorgen over kunnen maken, maar dat nergens toe dient, het zorgen maken.
Hoogstens kan men in eigen hart kijken en in eigen kring wat wijzigingen aanbrengen, edoch, au fond hangen wij allen van elkaar af, van Tokio tot hier, zwart en geel en blauw en rood, blank of duister, het gaat er om wat er ons te gebeuren staat, na 2012 bijvoorbeeld, of later, én later, als de kinderen groot worden en wij, ja wij, oud, bedaard en gelaten, hoogstens en ten beste "wijs" -wat dit dan ook moge betekenen?

Soms jaagt de tijd mij op.
Dat is een vervelende zaak.
Op de school van Zana komen onweersbereichten mij ter ore, en men wil dochterlief in een richting duwen dat absoluut en totaal indruist tegen alle buikgevoel in, en dus is er weerstand, en nood aan zelfbezinning, juiste inschatting, vaderliefde, en bovenal, begrip voor vreemde wezens van een onderwijsplaneet, die elk inzicht, naar mijn beleving, missen, meer zelfs, absoluut onwetend zijn over de onwetendheid. En dat is een erg filosofische aangelegenheid.
Ik probeer een breuklijn te leggen tussen eergevoel en feitelijkheden.
Hoewel ook dat niet echt helpt, want aan beide zijden van de breuklijn voelt het geenszins goed, neen echt, onjuist, en er spelen motieven mee die moeilijk detecteerbaar zijn, en waar ik hier niet kan en wil op ingaan, maar die de zaak niet vereenvoudigen.
We komen er wel uit, wanneer vriend-vijand de tijd zijn gang verder gaat.
En ik mezelf geheel ter zijde plaats -wat, me dunkt, haast een onmogelijke taak schijnt te zijn, en toch...-.

Maar goed, de tijd dwingt, en toch "neem" ik de tijd, voor vanalles, vanaf juli, want de tijd, heerser der noodzakelijkheden, dwingelander in mijn bestaan, ik zie wel uw noodzaak, alsook de relativiteit van uw bestaan.
Zelfs tot wandelen kom ik niet meer toe. Tot nu toe. Tot heden.

Maar tenminste slaag ik wel erin op tijd enkele facturen te betalen, en is dat al geen overwinning op de tijd?
Soms, heel soms, sinds kort, gelukt het om niet in ergernis te vervallen, of in een gemene uitval, links en rechts, omwille van, naar mijn gevoel, onrechtvaardigheid, domheid en omwetendheid.
De afkeer temperen. Begrijp je dat?
En vooral tevreden zijn. Om wat dan ook. Zelfs als men Zana niet begrijpt. Of als mijn ego aan de kant gaat staan, en ik Heidi meer toelaat in mezelf, in mijn psyche, en daar toch naderhand blij om ben.
Heel erg "tevreden" zijn, ook al is er schijnbaar geen reden toe.
Zelfs om een ideaal, haast onbereikbaar, kan ik dezerdagen tevreden zijn, bijvoorbeeld zich ten doel stellen om halfzes op te gaan staan, om te mediteren en te schrijven, wat soms wel eesn lukt, en vaak ook niet, maar dat door de mildheid van de geest wordt aangenomen voor wat het is.
Dàt!

Boeddha dus, of Zijn Geest, beter nog Dè Geest, die de geest van allen en alles is, tegelijkertijd...
Wie ben ik dan nog om mij zorgen te maken om mij?
Wees toch rijp, denk ik dan.
Wees toch, besten Bart, rijp genoeg om te zien dat jij er niets toe doet, of "alles", maar dat is dan weer hetzelfde.
Begrijpt u mij?

Kom maar, denk ik dan, kom maar o Grote Geest!
Overval mij!
Overspoel mij!
Leef in mij.
Doe maar wat u belieft.
Want wat er ook is, wat ook gebeurt, wat u denkt, zegt of doet, het is toch Dàt wat leeft in jou (en niets anders, wat men u ook probeert aan te praten, of een "ik", een "ego", een "zelf", echtwaar HET IS ER ABSOLUUT NIET!).
Stop het sprookje, ook al is het stukje bij beetje, en zie...
Ok, ik weet het! Ik besef het.
Het libido in mij wil een "Bart" vinden, en het leven ten dienste maken aan hem.
Helaas, ik kan het niet geloven.
Er is niets.
Als ik echt eerlijk ben, dan is er "niets"!
En dat "niets" is me dunkt "alles".
Niet?
En dat is erg verwarrend.
Dag Lezers. Dat allemaal.
Tot een volgende.

15 tot 31 mei 2007

"Khsanti" is een Sanskriet woord en betekent zoiets als bevatten. In het Engels betekent het "to contain". Iets als een container kunnen bevatten. Met de psyche is het net zo.
Spiritueel is een of andere vorm van meditatie het oefenen en het vergroten van de Khsanti of van de innerlijke container, zodat men meer kan dragen of verdragen. Een mooie ontdekking is dat.
Soms vraag ik mij af, tijdens cursussen en zo, waarom de ene mens zoveel gevoeliger is voor wat er misloopt dan een andere. Of waarom is de ene persoon innerlijk zoveel sterker dan de andere?
Wat doet verdriet en lijden met mensen?
De Khsanti bij de één is blijkbaar groter dan bij de ander.
Traditioneel bestaat er de vergelijking tussen een glas water en een rivier. Doet men een handvol zout in een glas water, dan wordt het water ondrinkbaar. Doet men dezelfde hoeveelheid zout in een rivier, dan levert dat een minder drastisch effect op voor de rivier.
Dus wees rivier, zee en oceaan.
Blijf niet een glas water.
Wat is de wereld mij te eng!
Hoe verlies ik mij in banale subjectieve ervaringen die er au fond zo weinig toe doen.
Niemand zal mij bevrijden. Geen vrouw zal mij redden. Geen gezin geeft mij de ultieme voldoening.
Het komt steeds op mezelf aan, en dan nog, wie is dat zelf?
Het zelf kan nooit los gezien worden van Zijn, het vele grotere Zelf.
Er is maar dàt! Dit ene unieke leven dat tegelijk alle leven is.
Zoiets...
Wat vind ik, in deze haast, tussen enkele opdrachten door, weer moeilijk de juiste woorden om te beschrijven wat ik zo vaak voel (zelfs tussendoor, omdat het lied, de klant ervan zo luid is dat ik het onmogelijk kan niet-horen).
Soms doe ik met mijn vingers mijn oren dicht. Dan hoor ik een soort geruis en intuïtief voel ik dat dit geruis het geluid is van het allerdiepste.
Doe maar eens. Luister hoe alle stromingen stil ruisen op éénzelfde ritme.
Lieve groet.

Van 8 mei tot 14 mei 2007

Er was deze week een reactie van een lezer op de Pluk van eind april, waar er werd gewezen op het entropische karakter van de werkelijkheid, waarbij alles evolueert naar verval, chaos, versnippering en uitdeining; kortom naar lijden.
De terechte reactie van deze attente lezer was dat, vanuit het subjectieve waarnemen van een individu iets vaak als lijden wordt gezien, maar als men het in een groter kader plaats, is dit lijden ook weer succes en geluk vanuit een ander perspectief.

In de I Tjing is Hexagram 20, lijn 2, een perfecte weergave van een dergelijke geestesgesteldheid.
"Men kijkt door een deurspleet naar buiten", staat er bij die lijn.
Wat betekent dat? Men betrekt elke gebeurtenis op zichzelf. Men ziet slechts een beperkte weergave van de werkelijkheid. Veel iblijft verborgen in een dergelijke situatie.
Wanneer men alles op zichzelf betrekt, en het niet ziet “in het zicht van de eeuwigheid”, dan kan men niet anders dan vaststellen wat ik aangeef, nL er is slechts lijden doordat alles verandert. Niets is houdbaar. Alles vervalt.

De lezer schrijft ook dat er vanuit bacterieel standpunt er vaak een feestmaal plaatsvindt, bijV; als de melk zuur wordt. Daarbij is de situatie bij het lijden vaak geen oorzaak, en doet er niets toe, terwijl het in wezen gaat over de visie van wie het veranderen moet ondergaan.
Dat klopt uiteraard. De situatie doet er helemaal niets toe.
Wel is het zuur worden van melk een bewijs van de entropie, dat er een verschuiving plaatsvindt van orde naar meer chaos. Dat meer chaos ook de werkelijkheid is, en er geen moreel standpunt over kan ingenomen worden, dat lijkt me juist.
Het gaat er dus om hoe iets wordt waargenomen.
De achtergrond waartegen alles plaatsvindt is in feite eeuwig in rust, en is noch goedaardig noch kwaadaardig, en deze achtergrond neemt alles aan, zoals het is…
Alleen is de ervaring van het “lijden door verandering” wel een subjectieve reële werkelijkheid.
Hoe rationeel het bewustzijn ook kan vaststellen dat er dingen zijn, dat betekent niet dat de pijn niet wordt ervaren als pijn, of ouderdom als ouderdom, en ziekte als ziekte.
Er is pijn in het absoluut pijnloze… Zo zie ik het.
Als ik hard tegen een steen schop, dan doet de voet pijn, hoeveel besef er ook is dat het voor de steen misschien een feest is, of voor die blauwe plek die zich naarstig amuseert.
Ik denk dat pijn ons eraan kan herinneren dat het lichaam één geheel is. Dat pijn van enkelingen ons kan aantonen dat we één soort zijn, één mensenvolk.
Voor de kosmos geldt hetzelfde. Ooit één, altijd één! Ook al deinen we uit van hier naar daar. In feite is er altijd slechts “dit Ene Hele Al”.

Ik wou aangeven dat het subjectieve lijden geen fatalisme hoeft te zijn, dat het mogelijk is om alle menselijke krachten te gebruiken om ook de achtergrond waar te nemen, en daarin te vertoeven, en dat beiden uiteindelijk één en hetzelfde zijn: de ene werkelijkheid zoals die is.

Dat alles klinkt nogal zen-achtig, niet?
Niet verwonderlijk, want de laatste weken gaat veel aandacht naar zazen en zo. Vandaar.
Een lieve groet.

Van 1 tot 7 mei 2007

Beste. Ik was met iemand aan het praten over de boeken waar onze voorkeur naar toe gaat. Zoiets verglijdt al vlug naar een zoektocht in het geheugen, en men stelt al eens vast hoeveel boeken er mogelijks zijn gelezen waarvan niets is blijven hangen.
Stel dat er een Top10-lijstje dient te worden gemaakt? Hoe zou dat er bij u uitzien? Weet u dat?
Mijn lijstje zou het volgende zijn:

1. I Tjing, Het boek der veranderingen (vertaling Wilhelm)
2. Dalai Lama, De kunst van het geluk
3. Shunryu Suzuki, Zen-begin
4. Wilhelm/Jung, Het geheim van de gouden bloem
5. Krishnamurti, Het licht is in jezelf
6. Tony Parsons, Zoals het is
7. Baruch Spinoza, Ethica
8. Lao-Tze, Tao-te-tjing
9. Arthur Schopenhauer, De vrijheid van de wil
10. Het apocriefe evangelie van Thomas

Als ik het lijste herbekijk valt me op dat er weinig vrouwelijk gezelschap is te vinden tussen de auteurs, wat jammer is, aangezien ik ook wel erg gesteld ben op de woorden van Etty Hillesum, Isabelle Eberhardt e.a..
Het lijstje bevat enkel non-fictie boeken. Dat heeft allicht met de persoonlijkheid te maken. En verder haast allemaal boeken met een spirituele inslag, hoewel ze gestoeld zijn op diverse verschillende leerstellingen.
Post-modernistisch?
Voor mij zijn ze voedsel voor de geest en een balsem voor de ziel. En gekruid met een vleugje pychologie.
Wat kan een mens meer verlangen?
Misschien een "aanwezig zijn"? Een present-zijn in het nu. Adem en lichaam voelen, beleven, volgen en waarnemen. Oordeelloos. Aan alle woorden voorbijgaand. Mee met de stroom, de bloedsomloop en de veranderingen van het bestaan...
Mocht ik op de vlucht moeten slaan, dan neem ik misschien geen enkel boek mee, maar wel een fles wijn.. Haha.
Dat het je goed moge gaan.
Bart.

15 tot 30 april 2007

Wie om zich heen kijkt kan meteen vaststellen dat alle fenomenen, aan hun lot overgelaten, leiden tot verval. Voorwerpen worden aftands, gezondheid gaat achteruit, ouderdom maakt ons minder flexibel en minder sterk, natuur verwilderd, overwoekerd, enz.
Entropie is een realiteit. Entropie betekent dat er een evolutie is van orde naar chaos. Door de tijd heen verwordt alles tot wanorde. Melk wordt zuur. Vlees bederft. Alles eindigt in verwarring, tot er niets meer van overblijft. Dat is een vreemde, ietwat beangstigende waarheid; Je kan er gewoon niet naastkijken.
Ik heb nogal wat interesse in de natuurkunde, en in alles wat met het heelal te maken heeft. Ook in het hele Grote, in de kosmos, zien wij dezelfde wet van entropie. Van de bigbang tot nu is er een voortdurende uitweining van het heelal, die gepaard gaat met een stijging van de entropie, een proces dus van orde naar chaos. En dit gaat alsmaar verder. Dit proces lijkt niet te stoppen.
Ik vind dit een belangrijke vaststelling.
Verval en negativiteit zijn dus de normale gang van zaken.
Het vraagt dus veel kracht en moed om op zeker moment de keuze te maken voor het positieve en opbouwende, om het verval, in de mate van het mogelijke, tegen te gaan, wat af te remmen, of een alternatief te bieden.
Het goedkoopste en gemakkelijkste is pessimisme en fataliteit.
Wat me tijdens de paasvakantie zo heeft geraakt, dat is het filosofische besef van de waarheid van het lijden.
Ik was een boekje van de Dalai Lama voor de derde keer aan het leven. de titel luidt "de kunst van het geluk". Ik ben altijd erg geraakt door de eenvoudige woorden van de Dalai Lama over erg complexe zaken.
En op een of andere manier viel mijn euro (frank).
De natuurkundige wet in de fysica over de entropie staat gelijk met de filosofische leer van het lijden uit het Boeddhisme.

In de jaren negentig heb in een viertal jaar zazen gedaan. Dat is een meditatiepraktijk uit het boeddhisme. Op een bepaald moment ben ik ermee opgehouden, door een verhuis en door de complexe levenssituatie van dat moment. Zeven jaren zijn inmiddels voorbij en vorige week ben ik voor het eerst opnieuw naar een dojo (meditatieplaats) geweest, in Gent, en ik voelde mij thuiskomen!!!
Tijdens de eerste twee meditatiesessies liepen er zelfs tranen uit mijn ogen. Zomaar! Ik voelde mij niet overgelukkig of verdrietig, of wat dan ook.
Gewoon tranen. Daar. Op dat eigenste moment.
Toen wist ik zeker: Yes!

En vandaar, vrienden en lezers, dat er veel is veranderd. Ik ben uit de passiviteit gestapt en kies ervoor om daadkrachtig in te gaan tegen de entropie, het verval en het lijden. Het is een onmogelijke opdracht, daar ben ik me van bewust, maar net dat maakt het zinvol, boeiend en de moeite waard.

Een eerste thema bestond in de uitdrukking "de ruimte van de geest". Wat is dat? Hoe is die grote ruimte? Als een blauwe hemel? Waar nu en dan een wolk, een vogel, enz. verschijnt en weer verdwijnt. Zo is het in de dagdagelijkse dingen. De achtergrond is immens. De voorgrond is wisselend, maar au fond is er enkel leegte...
Eerst zag ik mezelf op de bodem van een rivier. Boven mij stroomde water. Heel helder water, want ik kon de blauwe hemel door het water zien schijnen. de stroom was erg hevig. Het leek of ik werd begraven met water.
Een tweede beeld wqas geheel anders. Ik was een vogel die vrij en ongebonden in de lucht vloog. Erg aangenaam. In was in de ruimte van de geest. Maar ik was niet ik. Er was enkel vogel en ruimte. Of was het enkel ruimte? De derde meditatie, inmiddels thuis, was weer anders. De hemel was te klein. Het geestesoog leek op een telescoop. Die zoemde in op het heelal. De geest verliet de aarde en alles werd heelal, ster, licht en duister, en het leek of ik terugkeerde naar het absolute beginpunt, maar op dat moment keerde de aandacht bruusk terug naar de zafu (meditatiekussen).

Dus het besef van wat ik hierboven heb proberen te beschrijven heeft grote gevolgen op hoe ik me voel en hoe ik mij gedraag. Dat op zich is al biezonder. Het llijkt allemaal zo helder en logisch nu.
Ik kom er wel nog eens op terug.

De vraag is hoe het met jullie gaat?
Misschien ben je een trouwe lezer van "pluk de dag" en was je de laatste tijd ontgoocheld dat er geen nieuwe bijdragen waren. Mijn excuses daarvoor.
Maar zie, we zijn er weer.
Een lieve groet.
Doe wat je wil.
Bart.

08 tot 14 april 2007

Er is zoveel gebeurd tijdens de vakantie in Frankrijk, dat het haast niet in woorden kan weergegeven worden. En in feite is het ook vrij privé. Dus ik ga er niet veel over schrijven, hier.
Alhoewel er ook een filosofisch kantje bij betrokken is, en misschien ga ik dit weekend er wat dieper op in, ook in dit dagboek.
Maar verder vragen professionele zaken zoveel aandacht, dat het ditmaal een korte inbreng betreft, dit geschrijf.
En zie, alweer, zijn mensen zo breekbaar, als je denk aan die dolle schutter in Amerika, die er zomaar ineens dertig levens tot een einde brengt.
Zo broos is de mens. Maar vooral de geest in de mens. Het lichaam uiteraard ook. Als we onszelf vergelijken met andere diersoorten, dan komen wij er fysisch en biologisch maar wat povertjes uit. Het sterkste wapen dat wij in d natuur hebben, dat zijn onze hersenen. Die zijn groter en wendbaarder.
Daar ligt onze kracht EN onze zwakte. We kunnen zomaar ineens tilt slaan. Kortsluiting. Boem!
Als we vanuit een ander standpunt ernaar gaan kijken, naar die hersenen, en zien dat de elasticiteit van de hersenen zo groot is dat wij ze zelf kunnen beïnvloeden, dan wordt het een ander verhaal.
Als een kind leert piano spelen, en dat vaak doet, dus oefent, dan onstaat er een vaardigheid, met daaraan gekoppeld, als men de hersenen van dat kind onderzoekt, een vergroting van de hersenen op die plaatsen waar de synapsen, of verbindingen, tussen neuronen nodig zijn om te kunnen piano spelen. Dus hoe vaker je iets doet, hoe beter je erin wordt, maar ook, hoe groter en elastischer je hersenen worden. Dat is een vreemde zaak. Een bevrijdende zaak ook. Want het omgekeerde is ook mogelijk. Niet dat de hersenen kleiner worden, maar ik bedoel dat negatieve gedragingen en leerprocesssen zichzelf versterken. Dat is een erg belangrijk gegeven. Ik had er de impact nooit goed van begrepen, maar tijdens de vakantie zag ik plotseling enkele mogelijkheden die mij overvielen en van mijn stuk brachten. Vooral ook door het feit dat ik professioneel met leren en leerprocessen bezeig ben.
Het geeft hoop.
Met de zon mee rijst het idee dat de korte tijd in deze vergankelijke fase, dat men een leven noemt, er helemaal geen tijd valt te verliezen, en het gelijkt alsof ik uit een letargie ben opgestaan, in actie treed en besef: nu!
Ik had het al vaak gelezen, van die hersenen en zo, maar het was niet echt doorgedrongen, of het was misschien verdrongen... Wie zal het zeggen.
Of de tijd was nog niet rijp?
Er valt nog zoveel te doen! Jézus!
En nu, hup, dochter Zana gaan halen.
Het vervolg van dit schrijven volgt tijdens het weekend.
Natuurlijk kunnen enkele kiekjes van op reis jullie niet gespaard blijven.
Groet.
Bart.

Van 01 tot 07 april

Vriend Bart nam mij mee naar de Wullepitmolen. Hij is namelijk molenaar.
Het uitzicht is er fantastisch.
In de molen waren er ook foto's en afbeeldingen van andere molens, onder andere de Gaainestmolen, die nu al lang niet meer bestaat, maar ons huis is wel naar die molen genoemd. Hij stond hier dichtbij. Vandaar.

Op een bepaalde dag, vorige week, had ik levendige herinneringen aan mijn vader. Ik dacht aan zijn stem en aan de humor die hij vaak ten berde bracht. Ik kon hem horen lachen.
Aan de andere kant, wat mijn moeder betreft, die drie jaar eerder is gestorven dan mijn pa, van haar kon ik weinig herinneren, behalve een soort glimlach. Maar haar stem was ik vergeten. Even vond ik dat een vreselijke gedachte en een moeilijk te aanvaarden feit.
Geen nood, want gelukkig is er de video.
In 1991 waren mijn ouders 40 jaar gehuwd en dan zijn wij naar Bütgenbach geweest om dat te vieren met z'n allen. Ik heb daarvan toen een reportage gemaakt, en heb vorige week even teruggekeken, en nu ken ik weer de stem van mijn moeder. Dat is deugdoende. Jaja, er kwamen wel wat emoties bij kijken. Zo gaat dat, als de voorvaderen verdwijnen in de vergetelheid, en als het besef daagt dat elk van ons ditzelfde lot te wachten staat.

IN

De antieke beschavingen, zowel in het oosten als in het westen, raadpleegden het orakel om in contact te komen met de onzichtbare krachten achter de werkelijkheid. De voortekens, de omina, die mensen in woorden, gebeurtenissen en natuurverschijnselen waarnamen waren een vorm van communicatie met het verborgene in de complexe wereld waarin zij leefden.
De oraculum of de "godsspraak" waren de orakelteksten zelf, die antwoorden gaven op individuele vragen. Die antwoorden welden op uit de psyche van de raadpleger zelf.
De yiying is een klassiek boek uit de wereldliteratuur. Het wordt ook wel de I Tjing of het "boek der veranderingen" genoemd. Het boek is een Chinees orakel- en wijsheidsboek waarvan de oudste teksten terug gaan tot in de Shang-dynastie (1520 - 1030 v.C.) en de Chou-dynastie (1100 - 480 v.C.). Het oudste deel van de I Tjing bestaat uit woorden, magische formules, bezweringen en beelden uit de sjamanistische orakeltraditie. De yiying is een inspiratiebron geweest voor alles wat zich in de Chinese cultuur heeft ontwikkeld. Wijsheren als Lao-tze, Chuang-tze en Confucius hebben er hun ideeën in gevonden. De geleerde en filosoof Shao Young (1011 - 1077) uit Fan-jang heeft een belangrijke invloed gehad op het gebruik van de yiying en op de interpretatie ervan. Hij baseerde zich daarvoor op de Siang Sjoe P'ai, de School van Symbool en Getal.
Het "Oraculum, de kleine gids van de grote getallen" is ontstaan vanuit de visie, de ontdekkingen, tabellen en berekeningen van Shao Young. Orakeluitspraken bevatten vaak dubbelzinnige teksten. De eigen intuïtie en creativiteit zijn noodzakelijk voor een juist begrip. Het raadplegen van een orakel is dus niet een ideologie of een geloof, maar een creatieve manier om in contact te komen met de innerlijke wereld, waarbij het aankomt op een combinatie van analyse en intuïtie.
De innerlijke wereld, de psyche, bevat persoonlijke en collectieve inhouden. Oerbeelden en oerpatronen maken deel uit van de structuur van de oudste lagen van de psyche. Het collectieve onbewuste is "het geweldige erfgoed van de ontwikkeling van de mensheid, herboren in iedere individuele psychische structuur". Carl Gustav Jung sprak in dit verband over zogenaamde "archetypen", een soort van onpersoonlijke psychische oerpatronen in de mens, autonoom van aard, dwingend, fascinerend en erfelijk, waarvan de vorm bij aanvang, bij de geboorte dus, vastligt, maar waarvan de inhoud steeds verandert, wisselt en transformeert.
Pythagoras (575-500 v.C), een Grieks wijsheer, wiskundige en politiek hervormer, ontwikkelde een getallenleer, een metafysica van het getal, waarbij aan de getallen bepaalde begrippen, fenomenen, klanken, kenmerken en betekenissen werden toegedicht.
In psychologische zin zou men aan het Pythagoriaanse getal een Jungiaans archetype kunnen koppelen, zodat elk getal in feite een psychologische betekenis krijgt. De yiying, waarop het "Oraculum" is gebaseerd, bestaat eveneens uit getallen en lijnen waarmee verschijnselen synchronistisch samenvallen.
Mensen leven en denken in bepaalde complexe patronen die soms schijnbaar haaks tegenover elkaar staan, maar die ook altijd komen en gaan , verdwijnen en terugkeren, en die in hun diepste kern, kenbaar zijn en de basis vormen voor de achterliggende werkelijkheid van alle gebeurtenissen in het leven. Een orakel raadplegen is zich naar de diepste laag van onze persoonlijkheid, en van de wereld, richten.


Bovenstaande tekst "in" is het voorwoord van een boekje dat ik in tien exemplaren heb laten drukken. Een proef dus. Het bevat alle orakelteksten van de orakellijn. Nu probeer ik bij elke lijn wat commentaar te schrijven. Dat kan nog leuk worden.

Misschien bied ik het boekje aan voor uitgave in een echte uitgeverij, of het kan dienen als relatiegeschenk of eindejaarsactie...
We zien wel.

Niets valt anders dan dat het kan vallen.
Dit heet ook wel "toe-val".
Van de oerknal tot nu (zie onder), spuwt het bestaan de ruimtetijd voor zich uit, en als wij al niet kunnen snappen hoe het komt dat iets is zoals het is, dan nog trekt het universum zich daar niets van aan.

Het Bewustzijn is er, bestaat en is altijd aanwezig!
Het Bewustzijnsveld is, net als een electromagnetisch veld, als een cocon rondom ons aanwezig.

Hoeveel bewustzijn een fragmentarisch deeltje van het geheel -een steen, boom of mens- in zich kan opnemen, dat weet ik niet, maar het zal steeds slechts fragmentarisch zijn.

De waarschijnlijkheidstheorieën van de kwantumfysica, waarin gesteld wordt dat het "toevallig" is wat zich aan ons openbaart, is amper een armoedige poging om het geheel te kunnen bevatten, maar in wezen is het niets anders dan een excuus voor de onwetendheid, of anders gesteld, een erkenning van de afgescheidenheid van het gehele Bewustzijnsveld.
Maar "god dobbelt niet", zoals Einstein het stelde. Niets gebeurt zomaar.

Of net wel: het gebeurt gewoon (omdat het niet anders kan), en dus is ook de orakeltaal een waarheidsgetrouwe taal. Alleen moet het gefragmenteerde denken van het individu zich openstellen voor het absolute denken van het geheel, het Al of "heel-al". Dat betekent: zich van (voor)oordelen ontdoen! Wat in wezen de essentie van spiritualiteit is!
Spiritualiteit is Bewustzijn! Het is zichzelf en de wereld gade te slaan, zonder te oordelen en te veroordelen. Eerst moet je er "zijn", IN het bewustzijn(sveld). Al de rest daarna volgt vanzelf.
Er "zijn" is meestal voldoende.

Maar genoeg gefilosofeer ('t was toch al een tijdje geleden, niet?) en terug naar de waan van de dag.
Hou jullie haaks. Doe wat je wilt en hou van het leven.
Bart.

ps: Lutgarde, dank voor uw bericht in het gastenboek.
Beste lezers, het gastenboek ligt wat stil. Laat uw mening over deze site maar komen. Doen! Je bent welkom.

21 tot 30 maart 2007

Op de eerste dag van de lente heb ik het licht van een kaars aangemaakt in een Mandala-constructie die ik de laatste dagen in de tuin heb aangelegd. Zeulen met zakken zand, steentjes, hout, ... Het planten van bloemen en het plaatsen van voorwerpen, steeds in harmonie met de plaats: noord, zuid, oost of west. Kleuren, voorwerpen en dergelijke krijgen er een plaats in deze mini-kosmos. Ik ben tevreden van de werkzaamheden. Zomaar ineens aan begonnen, toen er een training was weggevallen en zie (foto)... leuk resultaat.

Een Mandala is een cirkeltekening of cirkelconstructie die men terug kan vinden in elke cultuur. Het is vaak de uitdrukking, of een poging daartoe, van het beeld dat men van "de Totaliteit" heeft. Het is vaak een projectie van een innelijke toestand. Sommigen beweren dat een mandala ook genezend of helend is, bijv. in de Tibetaanse traditie, maar ook bij bepaalde vormen van psycho-therapie.

Door het maken van deze mandala, waar ik geheel en al geconcentreed mee bezig ben geweest, haast bezeten, daardoor ben ik helaas enkele belangrijke dingen vergeten, en dat is dan weer een tikkeltje zuurtegraad in al dat zoets.

Hectische week staat er aan te komen. Zeven trainingen!
Ik sluit hierbij dan ook maar af. Geniet van de lente. Warme groet. Bart.

Maart 2007

Zana als heldin: link en enkele kiekjes hieronder...

15 tot 21 maart 2007

Gisteren naar "De Klimop" geweest, de school van Zana (www.klimop.info) in Oostkamp, voor een bespreking van haar functioneren. Het blijkt dat Zana een erg creatieve, en dus ook chaotische, geest heeft. In het analytische, zoals rekenen, vindt zij soms niet haar weg. Op dingen die ze niet graag doet, valt het moeilijk om zich daarop te concentreren... (Wie niet?). Ze is vaak wat hard voor anderen, kritisch ook en eist veel, terwijl dit natuurlijk als een boemerang op haar terugkomt, en anderen ook van haar zelf veel verwachten en eisen. Daarom is ze soms bang en onzeker om aan iets nieuws te beginnen. Ze vindt meer veiligheid in het gewone en gekende.
Ik herken dat ook bij mezelf.
Spiegeltje, spiegeltje, ..."

Ik voel de lente door de aderen stromen.
Het bloed stijgt en daalt, en ja, ik sta vanzelf veel vroeger op dan anders...
De tuin straalt. De kauwen landen op het gras aan de voorkant.
Wilde kippen pikken en woelen.
Gras gemaaid.
Een notelaar, appelaar, perelaar, eik en kastanje werden er neergepoot.
Vooraan de naam van het huis, "'t Gaainest" in blauwe verf aangebracht op een stuk hout, een stulp boomstam.
Nu nog de hagen, maar daar komt Laurents volgende maand voor.
Alles kriebelt, krult en kirt. De natuur lijkt in te pluggen op de tijd.
En ook aan schrijven kom ik toe, alsook aan het opmaken van syllabi, power point presentaties en het lezen van nieuw geestelijk voedsel.
Alles in de natuur spint, spuit en speelt... Vier baby-dwergkonijntjes zijn ons deel geworden. Ik vrees het ergste voor de toekomst, want het mankonijn wil haast niet meer van het wijfje af.
Zelfs de mist is lentig.
Het lijkt of de koude mist paart met de warme ondergrond, en dat daarna en daaruit licht geboren wordt.
De zus van Heidi, Vanessa, heeft een vriend, Koen, en een zoon, Tiemo (zie fot's). De laatste vindt de lente geen seizoen, maar een altijd aanwezige werkelijkheid. Voor elke vraag, suggestie of zin die je hem zegt, roept hij "Yeeeeh!" en hij proest het vaak uit van het lachen, ook als hij alleen bij de koelkast staat, en er plakprentjes op de deur aanbrengt, verbaasd als hij is van de electro-magnetische kracht in het heelal.
Voor kinderen is de lente eeuwig.
Alleen volwassenen hebben zomer, herfst en winter uitgevonden...

Op radio1 speelt muziek van "Van de Man". Die raakt altijd een snaar in mij.
Zana heeft het sinds kort meer voor een liedje van Yasminne, een lied dat luistert naar de titel "alle meisjes aan de macht", en dan kijkt ze schichtig opzij, naar mij, als zij elke zin meezingt, en listig glimlacht, als wil ze zeggen, jij hoort er straks niet meer bij... Jongens en mannen zijn stom, dom, aggressief en naïef, zelfs vaders, en ik weet niet waar ze die wijsheid haalt, maar toch niet van Yasminne, denk ik nog, alhoewel, ze zingt krachtig over "wacht maar tot de volle maan", en er gaat een bedreiging van uit, een roep, een kreet, als de lente, als komt de wisseling van de wacht, en is het patriarchaat ten dode opgeschreven, en loert het mes, de castratie, of op zijn minst een vadermoord...
Maar dat is niet erg. Zo groot kan de liefde voor een dochter voelen. Het is niet erg. Wat kan er in godsnaam voor ergs zijn als een tienjarige dochter in de auto luidkeels zingt: "meisjesnacht, alle meisjes aan de macht, laat je nooit door iemand kleinereren, voel jij ook die kracht, want het tij zal weldra gaan keren, wacht maar op de volle maan..."

Vader zijn voelt ook aan als man-zijn, want als iemand er ook maar mocht aan denken iets kwaadaardigs op het oog te hebben naar deze jongedame toe, dan vrees ik dat alle mannelijke oerkracht in mijn wezen de richting van de agressie kiezen zal en dat geen enkel besef van gevolg iets eraan kan verhinderen dat een moorddadige gedaante zich van mij meester zal maken, en dan zou de volle maan wel eens kunnen wijzen op de weerwolf en zo...

Op school heeft Zana aan de leerkracht gevraagd waarom zij niet wat humoristischer kan zijn... Een erg gedurfde vraag, vind ik, op het ramdje, maar daar moet je Zana voor kennen. Ze houdt namelijk voor niemand haar mond...

In werken is een speciale wijnzaak. Heb er een fles wijn gekocht voor vanavond, een "Montagne Saint-Emilion", Château Rocher Corbin.
Ja mannekes! Wat een lekkere wijn...
Santé dan maar, en tot een volgende.
Je genegen,
Bart.

07 tot 14 maart 2007

Soms ben ik aangenaam verheugd over kleine dingen.
Het bezit van een onnozel zakmes bijvoorbeeld. Een OPINEL-mes, dat is een mes dat in Frankrijk wordt gemaakt en erg in trek is bij avonturiers en dergelijke. Mijn oudste broer, Johan, die heeft dat ook.
Het mes heeft een scherp lemmet, en ik gebruik het, nu het nieuw is, voor van alles en nog wat.
We bereiden ons immers voor op een reisje naar Les Vans dat op de grens ligt tussen de Ardêche en de Sévennes.
Johan kent daar een kamping die erg afgelegen ligt, en waar er tijdens de paasvakantie haast niemand naartoe gaat. Hij kent die kamping al heel lang.
Vervolgens zijn ook de broers Piet en Geert er vaak heengegaan. En ikzelf ook. Vorig jaar nog, met Heidi en de kids.
Dit jaar doen we het opnieuw. Naar Les Vans. Zus Anne-Mie en het gezin wagen het er dit jaar ook op. Dus alle broers en de zus zullen nu samen met Pasen in Zuid-Frankrijk zijn. We proberen dan in een iet wat primitievere omstandigheden te genieten van de natuur, de temperaturen, de basale levensbehoeften, de sfeer, de geuren van lente en Frankrijk, de wandelingen, de rust, enz..
Een Opinel-mes is een onderdeel van de uitrusting voor een rasechte kampeerder. Niet dat ik dat echt ben, want vorig jaar hadden we een mobilhome gehuurd en dit jaar logeren wij in de enige Gîtes van de kamping aldaar. Zo rasecht ben ik dus niet. Een tent is wel leuk, maar tenslotte ben ik er niet alleen. Heidi en de kinderen zijn er uiteraard ook bij, en een klein beetje luxe en veiligheid zijn tijdens die dagen vredebrengend.

Straks vriend Ruben op bezoek.
We gaan bomen planten.
Tot zo.

01 tot 07 maart 2007

Enkele aanpassingen aan dit programma maken het alsmaar gebruiksvriendelijker. Als ik dingen aan dit kader toevoeg, dan wordt het automatisch op het einde van de maand verplaatst naar de respectievelijke maand aan de linkerkant.
Goed is dat.

Gisteren naar Lier gereisd. Voor een opdracht. Met de trein. Eerste klasse. Dat doe ik sinds het laatste jaar altijd, in eerste klasse. Ik hou van de rust aldaar, terwijl het in tweede klasse vaak zo lawaaierig is.
Maar ook een gevoel van opgeblazenheid.
Ik? Eerste klasse? Bourgeois...
Haha. Maar het zijn de gekende kreten in de geest, er ingeprent via conditionering en opvoeding, en ook overtuigingen van weleer, overtuigingen die wegwaaien als graszaad in de wind, en ergens anders misschien nog vruchten dragen, maar naderhand, in de eigen psyche een ander leven gaan leiden, of afsterven, gelukkig maar.

Dus neen, geen bourgeois, maar rust, zich er goed bij voelen en blij zijn dat de stress omwille van het wegverkeer er deze morgen niet bij is.
Niet via de Kennedytunnel, niet op de Antwerpse ring, niet door Mortsel heen, neen, gewoon op de luie kont in de fluelen zetels van halflege treinstellen van de NMBS.

Sinds 4u45 uit het bed. De trein van 5u25 en om 7u30 aankomst in Lier.
Er waren slechts twee aanwezigen, plus de beroepsacteur, om de rollenspelen te doen, en dat omdat er ziekte waart door Lier. Een beetje vreemd, maar wel intensief, en de mensen zelf waren naderhand erg blij met de opgedane ervaringen. Ik mocht er samenwerken met een leuke en fijne beroepsacteur (www.frankrobberechts.be) die sinds lang samenwerkt met marc Vermeulen (www.m-arc.be).

Het lijkt er verder op, die dag, dat enkel mensen met een handicap rustig de tijd nemen in hun dagelijkse doen. Toevallig vielen die mensen mij op.
Aan de toiletten was er namelijk een man met krukken een praatje aan het maken met de toiletdame.
Hij leek me boven de zestig jaar. Hij was moeilijk in het spreken, en kon slechts langzaam het hoofd zijwaarts draaien. Hij versperde de weg naar de toiletten, maar de toiletdame in kwestie praatte verder en durfde de man allicht niet te vermanen om opzij te gaan staan.
Ik luisterde aandachtig en werd er zowaar zelf nog rustiger van, was het niet dat de overstaptrein haast daar was, en ik toch, en helaas, vriendelijk met woorden plaats trachtte te maken, zodat van enige urinale bevrijding werkelijk sprake kon zijn, en ik mijn reis richting Lier genadevol verder kon zetten.

En dan, daar aangekomen, liet ik een koppel mensen voorgaan, waarvan alweer de man ziek te been was, en de vrouw er, duidelijk aanwezig, maar geestelijk afwezig, verveeld leek met de zaak dat daar, bij haar, een gehandicapte man liep. Het leek me haar vader, maar dat was niet duidelijk. Het kon ook haar man zijn. Hij had pijn. Dat kon ik duidelijk zien. Toen hij op de leuning van een treinstelstoel steun zocht, trilden zijn armen en vertrok op zijn lippen een grimas van pijn.
Toch nam hij de tijd om de andere mensen te observeren, wat omgekeerd niet zo was, de andere mensen zagen de zieke man nauwelijks, of liepen hem brommend voorbij, en luisterden dwingend naar wat de mp3 hun in de oren toewierp.

Ik keek naar de man, en hij naar mij, en ik liet 'm voorgaan, waarmee hij knikte als dank, nog even omkeek toen hij traag de trappen van het treinstel naar het perron afdaalde.
Ik wilde hem helpen, maar bedacht me dat dit in feite de taak van de begeleidende dame was, maar die deed helemaal niets.
Zij liep veel te vlug vooruit, en zegde geen woord, leek zelfs boos met het lot dat God haar had gesponnen.
De lijdende man keek nog even naar mij en een wederzijdse blik van mededogen maakte deze dag tot voldoening.

De beenhouwer van het dorp verwart mij met de vader van Heidi.
Toen Heidi vlees wou kopen, en het nummer was vergeten van de klantenkaart, toen wees de arme man erop dat haar vader (hij bedoelde in feite ik) het nummer wel zou weten.
"Dat zij nu misschien hem even, haar vader dus, best even kon opbellen", om dat verdomde nummer nu toch even te vragen, drong hij steeds verder aan, terwijl Heidi nog discreet deze man de schaamte wou besparen, en wijselijk zweeg, maar hij bleef maar aandringen, tot Heidi vriendelijk doch correct zegde dat ik NIET haar vader, maar haar man was.
De beenhouwer hoorde de slag van de bijl in de beenderen van een koe neerdonderen, als was het in Keulen, en zweeg nu maar, en drong al zeker niet meer aan op dat vervelende klantennummer.
En nu had de man ook weer iets schokkends om straks aan moeder de vrouw te vertellen.
"Weet je wel, die mooie dame daar, met haar zwarte haar, uit de Amersveldestraat, die vrouw die vroeger een hond had? Weet je wel, en die man kwam hier vaak een been voor de hond vragen, weet je nog? Welja, die man hé, die man is niet haar vader, zoals ik dacht, maar het is haaren vent. Kunt u zich indenken, Cherry?"
En hij nijpt haar terwijl in haar kont, trekt een oogje en verwart haar lichte gekir met het geknor van een gekeeld varken, omdat hij daar zo'n goeie jeugdherinneringen aan heeft, toen papa-beenhouwer, en mede ook boer genaamd, de varkens thuis nog zelf mocht kelen.
Die goede oude tijd...

Maar Heidi zelf kon er niet zo mee lachen, toen zij thuiskwam.
Ik had even het onbehaaglijke gevoel alsof ik er iets kon aan doen dat die man zo boers was geweest.
We woonden immers in een boerengat.
Ik vermoedde even dat het haar speet dat ze voor de liefde had gekozen, in plaats van voor de jeugd. Het laatste verdwijnt evenwel altijd, terwijl het eerste mogelijks blijft, overleven kan en zelfs de dood in enige mate weet te bedwingen...

Even twijfel ik eraan of het misschien een goed idee is om mijn rimpels te laten bijwerken, mijn door de tijd ontstane borstvorming te laten wegsnijden en wie weet, zelfs een maagring te laten plaatsen, maar oh Heere, gelukkig maar, leg ik deze waanzinnige gedachten naderhand ter zijde en zeg eerlijk binnenin mezelf: "Bart, ge zijt goed zoals ge zijt, zoals God het wil, en blijf houden van jezelf zoals die God het doet, en verlang niet naar wat anders is dan dat het is".
Onken God niet.
Daar gaat het echtwaar om.
God is "datgene wat er is", op elk moment, in elke vorm"
Het altijd aanwezige nu.
Indien ik "dat wat is" ontken, dan ontken ik mijn godsbeeld, en is al wat nog rest onbehagen, onlust, verlangen, onrust, pijn en ellende.

Ok, en nu de douche in, wat opmaken en vertrekken naar Gent.
Op foto onder vriend Danny met wie ik, alreeds enkele weken geleden, een leuke zoektocht heb ondernomen naar de Jeruzalemkerk.
De andere foto, van Heidi en mezelf, werd door Zana genomen, maar is wat donker.

Een lieve groet.
Hou jullie haaks.
Doe wat ge wilt.

15 tot 28 februari 2007

Dag allen.
Stel dat de toon is gezet?
Stel dat de teerling is geworpen?
Stel dat alles reeds is volbracht?
Daarover handelt een boekje waar ik aan werk. De werktitel is "stel".
In feite zou ik er voortdurend willen mee bezig zijn, maar de geest wordt afgeleid, en dan is het moeilijk om mij efficiënt te concentreren. Zana is op vakantie bij me. Nichtje Lotte op bezoek. Daarna uiteraard ook Robin.
Enfin, gezin en vrienden, de basis waar doorgaans een leven op steunt, en wat uiteraard belangrijk is, maar soms ook overheersend, dwingend en eisend. So what?

Dus even uitstellen dan maar. Neen, niet als vlucht, heb ik de indruk.
In feite is de blauwdruk klaar. Alleen moet er nu gesnoeid worden. Past dus bij het aankomende seizoen. Snoeien, knippen en vergeten.
De essentie, daar gaat het om.
Soms denk ik dat het noodzakelijk zal zijn om me ergens eens terug te trekken, een week of twee, louter en alleen om te schrijven aan "Stel".
Ik heb dat al eens gedaan, voor het boek "Tevreden".
Eindelijk staat "Tevreden" nu ook op deze site. Ik was de tekst gewoon kwijtgeraakt, en nu, gelukkig, is die terug, en staat het bij de rubriek "I Tjing" onder de subbalk "tevreden". Je kan es neuzen, zo je wel.
Als ik nu herlees, kan ik me nog steeds in het meeste ervan vinden, maar er staan nog te veel taalfouten in en zinsconstructies die niet kloppen, maar die wil ik niet veranderen of corrigeren, omdat "Tevreden" een "woordenfoto" is van een welbepaalde periode, tijd, dat specifiek was en waaraan niets meer kan aan gewijzigd worden, of het moet een vervalsing zijn, wat ik niet wil. Dus laat het maar zijn, en zie het als een foto, als een beeld van toen, in een welling van al te vroege conclusies.

Wat me ook opvalt is mijn geloof, indertijd, in de effectieve mogelijkheid tot verandering door persoonlijke inspanningen, een gedachte die ik inmiddels heb losgelaten, omdat er in de beleving nu geen sprake meer kan zijn van een persoon, een afgescheiden fragment van het geheel dat op één of andere wijze een keuze zou hebben. Haha.
Ach neen, dat bedoel ik niet spottend of zo.
Het is enkel een soort overmoed of hoogmoed, een illusie, en dus irreële gedachtengang, dewelke wij helaas, van kindsbeen af, met paplepel en al, zijn ingegoten, als is het de waarheid en de enige waarheid, de Grote Verlichting van onze tijd: vechten voor, en geloven in, creëren van de ultieme samenleving, met perfect gezinnetje, de ideale job, de eeuwige vrede en het allergrootste geluk, weg van duivels en saters, het negeren van de schaduw in onszelf, het verdringen van de andere kant, de overzijde, waar de natuur ons zegt dat elke eenzijdigheid noodwendig moet omkeren in zijn tegendeel.
Dit te ontkennen, dit geloof, dit is mij vreemd geworden.

Wat rest is een soort van eenzaamheid, die echter pijnloos is, ja toch? Een eenzaamheid en "heilige" onverschilligheid voor mode, trends, schijnbare bewegingen en strevingen naar dingen die er helemaal niet zijn.
Afstandelijk en koel allicht, soms cynisch of kritisch, dat kan.
Of een soort altruïstisch egoïsme, daar ga ik sinds wel voor. Zoiets.
Hoewel het weer arme woorden zijn, hierboven, die onmogelijk correct kunnen weergeven wat ik echt bedoel. So what?

En u, lieve lezer, hoe is het met u gesteld?
Soms krijg ik al eens een mailtje van iemand. Een vriend van vroeger bijvoorbeeld, een collega van weleer, een haast vergeten mens soms, die nu weer opduikt, wat leuk, en die feed-back geeft of vertelt van vroeger en van nu. Dat is altijd erg aangenaam, weet je, omdat de foto's van toen in een nieuw soort album schijnen te worden geplaats, vanuit een ander perspectief, en ik mezelf relativeren kan, wat altijd graag is meegenomen.

Maar stel dus, stel dat dat het noodlot al is gevallen, en wij ons daar niet van bewust zijn? Wat dan?
Of stel dat het enkel en alleen god is die leeft, ademt, sterft en verrijst?
Dat alles in dit eenzame duistere heelal niets anders is dan één ademzucht van één reusachtig Wezen dat wezingloos gewoon is, steeds weer is, en niets anders dan dit; dat Ene Zijnde waarin wij schijnbaar vertoeven, bewegen en rusten, daarin, dat, enkel maar dat...
Stel?
Wat dan?
Oh hoe kan dan de last worden neergezet, en wordt alles licht. Licht!
Genegen.

7 tot 14 februari 2007

Een parachutiste wordt de dood ingejaagd.
Een jongen in Oostende sterft aan het mes van een leeftijdgenoot.
Een SMS-moord moet voor de rechtbank worden overgedaan.
Fraudeurs met overheidsgeld komen er vrij goed van af. Laurant ook.
Drie jaar geleden sloeg een zestienjarige jongeman de moeder van vier kinderen dood, waarvan het proces deze week begint.
Yves Leterme vraagt aan alle Vlamingen om ideeën naar hem te mailen om hem tips te geven over hoe men het zinloze geweld kan tegen gaan.

Wel, zeg ik dan, denkend aan een kindertijd van twintig jaar geleden;
Meester Vandorpe, zuster Stanislas, Meester Hermans en de surviant van het college in Harelbeke; allemaal sloegen ze de jongens verrot!!
Op de fuiven in "'t Schuurke" in Harelbeke, daar werd er danig op elkaar ingeklopt. Nooit heb ik zoveel geweld gezien als in mijn kindertijd. Iedereen sloeg gewoon op iedereen. Dat was gewoon zo.
De boer die de velden tussen het VTI en het College bewerkte en rooide, die liep achter Yves en ik aan, omdat we kampen bouwden in de hooimijten, en hij sloeg met een schop en een riek. Vreemd dat er niemand gewond is geraakt. Ik was wel erg bang, en trilde op mijn benen, maar durfde het thuis niet te vertellen.
Als er verkiezingen waren in Harelbeke, en de strijd er tussen de Heren Lano en Boury er weer eens in alle hevigheid losbartstte, dan moest de politie tussenbeide komen op de verkiezingsavond, want dan gooiden we fietsen naar elkaar, en zelfgemaakte brandbommen en zo.
Allemaal gewelddadig, en niet om erg trots op te zijn.
Ik bedoel maar, het geweld is van alle tijden!!

Toen mijn vader zaliger, die geboren en getogen was in Stasegem (Harelbeke), een lief wilde gaan halen in Zwevegem, dan stonden leeftijdsgenoten, tot de tanden gewapend en met de messen (letterlijk) getrokken hem op te wachten, want dat kon niet, een jongen van aldaar die een meisje van alhier wilde versieren.
En toen mijn vader In Nederland, aan de Moerdijk, als jongeman, op de Duitsers schoot, en in bunkers vluchten moest, en het bloed van kamaraden op de muur zag kleven, toen was er ook sprake van geweld.
Ik bedoel dus maar, dat het geweld van alle tijden is, en dat ik, persoonlijk dan (en ik hou hout vast) minder dan ooit met geweld te maken krijg.

Hoe komt het dan dat toch haast iedereen die ik zie of hoor, angstig om zich heen kijkt, en het geweld aanklaagt in de samenleving, en dat een Minister-President van Vlaanderen zelfs in de val van de perceptie lijkt te glijden, als een skieër op bergen zonder sneeuw?

Ik vind, we weten te veel.
Ik vind, we lezen te vaak kranten en kijken gretig naar wilde beelden op tv, als is het of we het eigen saaie leven wat in vuur willen zetten.
Natuurlijk is het afschuwelijk, wat er de laatste tijden is geschiedt, die afzonderlijke verhalen enz o, van parachitistes, studenten, stiefdochters, koningskinderen, maar Jezus nog aan toe, krijg nu de diarree, als we ertoe worden verplicht om bang te zijn, om eenzijdig-negatief te gaan kijken naar alles wat er is, want waar dan ook in de wereld -en dus ook in Vlaanderen- is er geweld! Dat is er! Echt waar! Het is er!
Wie heeft ooit anders beweerd? Dat is een leugenaar.
Wie maakt u het paradijs wijs?
Er is geweld. Dat is het.
Ok, so what?

Soms is er ontgoocheling, soms kwaadheid, soms verdriet, soms geweld.
En er is ook Liefde! Veel liefde! Zopas nog, vanmorgen, op Valentijn, een ontbijt, of een zoen, of sex, maar vooral genegenheid, vergeving, vrede en liefde!
Dat is er ook. Zeker.
In gelijke mate zelfs!
Ja, misschien in gelijke mate met het geweld, want het heelal bestaat wellicht uit een symmetrisch geheel waar het ene het andere opheft, zodat alles stil kan staan, ook al lijkt het of de wereld verandert en zich beweegt, maar au fond, lieve mensen, gebeurt er werkelijk niets... Helemaal niets.
Alleen stilte. Altijd stil.

Dus wees gelukkig, leef en zing en dans en wees blij dat je ademt, nu het net nog even kan, omdat ergens anders in dit heelal, een ander wezen de dood werd ingejaagd, daarom, en daarom alleen, leef je, zing je en dans je...

Geweld is aanwezigheid, en elke aanwezigheid is al gewelddadig (doordat je bestaat sterven natuurlijke rijkdommen van de aarde, verkleinen de kansen van anderen in het zuiden, enz.), en zonder het aan te raden of te willen goed praten, maar ja, geweld is er altijd, is van alle tijden en is overal, alleen... maak niet de fout van de eenzijdigheid en wees niet blind voor zijn tegendeel.

Welke politieke agenda kan er schuilgaan achter de aanscherping van de polariteit? Waarom wil men ons doen geloven dat het geweld enkel van deze tijd is? Waarom maakt men u bang?
Denken we daar eens over na?
Waarvoor dank.
Met veel liefde en genegen!!!
Bart

ps: jeugdvriend Vincent op bezoek gehad. Hij kan het geweld op kinderen, toen we jong waren, beamen hoor...

01 februari tot 07 februari 2007

Soms racen gebeurtenissen van je weg, of naar je toe.
Als een tsoenami overvallen en openbaren de dingen zich, en soms is het de geur van rozen, tulpen, of een groep kieviten die te vroeg terug in het land zijn, of nooit zijn vertrokken, gezien de getijden en dies meer.
Of andere zaken, werk en kinderen, berichten uit journaals, een defecte wagen, woorden, ziektes, kiemen en drift.
De golven bezwaren soms, of dragen, als weeën, een voorgeborenheid, een nog niet ontwaakte zaak, een onuitgesproken woord waar men nadien spijt van heeft, of listig zwijgen, lafhartig zich terugtrekken en hopen dat een ander invult wat men in wezen zelf had moeten doen.
En toen, op een dag, net als deze week, doet men zaken die men doen moet, of tenmiste die zo of zus horen, zonder dat men er erg in heeft, gewoon zomaar, of zoals mijn oudste broer (en peter) wel eens zegt: "wat mot, mot!", een dialecte versie van het gezegde "wat moet, moet!" en daarmee is gesteld dat het gebeurt dat er dingen zijn die, net als zich te scheren of zoals men poezen te eten geeft, banaal zijn en gewoon simpel, als één plus één tot twee, zoiets.
Want alsmaar meer, met het dagen van elk nieuw leefjaar, lijkt het erop dat het overgrootte aandeel van het bestaan met banalatiteiten is gevuld, gewoon duidelijk en helder als kenmerk de saaiheid kent, en dat dit daarbij, eenmaal aanvaard, helemaal niet erg is.
Integendeel. Het is een "Heilige Saaiheid", een staat van aanneming dat de dingen zijn wat ze zijn, uit liefde voor die dingen zelf, in plaats van uit eigenliefde, en zeker niet uit afkeer, want dan schijnt de enige uitgang de zelfdoding, wat gelukkelijk niet tot de orde is, maar eerder net omgekeerd, dat door de "Heilige Saaiheid" een vrede en rust op de voorgrond treedt, een rust dus en een vrede die op de dood gelijken, een "R.I.P." en dus op zich toch gevaarlijk wegens een mogelijke indommeling of depressie, maar dat is hier, wat ik bedoel, net niet waar het over gaat en wat ik wil vertellen over de laatste week.
Het gaat erom dat de dingen gewoon gebeuren.
Ik voel de tsoenami.
Ik voel de geuren, ruik de klanken en merk hoe stress in mijn lijf zich nestelt, en er dan weer uit wegglipt. Een vrachtwagen bijvoorbeeld. In feite tientallen vrachtwagens, in de regen, links en rechts van me, terwijl het R5 wagentje beslist over geluk of ongeluk, en ik, als diegene die zich in het ijzerding bevind, wacht af, nu eens angstig en zwetend, dan weer gelaten en wetend dat mijn tijd nog niet is gekomen.
Bevrijd dan thuis, aangekomen, blij om Heidi te zien, en toch niet veel nieuws te vertellen, maar zo helder blij met de banaliteit van ons samen koffie drinken.
Zij zegt dat ik niet vaak schrijf wat hierboven geschreven staat, toch niet in die vorm, nogal poëtisch, maar zij kan niet weten wat ik de laatste dagen denk, namelijk dat het goed is om eenvoudiger te verwoorden, eenvoudiger te hebben, en bovenal eenvoudiger te zijn, wat er is, nu eens zus, dan weer zo.
Neen, geen fatalisme!
De "Heilige Saaiheid" leidt niet tot een fatale staat.
Geen nihilisme! Het leven is meer dan nul, nihil, want behalve de nul ook de tien, alles, elk getal, en terwijl "alles al is" toch verwonderd zijn, en tevreden, om het licht dat elke dag weer aan het oosten verschijnt, een dag zonder pijn, een compliment en glimlach, een wandeling in een mistig landschap met mooie eenzame bomen (zie foto onder) in het Hagenland, ver van huis, het westenland, 't Gaainest, de zilte lucht.
Geef het niet op, geef niets op, geef over...

Groet.

Van 24 tot 30 januari 2007

Enkele afbeeldingen van de laatste dagen spreken voor zichzelf...
Adriaan van Dis bracht me op een idee: een stappenteller.
Ik probeer nu dagelijks minimum 10.000 stappen te lopen, naar het schijnt erg goed voor hart en bloedvaten.
Ben fijn aan het schrijven geslagen, de laatste tijd.
En een combinatie van de "Ethica" van Spinoza en de "van Anima tot Zeus" van Maarten Timmer zijn het zout bij de patatten. Ik bedoel maar, zo mag het de rest van mijn dagen lopen...
Lieve groet, en doe wat ge wilt!

16 tot 23 januari 2007

In een partnerrelatie is men met vier personen.
Dat is fundamenteel.
De man en de vrouw enerzijds, de Anima in de psyche van de man en de Animus in de psyche van een vrouw anderzijds.
In de man leeft er, psychologisch gezien, een vrouw in zijn psyche, en in een vrouw leeft er een man, de Animus, in haar psyche.
Deze twee figuren zijn geen fysieke entiteiten, maar behoren als archetypen (oerbeelden) tot het collectief onbewuste van elk van ons.

Bij de geboorte hebben deze figuren nog geen inhoud meegekregen.
Ze krijgen inhoud aangereikt door de oordelen van de vader (in de vrouw) en door de fysieke verschijning van de moeder (in de man).

Door het feit dat de Anima en de Animus tot het onbewuste behoren, zijn ze niet-bewust, vaak veralgemenend en ongenuanceerd. Het zijn algemene constellaties in de psyche, die onbewust werkzaam zijn bij een interactie tussen een man en een vrouw, maar die wel gedeeltelijk bewust gemaakt kunnen worden, en daardoor een andere functie verkrijgen.

Indien bewust gemaakt wordt de Anima de echte partner van de man en wordt de Animus de echte man van de vrouw. Ze worden de innerlijke, maar ook werkelijke partner zodat, door de bewustmaking, er een heilig huwelijk (hiërogamos) plaatsvindt en ze worden minder dwingend om de innerlijke verlangens, noden, verwachtingen, eisen, enz. te gaan projecteren op een fysieke persoon op de buitenwereld, nl. de partner.

Wanneer weet men dat de Annimus en de Anima betrokken partij zijn? Dat zij werkzaam zijn?
Het is meestal zo dat de betrokkenheid van de ene innerlijk figuur, bijv. de Anima, automatisch de andere activeert, de Animus, en men raakt verstrikt in een hopeloze psychologische strijd.

In feite is een onbewuste Animus karakteristiek. Het is een vertekenende, valse en ongenuanceerde "logos", een scheefgetrokken logica en rede. Uitdrukkingen als "nooit", "altijd", "iedereen", "telkens dat" zijn dan in een gesprek heel vaak aanwezig. Een zogenaamde zachtaardige vrouw wordt dan plotseling heel "hard" in haar oordelen over anderen (vooral de partner), zelfs kwaadaardig en vaak spreken de algemene uitdrukkingen zichzelf tegen.
De Anima in de man, gevormd door zijn moeder, is een vertekenende, valse en ongenuanceerde "erotica", "eros" of gevoelsleven. Een zogenaamde sterke en zelfzekere man wordt ineens een zwak, gemakkelijk te verleiden, vlug gekwetste en zeurend persoon. Dat de Anima betrokken partij is kan men gemakkelijk zien wanneer een man, schijnbaar zonder reden, van humeur verandert, of plotseling zwiijgzaam wordt, zich in zichzelf terugktrekt, of verbaal duidelijk maakt dat hij zich slachtoffer voelt, of soms eensklaps verliefd wordt op een naïeve, eerder domme, neurotische vrouw.

In feite is het een soort bewustwordingsspel. Het lijkt er vaak op dat de bedoeling van een relatie tweevoudig is. Ten eerste is er de fysieke kant van de zaak, de drang om zich voort te planten, om daadwerkelijk nieuw leven genetisch door te geven. Anderzijds is er de oproep tot de geboorte van een innerlijk kind, dat de tegenstellingen in de psyche lijkt op te heffen. Het kind is dan eerder een eigen "nieuwe geboorte", een wederopstanding als sterk en vol-ledig, onafhankelijk, autonoom en authentiek persoon, dat alsmaar minder de nood ervaart om projecties op de buitenwereld te gooien, en het eerder in zichzelf tracht te vinden, als een soort voorbereiding op het ouder worden, het eventuele alleen komen te staan, en zelfs op de dood.
Maar voor het zover is, speelt men het spel met z'n vieren.

Bij de aanvang van een relatie is het vaak zo dat een vrouw nogal opkijkt naar een, in haar ogen, sterke partner. Zij projecteert al haar eigen kracht en gaven op de geliefde en geeft zich over aan de schijnbare held van haar dromen. Ze steunt op hem, vertrouwt hen, droomt van hem, offert zich aan hem, eist hem op, en meent dat dit liefde is.
Anderzijds is de man, de held, gevleid met zijn verovering, en projecteert al zijn eigen schoonheid, aanvoelen, intuïtie, kwetsbaarheid en zwakte op de vrouw van zijn begeerte. Ook hij ziet zijn projecties voor werkelijke liefde aan, maar in feite ziet hij de partner niet zoals zij werkelijk is, maar zoals hij idealiter zou wensen dat zij is, iets in de aard van de moederfiguur die hij heeft gekend, of als reactie, net het tegendeel.
In beide gevallen heeft het projectieve spel weinig met liefde te maken, maar met bewustwording. Want wat gebeurt er?
De vrouw ziet de held, die zij alsmaar meer en beter leert kennen, in zijn ware gedaante, dus ook vaak zwak, broos, afhankelijk, labiel en kwetsbaar. Bij elke zwakte zie zij bemerkt, of als hij twijfelt, doet zij er nog een schepje bovenop, als de Animus ontwaakt als reactie op de Anima van de man, en zij begint haar kritische oorlog met veralgemeningen en vragen: Wat heb je nu weer aan? Heeft jouw moeder je nooit geleerd dat je de wc-bril omhoog moet doen nadat je naar het toilet bent geweest? Je doet nooit eens iets voor mij? Iedereen zegt dat je een verkwister bent? Wacht maar tot je zelf eens je was moet doen? Wat voor man ben jij eigenlijk? Ik heb niets aan je? Nooit heb ik je graag gezien? Je bent een nietsnut? Waarom ben ik toch met jou getrouwd? Ik was beter bij mijn ouders blijven wonen? Je bent niet te vertrouwen? Je kijkt nooit naar mij om? Iedereen zegt dat je onbetrouwbaar bent?

Als reactie op deze algemene, ongenuanceerde, harde, en vaak onterechte opmerkingen kan een man zichzelf verliezen, en net zoals de vrouw door haar Animus onbewust werd bezeten, kan ook hij als een bezetene tekeer gaan en laat hij zijn Anima het roer overnemen.
Dat kan op verschillende manieren. Hij kan dader worden en agressief en daardoor zijn partner geweld aandoen, en zelfs, in het ergste geval, moordenaar worden of de dader in een gezinsdrama.
Eén feit is duidelijk: de man wordt door de Animus gekleineerd en gekwets, en de man neemt de aanval van de Animus aan voor werkelijkheid, terwijl hij blijkbaar zelf niet in staat is om er zijn "verstand" bij te houden, zelf te gaan nuanceren, het te zien als louter psychische uitspraken van een bezeten vrouw, en die niet als waarheid mogen worden aangenomen.
In feite dient hij de vrouw te wijzen op de grenzen aan wat zij verteld. Een man kent zijn grenzen! Hij wéét het, alleen al omdat hij biologisch en sexueel beperkt is wat zijn prestaties betreft. Een vrouw is daarin (haast) onbeperkt. Als hij de grenzen stelt, bewaakt en duidt, zonder dat hij anderen, zijn partner, vrijheid afneemt, maar stevig staat in zijn eigen "weten", dan verkrijgt hij respect en waardering.

Wat is nu de bedoeling van de werking van die Animus in de vrouw? De zwakte die zij de man verwijt en de onmannelijkheid van haar partner is vaak een projectie van haar eigen onkunde, zwakheid en afhankelijkheid.
Het is de taak van de vrouw om haar eigen "heilige" overtuigingen in vraag te gaan stellen, om op empirisch onderzoek uit te gaan, zelfstandiger en krachtiger te worden, en bovenal, onafhankelijker van de partner op materieel, financieel en intellectueel vlak, en ook wat handelen en daadkracht betreft.

De man kan ook agressie achterwege laten, en integendeel, zwak worden op het emotionele vlak. Hij gaan nu huilen, twijfelen aan zichzelf, zeuren en klagen, slachtoffer spelen, medelijden hebben met zichzelf, nukkig zwijgen, kinderlijk medelijden opwekken, zichzelf kleineren of zichzelf iets aandoen, tot zelfdoding toe...
De agressie keert zich nu niet tot de ander, maar tot zichzelf. Dit gedrag van de Anima is eveneens, zoals de oordelen van de Animus bij de vrouw, ongenuanceerd!!
Het strookt niet met de werkelijkheid van het leven, dat vaak en meestal ergens in het midden ligt, tussen goed en kwaad, waar en onwaar, sterk en zwak.
De realiteit is zelden een uiterste!

Maar goed! De vrouw, die verliefd is geworden op een, in haar ogen, sterke man, ziet nu, na een aanval van de Animus, hoe klein en zwak de held van haar dromen is, en ziet hoe de Anima van de man haar held steeds kleiner en nietiger, bezetener, maakt, dus denkt ze: hoe kan ik nu op zo iemand verliefd geworden zijn, en zij zet een nieuwe aanval in, of liever: haar Animus doet dat, om de man nog kleiner te maken en steeds kleiner, tot hij psychologisch gezien is verslonden in haar psychologisch web.

Nu wil de vrouw niet meer op hem steunen, droomt van een ander, offert niets meer voor hem op, eist zichzelf op en meent dat dit alles ook weer liefde is. En waarheid!
Pijnlijk allemaal! Echt pijnlijk!
In dit spel zijn de meesten van ons betrokken.

En is het nu niet, dan komt het ooit, want hoe dichter twee mensen bij elkaar komen, hoe meer kans dat er is dat de Anima en de Animus de kop op steken. In vele culturen, waar de individuele interactie minder intensief en extreem is, komt dit psychologisch samenspel wellicht minder voor. Maar zij hebben dan andere katten te geselen die meer betrekking hebben op thema's als sociale controle, familiale macht en invloed en zo voorts.

De werkingvan Anima en Animus is kenmerkend voor een samenleving dat de klemtoon legt op de individuele ontwikkeling en groei van zijn leden.
Daarom ook is het zo belangrijk.
Geen relatie meer aangaan, dat is geen optie, want dan leer je het spel niet te spelen. Au fond is dat best ok. Niet iedereen "moet" spelen. Maar wie graag speelt, die komt zeker aan zijn trekken.

Wat wil de Anima? Zij wil dat de man innerlijk meer onafhankelijk wordt van de vrouw, zelf emoties voelt, beleeft, innerlijk sterker wordt, zichzelf als krachtig mens ervaart, intuïtie voor waar weet aan te nemen, de geschikte partner vindt, emoties ernstig neemt, kwetsbaar kan zijn zonder zichzelf te verliezen, zelf de was en de plas kan doen, voor kinderen kan zorgen en hen opvoeden, sociale contacten kan aangaan en huwt met zijn eigen innerlijke tegenpool; kortom dat hij een mens wordt van één stuk (dat zelden nog van zijn stuk te brengen is).

Wat wil de Animus in de vrouw? Die wil dat de vrouw geestelijk onafhankelijk wordt, innerlijk krachtiger, sterker en gefundeerder van overtuiging, onderzoekend, rationeler, afgewogener, stabieler en op eigen been kan staan, autonomer, minder beïnvloedbaar, minder bijgeloviger, minder belang hecht aan wat anderen denken en aan bezit, en dat zij vrijer komt te staan, kinderen los kan laten; kortom dat zij een mens wordt van één stuk (en die nog zelden van haar stuk te brengen is).

Een beetje uitgebreid, al die woorden over Anima en Animus.
Maar vaak vragen mensen ernaar.
Het is geen simpele kwak.
Wel een complexe materie.
Het leuke is als beide partners dit kennen. Dan heeft communicatie vaak een meerwaarde in de partnerrelatie.
We "projecteren" namelijk onze Anima en Animus op de ander. Als we dit aanvoelen, erover kunnen spreken en "projecties kunnen terugnemen", dan is dat een meerwaarde en een verdieping.

Zo, hieronder foto's van het zicht aan de voorkant van het huis. Men is sinds gisteren de wilgen aan het snoeien, dus toch nog even vastgelegd zoals ze er nu bij staan.
Ik wens je verder nog een fijne week.
Doe wat je wilt.
Wees het licht in jezelf (een titel van een boekje van Krishnamurti).

08 tot 15 januari 2007

Zana zit naast mij.
Zij schrijft Franse woorden op papier. Huiswerk.
Buiten is het inmiddels donker geworden. Aan de overkant is een waterzieke weide. Het blanke water ligt er roerloos bij. In het water zie ik struikjes en grasbundels die uitsteken. Een wilg is er omgevallen, wellicht tijdens de laatste winderige nachten.

Inmiddels is het tij, in het algemeen, alweer gekeerd. Zo gaat dat.
Het jaar is moeilijk van start gegaan.
En ik stel vast dat het niet alleen mezelf betreft. Her en der is de eerste week van 2007 niet zo soepel verlopen.
Maar goed, dat is weer voorbij en zo zie je maar, geduld is iets moois!
Heel mooi zelfs.
En toch ook zo moeilijk.

En dan is er uiteraard ook nog Prins Laurant! Ook voor hem is de start van 2007 niet van een leien dakje verlopen.
Maar bent u het ook zo beu. Zo zat! Steeds weer, in elk journaal, de zaak Laurant. Een zaak die geen zaak is, maar een opgeklopt verhaal, als pudding; stom, banaal en smaakloos.
De monarchist in mij komt op zo'n moment naar boven.
In mijn wildste fantasieën doe ik een "mars op Brussel" en neem het op voor de Prins. Betoging op de grote markt. Allen daarheen. Leve de Koning, leve de Prins!
Want zeg nu zelf, dat is toch absurd, een Prins voor het gerecht gaan brengen. getuige of niet, een beetje "respect" mag wel.
Ok, misschien, en wellicht, is er geld naar die villa gegaan...
So what?
Een monarchie in stand houden, dat kost nu eenmaal geld.
Heeft u liever presidenten en presidentsvrouwen (die honderden paren schoenen kopen, zoals Imelde bijv., mevrouw Marcos, indertijd)?
Of wilt u een pinochet misschien? Een soort "Dewinter for president!"
Jezus, behoede ons!
En wat is het vermetele plan achter de aanval op Laurant?
Het opblazen van de staat België?
Argumenten bijeen schrapen om een reden te hebben om het koningshuis af te schaffen?
Een onafhankelijk Vlaanderen misschien?

Ok, we moeten die deugniet van een Laurant wat in de gaten houden, en misschien kunnen we discusiëren over een dotatie of niet, maar au fond, lieve lezers en lezeressen, au fond mag wat mij betreft de troon ongeschonden blijven, en mag België er zijn, er blijven zijn, en de welvaart die we ervaren, hebben, voelen, er ook blijven, en komt er helemaal geen republiek Vlaanderen. Wat imbiciel, toch? De gedachte alleen al!
Me God, me God!
Jaja, ik weet wel, die Saksen-Coburgers zijn niet van de slimsten en niet van de mooisten, maar ze hebben de geschiedenis mee, en ze bieden stabiliteit, duidelijkheid en evenwicht.
Is dat op zich al niet mooi genoeg?
Ik vind van wel.
Leve de Koning! Leve de Prins!

01 tot 07 januari 2007

Ik kijk televisie. Zap zender na zender. Veel beelden tonen agressie. Het laatste beeld zopas is dat van een zwaard dat een hoofd afhakt.
Op internet zijn beelden te zien van de ophanging van Saddam Hoessein, naar het schijnt. Ook een nek die is gebroken. Opnieuw een vleugje lijden extra, naast al de ellende en pijn die er is.

Vaak is het hoofdthema van een verhaal, film of droom de strijd tussen het Goede en het Kwade. Denk maar aan "the lords of the ring".
Je kan er veel gelijkenissen in zien met oude Indische verhalen, of met de Griekse Ilias, of denk maar aan de apocalyps van Johannes.
Blijkbaar is de mens op één of andere manier gefascineerd door dit thema. Het lijkt wel of we uitkijken naar een soort eindtijd en eindstrijd.
Alsof we ernaar verlangen.

Dat er boosaardige krachten in het heelal bestaan, daar ben ik van overtuigd, maar ik geef ze geen naam, maak ze niet tot mensbeeld of een kracht of een antropomorfe gestalte.
Logischerwijze staat het destructieve tegenover het constructieve, of beter: ze vullen elkaar aan en houden op die manier een soort evenwicht in stand.
Paracelsus geloofde in wat hij noemde de "archaeus, een soort sturend en leidend principe in de natuur dat de materie bijeenhoudt en garant staat voor ontwikkeling, verandering en transmutatie.
In onze tijd spreken natuurkundigen van een zwakke en een sterke kernkracht in de materie, die men soms ook gluonen noemt, en het staat voor die krachten in de materie zelf, in de up-quarks en de down-quarks. Dat alles zou er dan weer voor zorgen dat materie bijeenblijft en dat de eindeloze stroom van oerknal tot nu, en zo verder, plaatsvindt.

"Up" en "down"! Voortstuwing en zwaartekracht! Licht en duister!
Alle tegenstellingen moeten noodzakelijkerwijze tegenstellingen zijn, in in kracht werkzaam zijn in gelijke mate, of op zijn minst in symmetrische vorm binnen één en hetzelfde geheel.
En waarom zou dit verschijnsel anders zijn in de innerlijke beleefwereld van het individu. Zo buiten, zo binnen! Daar lijkt het op.
Wij staan als soort, als mens, maar ook als persoon, niet los van het sterrenstof waaruit het ganse heelal is opgebouwd. Wij zijn zelf materie, up- en down quarks en de Archaeus is IN ons. Het drijft ons of het houdt ons tegen. Het toont de liefde, het constructieve, én zijn schaduwkant, de haat, het vernietigende, in één en dezelfde mens.

Ik zie het in mij en ik zie het rondom mij.
Het leeft! Beide kanten leven, brengen evenwicht of breken het evenwicht.
Al die begeerte in ons. Als de verslavingen, de afkeer, de onwetendheid en de verwarring! Zij gaan een brutale strijd aan met het opofferende, het loslaten, vrijheidgevende, wijsheid en bevrijdende liefde. Ook in ons.
Soms is het zo pijnlijk.
Soms staat de haat mij nader dan de liefde.
Veelal komt het voor na een hevige periode van liefde, alsof het tij wel keren moet, alsof elk hoogtepunt inderdaad geneigd is brutaal om te slaan in zijn tegendeel.
Misschien is de Gulden Middenweg het veilige pad.
Maar soms dwingt het leven zelf je om het veilige te verlaten, en de confrontatie aan te gaan, zoals een held dat doen moet, en we zijn allen helden van ons eigen levensverhaal.
Soms nodigt iemand ons uit. Soms daagt iemand ons uit. Soms eist iemand het op. Hij of zij wil dat de Schaduw zich kenbaar maakt, het kwaadaardige masker opzet en zich openbaart. Dat zijn de vreselijke tijdingen, de lastige dagen, de koude gedachten.
Ze komen op, en gaan ook weer.

Toch moet ik kijken! Als ik niet kijk, zie ik de schaduwen niet bij mezelf, maar in een ander.
Soms is het ziekte, soms verlies, soms een ruzie, soms chantage en soms een heftige Animus of Anima die zich kenbaar maakt, en onlogisch, haast dierlijk en eenzijdig de verwoestende rol op zich neemt.
Om steeds weer te willen zeggen: ge staat alleen! Altijd alleen! Al en Een. Niemand hebt gij nodig! Niemand is er, behalve Ik, uw Heer, Wat Wat Is, de Werkelijkheid Zelf, in al zijn kleuren en gedaantes, en in ups en in downs.
Onwetendheid leidt steeds tot angst;
Angst om te verliezen; de strijd te verliezen, maar ook datgene wat het "ik" in al tijd tijd heeft opgebouwd, ook dat te verliezen, en daarvoor angst te hebben, uit onwetendheid.
Onwetendheid doet ons (in)binden, aan een vrouw, een man, een kind, een huis, een titel, een carrière, enz..
En eenmaal gebonden, is er de angst. Nog zo'n down quark syndroom.

Maar alleen Gij kunt mij binden, Gij die al-les zijt.

Als ik moet verliezen, iets moet verliezen, mezelf moet verliezen; het zij zo!
En de strijd die ik aanga, is niet deze om te winnen.
Het is het eeuwige spel, van voor en achter, van uitdeining en weer inkrimping, van zus en van zo.
Het zij zo.

En de nacht, nu, is stiller geworden, en Zana is ziek, kan moeilijk slapen, hoest veel en ik verzorg haar, zo goed en kwaad als ik kan.
En de nacht, duisterder dan ooit, is stiller, ook al waait er een hevige wind, want er niets dat ik kan horen dan de innerlijke strijd in mijn eigen hart.
Als ik het orakel radpleeg, zegt het me:"Niet gemakkelijk, maar duidelijk. Geen blaam. Fout.".
Het omgaan met de Schaduw is niet gemakkelijk, maar het is wel duidelijk dat het moet gebeuren, dat dit erbij hoort. Daarover geen blaam. De Schaduw is echter wel "fout", in de zin dat een identificatie desctructie over jezelf en je naasten tot gevolg heeft. Kijk er wel naar, maar hou afstand. Gen symbiose, een ineensmelting. Ook al is het aanwezig in je, of al manifesteert het zich rondom je, of hoe dan ook, blijf niet onwetendend over het kwaadaardige karakter, maar ga het te lijf met liefde, of beter, door los te laten.
"De beste manier om op roddel te reageren, is het niet het plezier te doen door hetzelfde te doen" .
"Weersta het Boze niet!" Daar gaat het om.
En de grootste nederlaag zou zijn zelf in boosaardigheid te verschijnen.
Laat het komen, laat het gaan!

L'Enfer, c'est Dieu. Ook Dieu.

Doet wat ge wilt! Geniet, zing, dans, lach en wees als geen ander!
En voor 2007: "Verheven Welslagen; Bevorderlijk voor Standvastigheid." (Yuan Heng, Li Chen). Dat komt uit de yiying, en het wil zoiets zeggen als "Proficiat met uw succes; het is goed dat het vast staat."
Bart.

24 tot 31 december 2006

Alles is Al!
Dat is een moeilijk aan te nemen realiteit.
Er werd ons toch steeds geleerd dat er geen Zin is, maar dat je de Zin van het leven zelf diende te maken.
Er is ons verteld dat er niet zoiets bestaat, buiten onszelf, dat betekenis geeft aan de dagelijkse realiteit.
Men noemde dit een ideaal. Een "Verlichtingsideaal".
We nemen zelf de touwtjes in handen, rukken ons los van de Genade, van de Goden en van welke Hogere Kracht dan ook.
Het resultaat is een grote eenzaamheid.
Want wat is het Verlichtingsideaal anders dan een misleiding?
Wat een hubris! Hoogmoed! IJdelheid en niets dan ijdeheid!
O ja, voor wie het gemaakt heeft in de samenleving, voor hem of haar die "the American Dream" heeft weten waar te maken, even mag hij/zij vertoeven in een staat van tevredenheid, van zingeving en geloof in zichzelf.
Maar hoe broos, mijn lieve lezer, hoe breekbaar is dit geloof, is die staat van ego-opgeblazenheid!
Want zie! Kijk om je heen en zie dat het geloof van de magiër in zijn eigen krachten niet verder reiken kan dat op het fragmentarische vlak, een momentopname is en heel vlug wordt hij geconfronteerd met zijn staat van opgeblazenheid, want zie, kijk hoe een echtscheiding, een ziekte, een lust, een neurose, een angst of slechts één gedachte, alles wat hij/zij heeft opgebouwd weergaloos opnieuw naar beneden haalt.
Kijk hoe verderf, ziekte, psyche en dood de magiër kennis laat maken met het spiegelbeeld van zijn eigen kracht, nl. met al het breekbare, zwakke en tedere. Met dat waar het individu zelden macht over heeft. Met dat waar overgave vraagt om overgave (en geen strijd).

Gisteren waren Heidi en ik, zoals zovele avonden, in een leuk gesprek verwikkeld over het thema zoals hierboven genoemd.
Zij had immers een biezondere ervaring gehad, gisteren.
Het gaat over de paradox "alles is zoals het is, goed noch slecht, gewoon zoals het is" en anderzijds de dwingende leer van de zingeving waarbij men stelt dat het eigen handelen noodzakelijk is om geluk te mogen ervaren.
Het laatste betekent dat de dingen niet goed zijn zoals zij zijn.
Het stelt dat de eigen inbreng noodzakelijk, ja zelfs het enige is. Dè Zin!
Maar de twee stellingen heffen elkaar op.
Je kan nog geloven dat de waarheid ergens tussenin moet liggen.
Maar dat kan dan alleen als men ervan uitgaat dat er vrijheid van handelen is. Het laatste vind ik alsmaar en duidelijker lachwekkend.
Zoals de steen van Spinoza;,een steen rolt van een berg af en denkt van zichzelf dat hij ervoor kiest om te rollen.
Is dat niet lachwekkend?
Maar u mag uiteraard de illusie koesteren. Als u daar van houdt. Waarom niet? Als magiërs het geloof in het eigen kunnen verliezen, dan zijn het geen magiërs meer.
Als er een "ik" is, dan ben ik een mysticus. Ik geef mij alsmaar liever over. Pure erotiek is dat! Sex in de ware zin van het woord: self-ex.
Het "ik" voorbijgaand.
Voorbijgangers zijn. Gewoon, zoals het is.
En geen sporen nalaten, liefst, tenzij er sporen zijn, uiteraard. Dan zijn ze er. Sporen in het spoorloze.
Is dat fatalisme?
Maar neen. Deze houding eindigt niet in iets fataals! Integendeel. Het eindigt in de "zin". Tenzij de dood als fataal wordt gezien, want daar eindigt het ego uiteraard in. Altijd. Sterven komt altijd.
En dat is het nu precies.
Vele mensen schijnen in deze tijd van het jaar het leven te willen beëindigen. Men doodt zichzelf, ook al lijkt het of men alles is en alles heeft: partner, geld, eer, aanzien, vrienden, bezit, enz.. En toch ervaart men de ontevredenheid, het onbehagen en de onlust.
Hoe dat komt?
Misschien door de opgeblazenheid van het "ik".
Altijd schijnt het of er iets gedaan moet worden; ergens naartoe te gaan, iets bereiken, iets doen, iets winnen, iemand overtuigen, ergens van genieten, iets lezen, concureren, zingeving maken, wereld creëren, enz.. Daardoor wordt het geloof in een afgescheiden "ik" alsmaar vergroot, opgeblazener, noodzakelijker, maar tegelijk, door de confrontatie met alle tegenstellingen zoals onmacht, verdriet, eenzaamheid, afsterven, wisseling, verandering, onhoudbaarheid, onzekerheid, enzovoort, ervaart men de nietigheid van het zelf, de onmacht en de kwetsbaarheid.
Vooral lijkt het of het "zelf" niet voldoet. Dat het "ik" onwaardig is.
Zo is er dus steeds frustratie! Altijd onbehagen!
Minderwaardigheid dat opnieuw het ego aanstuurt naar presteren, naar meerderwaardigheid. Een vicieuze cirkel die eindeloos doorgaat en dat de Boeddhisten allicht bedoelen als zij het over "samsara" hebben.

Heidi zegde dat zij had ontdekt dat je het grootste talent dat je hebt moet opgeven! Ik vond dat zo mooi gezegd.
Zij bedoelde dat haar ongeloofelijke kracht, analyseren en diepgang (schrorpioen hé), onvoldoende bleek om "zingeving" te "ervaren", integendeel, het bleek dat haar grootste talent haar net blokkeert.
Zo hebben we nog wat verder gepraat en nu blijft het gesprek hangen in het hoofd. Omdat ik aan een boek werk. Al een hele tijd, en ik geraak er niet uit. Ik heb een groot talent om de dingen moeilijker te beschrijven dan ze zijn. Een talent dat mij ook belemmert.

Maar de centrale gedachte uit het gesprek van gisteren is de hoofdgedachte van het boek, namelijk dat zingeving en zelf-doding samengaan!

Het ervaren van zin houdt op zolang er een ego is.
Symbolisch is het opofferen van het ego een daad van zingeving.
Alhoewel je dat niet kan doen! Er valt niets te doen. Dat is het net.

Het is ook niet zo dat iedereen zich massaal onder een trein moet gaan gooien. Dat bedoel ik helemaal niet.
Alleen zie ik rondom mij dat de grootste magiërs het vaakst kampen met zingevingsproblemen en de drang tot fysieke zelfdoding.

De vraag naderhand is aan wat of wie het "ik" opgeofferd wordt. Aan een andere persoon, een instantie, een staat of leer lijkt me enkel een verschuiving, en is geen essentiële offering.
Me dunkt dat het enkel kan ten aanzien van het AL!
Aan de Eenheid, Totaliteit, het Heel-Al!
Uiteraard is dat wat abstract en is het moeilijk om een beeld te maken, in de geest, van een Totaliteit.
Daarom wellicht gaf men de eenheid een naam, om er een verbinding mee te kunnen maken. Men noemde de eenheid Tao, God, Allah, Jahweh, Ahoera Mazda, Brahman, Shiva, enzovoorts.
Alleen bleek dat de naam zich weer afsplitste van de eenheid die er oorspronkelijk mee bedoeld was, en op die manier ontstond er weer fragmentarisme en verdeeldheid.
De individuele ego's werden groepsego's, maar de strijd bleek uiteindelijk dezelfde te zijn.
Elke naam is en blijft een onvolledige naam. Hij ontaardt in macht en strijd.
"Het" betreft hier alle namen.

Dus als je grootste talent alleen maar uw ego verterkt, dan is het een overdreven talent en brengt het op lange termijn niet de gehoopte zingeving.
Alles opofferen, ook de talenten, maar zeker het absolute geloof in een afgescheiden zelf of ego.
Een offer ten dienste van het heel-al, daar gaat het om.
Want uiteindelijk is alles er al.
Misschien lijkt het wel dat we iets toevoegen aan het geheel, maar au fond is het wellicht een vervorming, transformatie, vervoeiing op oplossing van of in iets anders, maar steeds binnen en in het ene Heel-Al.
Er valt niets te doen.
We moeten nergens naar toe.
Het is prima nu.
Dat IS de hemel. Het Koninkrijk der Hemelen. Het Aards Paradijs.
We bevinden ons er midden in en beseffen het misschien niet.

De opoffering is allicht dat andere "besef", een inzicht of "gnosis".
Misschien is dat dan het "nirwana" waar de Boeddhisten het over hebben.
Ik weet het niet.
Maar het zou wel mooi zijn.
Ik wens het elk van jullie toe, lieve lezers.

16 - 23 december 2006

Dag dierbare vrienden en lezers.
Het viel mij gisteren op dat alle mensen gelijk zijn, van goede of van kwade wil, dat doet er niet toe. Ik bedoel geen gelijkheid van communistische of andere aard.
Het was een vreemde ervaring.
Ik was met Andy gaan stappen in Roeselare, waar wij her en der in eenen kroeg zijn beland, waaronder De Arend en De Palace.
Er waren veel jonge mensen aanwezig.
Herinneringen aan de eigen jeugdjaren zijn dan niet vreemd, zal u denken, en juist, dat was het geval. Ik zag overal jonge gezichten en bij elk gezicht verscheen een naam, Piet, Frank, Vincent, Yves, Nathalie, Anne, enzo verder. Want wat bleek, namelijk dat de gezichten haast identiek waren met de gezichten van mensen uit mijn jeugd, met dezelfde rondingen, golvingen, kleur, haarcoupes en arsenalen atributen, om er impotenter of imponerender uit te gaan zien -als je ouder bent, heb ik de indruk, hoeven die atributen minder, omdat het geloof in zichzelf al voldoende is-.
Ik dacht, lieven Heere, als het dan zo zit, dat generaties opeenvolgend er ook gelijk gaan uitzien, en dat we enkel doorgevers zijn van erfelijk materiaal en de voortzetting van onze soort, dan is de eigen individuele inbreng wel heel erg klein???
En de Heere antwoordde: juist, besten Bart, zo is het wel, ja.
Vervolgens hieven Andy en ik het glas en wensten elkaar de gezondheid toe. Een vriend van Andy, een zekere Peter -die als twee druppels water een kloon scheen van ene Yves die ik ken, schapenhouder en milieuambtenaar in een West-Vlaamse gemeente-, schaarde zich tussen ons in en brabbelde emotioneel getinte verhalen, over de geliefde en zo, en vrienden en de toekomst, verhalen die als een echo weerklonken voor de zovele nachten en verhalen van weleer, met vrienden van weleer, in kroegen van weleer, maar met dezelfde woorden, klanken en lichaamshoudingen, oogcontact en zovele beloftes die nimmer werden nagekomen, en ook niet konden worden nagekomen, omdat ze zo irreeël waren of gewoon omdat wij slechts een wazig beeld van onze eigen toekomst hadden, en dat die toekomst, zo blijkt nu, er steeds helemaal anders is gaan uitzien dan dat wij toen hadden gedroomd.

Ben een training gaan volgen bij Marc. Even afstemmen bij elkaar. Geen grootse dingen vastgesteld. Gewoon, zoals ik het zelf doe, met veel humor, empathie en zo praktisch mogelijk maken, dat de mensen zich (h)erkennen in wat er wordt verteld. Soms, als iemand iets vertelt, slaakt Marc een diepe zucht, dat ik er even van opschrik, want het lijkt of ie wil zeggen: "mijn beste, waar kom je nu mee af? Dat heb ik al honderden keren gehoord." Achteraf blijkt, uiteraard, dat dit niet de boodschap is die hij wil geven, maar gewoon een zucht te zijn, zoals een wind laten gewoon een wind is en geen bedoeling met zich meedraagt. Je kan natuurlijk achter alles iets van betekenis gaan zoeken. Bijvoorbeeld, stel dat Marc wat moe is geworden, om steeds hetzelfde verhaaltje te moeten vertellen. Of dat hij zuchtend aantoont dat het opvoeden van de twee pubers die hij heeft geen senicure blijkt te zijn. Of dat de files, waarvan hij zegt dat hij die haat, hem te veel geworden zijn. Allemaal "Hineininterpretierung", niet?
Waar het om gaat, is het moment zelf, of je er staat of niet. En de man stond er. Dat is voldoende.
Ik heb een vooroordeel naar beamers toe, en naar "power-point-presentaties" en dergelijke. Gewoon omdat iedereen dat is gaan doen, en omdat het zelden een meerwaarde aan de inhoud geeft. Maar zoals Marc het aanpakt, zo zie ik het wel te doen. Met tussendoor wat rustpunten, commentaren, vraagjes, oefeningen en beeldmateriaal.

En dan de kerst. Het is er weer. Alles komt terug. Alles, maar dan ook alles, zelfs de kersttijd. Het verhaal van de Jezus doet er al lang niet meer toe. Toch niet in mijn onmiddellijke kring. Alhoewel. Heidi neemt medicijnen om te kunnen stoppen met roken, en de bijwerkingen zijn hevig, wat niet leuk is voor Heidi, en waarvan één bijwerking eruit bestaat dat men vreemde dromen krijgt, zoals eergisternacht, toen Heidi in haar droom Jezus heeft ontmoet. De dag nadien heb ik haar gevraagd, mocht zij deze nacht Boeddha hebben gezien, of zij dan even de groeten wilde overmaken. Dat zou ze doen, zegde zij met een laatste ademkracht voor het slapengaan, maar vanmorgen vroeg ik haar naar Boeddha, maar helaas, de Tathagata was negens te bespeuren. Allicht kon hij het land Nirwana niet verlaten wegens te veel werk, of misschien zoeken we hem op de verkeerde plaats, en bevindt hij zich in het verre land dat nergens is, of beter nog, woont hij in elk van ons, in alles rondom ons, in elk chemisch element en elke zucht of gelaten wind? Wie zal het zeggen?

Nu ga ik wat feesten. De kerst en de geboorte, het leven zelf, de baring van elk moment, dus de open-baring van het bestaan.
Santé!

2 tot 15 december 2006

Leuk weekend zo, in Handzame, met broer Johan op bezoek en nachtelijke uurtjes filosoferen en eigen lof toestaan en tevreden zijn met wie je zelf bent. Of dan, de dag erop, een duidelijke kater allicht (wat is het anders, die steken in het voorhoofd?) en dan, in de namiddag naar Roeselare, in het gezelschap van Steven, Ann, Peter en Sybille, in een tent.
Als de winter niet meer bestaat, dan moeten we hem uitvinden.
Wat in Roeselare een fluitje van een cent is, op de markt, een ruime schaatsbaan waarop kinderen en volwassenen even de schijn van het koude hooghouden. En praten over vroeger en later. De tijd van de zondag laten zijn voor wat hij is; geen plannen, geen agenda, geen verplichtingen!
Leuk is dat.
En naast mij Heidi die ik tersluiks nu en dan aankijk en ik verlang naar haar warme lichaam en de unieke geur dat een soort mengeling is van koreander , houtskool en ceder.
Peter en Sybille hebben de dood van dichtbij ervaren de voorbije week.
De dood, de liefde en het leven. Daarover te praten op een zondag, in een tent in de winter, in een stad genaamd Roeselare, zomaar op een wilde zondagnamiddag!! Is dat geen geluk?
Nu nog de warme huid en die geur.
Ik leg mijn neus in haar nek.
Ze trekt zich onwillig en voorzichtig weg, als zegt ze: "ik begrijp je wel, geliefde, maar nu kan het even niet, hoor. Er staan hier nogal wat mensen op te kijken". En ze heeft gelijk, zoals zij zo vaak gelijk heeft, en ik denk aan Tony Joe White en zijn lied "steaming windows", maar ook dat zal geen optie zijn, want Robin is mee en schaats tegen de achtergrond van blauw licht naast haar vriendje dat Viktor blijkt te heten en die zich schijnbaar achteloos laat vallen om zijn vriendinnetje te imponeren.
Ik nodig Peter en Sybille uit voor oudejaarsavond. Voor mijn verjaardag, de 31ste.
Heidi is daar ook blij mee.
Vuurwerk gaan we maken!Vuur, hitte en licht. daar gaat het om. De dood verschalken. De demonen aan banden leggen. De duisternis verlichten.

Zaterdag hebben Johan, hond Zita en ik een mooie wandeling gemaakt in de richting van het dorpje Werken, tot in de Broeken, in de Handzamevallei. We hebben er mooie foto's gemaakt (zie onder), want toevallig hebben Johan en ikzelf hetzelfde fototoestel, een Nikon.

Hou jullie haaks en tot een volgende.

24 november tot 1 december 2006

Wat nu feitelijk waar schijnt, blijkt later slechts een interpretatie te zijn geweest (bijv. de aarde is een platte schijf) en wat eerst als interpretatie wordt aanzien, blijkt later feitelijk juist (bijv. de aarde draait rond de zon).
En dan zijn er nog de hypes en de modeverschijnselen, die bewegen als schaduwen onder de zon.
"Er er niets nieuws en alles is ijdelheid en najagen van wind" (Prediker).
Sinds de middeleeuwen wordt er vaak een onderscheid gemaakt tussen lichaam, geest en psyche, of soms ziet men vier aspecten omdat men de ziel erbij voegt. De begrippen lichaam en geest (eros en logos) is vrij duidelijk en is ook feitelijk en zintuigelijk waar te nemen, terwijl de begrippen psyche en ziel moeilijk te definiëren zijn.

Hoogstens zijn psyche en ziel te ervaren, niet te "kennen", maar dat is vrij subjectief en medebepaald door wat we geloven, wat verwijst naar onze gedachtengang, dus naar het geestelijke aspect. Sommigen dichten de begrippen ziel en psyche dezelfde definitie toe, omdat het woord is afgeleid van het Grieks en "adem", "leven", "geest" en "ziel" betekent.

In het boek "van Anima tot Zeus" wordt het woord psyche omschreven als "het geheel van de bewuste en onbewuste innerlijke processen en ervaringen van een individueel menselijk organisme dat een verklaring kan geven voor gedrag en belevingen".
In de Gnostiek ziet men de psyche als bemiddelares tussen het aarde en het hemelse, met andere woorden tussen het lichamelijke en het geestelijke in het individu.

Vele jaren heb ik met plezier boeken gelezen over de psychologie, meer in het biezonder over wat Carl Gustav Jung daarover te vertellen heeft.
Nu worstel ik wat met de de inhoud van de psychologie.
De psyche heeft slechts en alleen dan waarde als je accepteert dat het individu werkelijk bestaat, als het ego het centrale gedeelte is van een mens. Het is immers het individu dat de handelingen verricht of de belevenissen ervaart die de psyche aangeeft.

Maar stel dat het ego één grote illusie is?

En als het individu met zijn "zelf" er wel is, dan nog geeft men aan dat het "ik" ofwel bewust dingen ervaart (door de geest of bij wijze van bewustzijn of door collectieve conditioneringen) ofwel onbewust is van de dingen. Jung maakt een onderscheid tussen het persoonlijke onbewuste (alles wat een persoon sinds zijn geboorte heeft ervaren, gedacht of gedaan, maar waar hij zich niet meer van bewust is) en het collectieve onbewuste (alles wat de mensheid als soort ooit heeft gedaan, gedacht of ervaren, maar dat wij zijn vergeten). Algemeen wordt ook aangenomen dat het onbewuste autonoom werkt. Het leeft onafhankelijk van de individuele wil. We doen, denken of ervaren vaak dingen waar we niet bewust hebben voor gekozen. Het gebeurt gewoon.

Ik denk nu dat het idee alleen al dat we sowieso iets "zelf beslissen" op zich al een illusie is!

Stel dat er nu geen verschil is tussen bewuste en onbewuste. Stel dat beiden gewoon hetzelfde verschijnsel zijn, nl. bewustzijn.
Enerzijds is er het lichamelijke, anderzijds is er bewustzijn. Enerzijds leven we in een ruimtetijdveld, anderzijds ervaren we een bewustzijnsveld.
Het ruimtetijdveld is herkenbaar aan ruimte (materie) en tijd (energie); het bewustzijdsveld situeert zich in het ik-bewustzijn en in een totaal-bewustzijn; dus in een soort kleine ik-geest en een Absolute Grote Geest.
Dit geeft een geheel ander plaatje.
De psyche staat dus niet los van het lichaam en de geest, het maakt het inhaerent deel van uit.

Het is niet omdat ik mij van iets niet bewust ben, dat het niet bestaat, niet werkt of niet leeft.
De trein van Brussel naar Parijs vertrekt om 9u10, zelfs al ik dat niet bewust weet. Het gebeurt hoe dan ook.
Het collectief onbewuste is dus absoluut totaal-bewustzijn, de werking van de Grote Geest, en werkt autonoom zelfstandig, maar het individu is zich er niet bewust van.
Het is de Grote Wil die leeft in ons. En de kleine wil is slechts een afspiegeling, een gelaten wezen dat leeft in het Ene Wezenlijke!

Niet ik leef, maar Het leeft in mij.
Zoiets...

Schijnbaar nemen wij beslissingen, kiezen we mensen, gedachten, zaken, maar au fond is er geen enkele bewuste keuze.
Wat we doen, denken en voelen is absoluut onpersoonlijk en gebeurt omdat het moet gebeuren, rekeninghoudend met alle oorzaken, van de oerknal tot nu, door externe invloeden van interne motieven (die weer hun oorzaak vinden voordien).

Als er al een keuze is, dan is het louter waarneming, bewustzijn dat Het in je stroomt, meeft en denkt. En door het feit dat er geen keuze is, ben je absoluut vrij (van twijfel), want wat je doet, sowieso, gebeurt, en er is niets anders, behalve mogelijkheden vooraf, die zich nooit hebben gemanifesteerd, en dus onbestaande zijn.

Wat hierboven staat lijkt misschien moeilijk, maar het is van groots belang. Ik denk dat we teveel verantwoordelijkheid op ons nemen, soms uit onwetendheid (dat er geen individuele verantwoordelijkheid is), soms uit hoogmoed en omdat we zo'n rotsvast geloof hebben in het ego, alsof er iemand zou zijn die los staat van het geheel, alsof er iets denken kan zonder dat dit denken totaal-denken is. We concentreren ons te veel op de vis en te weinig op het water, alsof er een vis kan zijn zonder water. Zo gaat dat niet. En hoe happen wij radeloos naar adem (geest) als wij niet al het water opmerken waarin we bewegen. We bevinden ons temidden het totaal-bewustzijn, dat de Grote Geest is, die altijd met en in ons aanwezig is, maar zetten al onze hoop op de ik-geest die niets anders blijkt te zijn dan doorgeefluik, dan klapdeur van hier naar ginder, dan zus naar zo, generatie op generatie, al het levende, van beginpunt naar eindpunt, van oerknal tot monstergroot allesverslindernd zwart gat.
Er is geen verschil tussen het ene en het andere punt.
Alles is Middelpunt.
In feite gebeurt er echt niets.
Ik geloof dat in mijn diepste vezels.
Is het een feit of een interpretatie?
Misschien is er geen verschil tussen feit en gedachte? Misschien is elke gedachte uiteindelijk een feit, en is elk feit au fond slechs gedachte?
Wie zal het zeggen?
Waar deinen wij heen, naar een soort bewustzijn dat alles ineens herkent,met een snelheid vlugger dan die van het licht? En wat is dan nog het verschil met de tijd in de dood?
Boeiende vragen?
Waar deinen wij heen?
Verdomd, ik voel alweer zoveel liefde... Wat moet je daar nu mee?
Lieve groet,
Bart.

16 tot 23 november 2006

De kippen leggen nog steeds eieren, is de vaststelling nadat ze water en eten van mij hebben gekregen. Het regent. Koud is het niet. Morgen zou het zelfs uitzonderlijk warm zijn voor het jaar (maar er is niets aan de hand met ons klimaat, volgens Deboosere!).
We zijn echter niet dom, beste Frank, helemaal niet dom, en elk van ons voelt aan den lijve dat er iets in de hemel aan de hand is.
De weerman doet mij trouwens meer en meer aan die andere Frank denken, die van de soap thuis, het type naïeve crimineel met klein hart, zoiets.
Soms, bij wijle, heb ik echt een hardgrondige hekel aan de domheid. Als ik vervolgens naar mezelf kijk, eerlijk kijk en mezelf toespreek, dan dien ik helaas alsook te bekennen zelf niet erg slim te zijn, meer nog, dat dit er zelfs gewoon niets toe doet. Frank is gewoon een zak, een kwezel, een bedieger, en dat heeft niets met intelligentie of dergelijke te maken, maar eerder met god of Spinoza, en ik vrees dat onze Frank daarvan weinig kaas heeft gegeten. Maar zie, ook ik het niet erg ethisch om Frank zo zwart te gaan maken op een webstek. Dat god het mij vergeve! En vooral Frank zelf of jij, lieve lezer, mocht u desalnietetmin nog steeds een fan van de weerman zijn.

Er zijn wel meer onethische gedragingen van mij de laatste tijd.
"Eila daar! Zijt gij blind? Ziet ge dat karreke niet staan?" knort de in witte short uitgeruste man in het station van Hasselt. Het is 8u30 en sinds 5u24 bevind ik mij op weg naar een opleiding "het voeren van functioneringsgesprekken".
Ik ben verbaasd. Geschrokken ook. De onbeschofte manier waarop de man mij erop wil wijzen dat hij net de WC's zinnens is te poetsen, maakt mij onbeholpen. Ik sta naar de muur gekeerd en in de pisinne geniet ik van lang opgehouden vocht dat urgent zijn uitweg vind. Ik kijk opzij, naar de man, en staar hem aan, meer dan één halve minuut, wat ogenschijnlijk kort is, maar ik verzeker u, zo al plassende, en starende naar een briesende Limburger...
Er zijn aangenamere gebeurtenissen die in de morgen kunnen gebeuren. De liefde bedrijven bijvoorbeeld, om maar iets te noemen.
Maar de wildeman wil van geen liefde weten en ziet mij staren, maakt een korte doch zelfzekere knik met de kin in mijn richting en vraagt, als was ik een allochtoon -wat in zekere zin ook met de waarheid strookt, want wat is een rasechte West-Vlaming in het verre Limburg anders dan een vreemdeling-: "Gij mij niet begrijpe, man?"
Ik denk op dat moment aan de training dewelke ik zinnens ben te gaan geven, over communicatie en de axenroos en dergelijke, en vooral het belang in communicatie om zich erkent te voelen, alsook dat het kiezen welke ax men kan inzetten in een bepaalde specifieke situatie. Normaal gezien zou ik mij excuseren en helder duidelijk maken (de ax "geven") dat ik niet door had dat het karretje voor de deur hetzelfde betekende als "'verboden toegang". Ik zou de geweldenaar ondergaan en heel beleefd luisteren naar wat ie mij verder naar het hoofd zou slingeren. En ik, ocharme, die zo voor ogen had dat het er in Hasselt weer zo "gezellig" zou aan toegaan, maar zie, ook hier wonen blijkbaar achtergebleven neanderthalers, wat -zoals u wellicht weet- geen uitzondering is in het westen van het land. Of zijn het Kelten aldaar?
Maar goed, ik denk aan de cursus en zeg bij mezelf -allemaal in snel tempo- dat ik dat nu es niet wil nemen zie, en opeens bries ik er op los, in een soort halftaaltje Westvlaams-Nederlands, met enkele welgemeende vloeken tussendoor, en ik scheld er op los, zeggende dat ik toch niet kon weten wat de man wou bedoelen en dat ie een onbeschofte boer is om op die manier met me te praten, dat ik dat niet hebben wil, en weet ik veel meer, maar als ik opnieuw opzij kijk is de man verdwenen... Er heerst een stilte en het toilet lijkt op een bunker van beton zodat mijn woorden nog weerhalmen in echo en ik mezelf bezig hoor, kwaad en tezelfdertijd wat geammuseerd om mijn lef en durf. Het plassen is voorbij, ik sluit de rits en keer richting perron alwaar de man aan zijn karretje opnieuw verschijnt, maar nu kijkt ie mij niet meer aan, maar zoekt zenuwachtig wat spullen beneden zich. Ik hou halt bij de kar die voor de uitgang staat. Ik duw die traag doch kordaat van me af, zet een stap naar buiten, alswaar links, op een bank, vier verbaasde gezichten afwachtend naar mij kijken, met de mond open tot aan de dikke teen, maar het brengt mij niet uit evenwicht. Ik kijk de poetsman aan en zeg zacht en beleefd: "verder nog een fijne dag, meneer."
Hij blijft naar beneden kijken en zwijgt even, terwijl ik wegstap, maar hoor toch achter mij een hakkelend "voor u hetzelfde, meneer", maar ik kijk niet meer om. Ik laat de domheid achter mij, of is het de onbeschofdheid, de ongebreidelde pretentie, dewelke ik dit keer niet ben te lijf gegaan met vriendelijkheid en mededogen, maar voor eens, met dezelfde wapens heb bestreden, zijnde onbeschofdheid en domheid, maar wat blijkbaar resulteert in begrip en erkenning. Wat in de axenroos "aanvallen" wordt genoemd en wat ik moeilijk vind om bewust toe te passen. Meestal gebeurt het onbewuste en val ik iemand aan zonder dat het een echte keuze is, behalve dus deze keer, in het station van Hasselt, aan de urinoir, en het heeft merde dju deugd gedaan. Ik zweer het u.
Wellicht omdat ik de laatste tijd niet zo goed in het vel zit.
Hoewel, intussentijd is dat alweer over. Het is gelukt om de dingen te laten over-gaan. Zonder veel inmenging en ik heb vaak de rust en het bed opgezocht. En dan toch ook weer de tederheid. Wat zijn we anders dan tedere fragiele kwetsbare mensen?

Straks naar Diksmuide, het nieuwe adecco-kantoor even inspecteren en met Heidi op de lunch.
In de namiddag verder schrijven aan een boekje.
Zo, dan sluit ik bij deze af voor deze week, en hoop voor u allen het allerbeste. Tsjow! Doewie! Uk!
Bart.

08 - 15 november 2006

Op 11 november is het wapenstilstand in België. Maar rond deze tijd is het vaak eerder oorlog dan vrede, in het eigen leven, ik bedoel discussies en conflicten met mensen in mijn omgeving, en elk jaar komt dat terug. Vreemd is dat. Heeft het met de herfst te maken, met het afsterven van de natuur, de strijd dus tussen licht en donker? Ik weet het niet.
Dus niet zo goed in mijn vel, en het enige dat helpt is de afzondering, de rust van de gedachten en afwachten, tot zich nieuwe tijden aandienen, met nieuwe beelden, gebeurtenissen en inzichten.
Niet een echt wachten, denk ik. Een betere uitdrukking is "duurzaamheid". Het blijven geloven, standvastig en met een overtuiging die blijvend en duurzaam altijd aanwezig is, dat het goed komt, of beter, dat het anders komt, en dat, au fond, alles, dus ook conflict, in wezen harmonie is, juist en op het correcte moment plaatsvindt, als evenwicht voor alle rust en vrede diie er al is geweest, die er gelijktijdig is en die er ooit zal zijn.

In een duurzaam vertrouwen de adem in en uit laten laten stromen, als de enige cosmische werkelijkheid, en zitten, in eeuwig duister, in leegte, want elk gebeuren, IN het Wezenlijke, is slechts een oplichten tegen de duistere achtergrond van de leegte.

Al de rest is illusie en hoogmoed, ook in mij, vooral in mij, en projectie en spiegeling, maar al dat, ok, dus alles van dat is uitdrukking van één en hetzelfde, dus primabella en HET IS dan maar WAT HET IS.

De uitdrukking "het is wat het is" prevel ik sinds kort innerlijk moment op moment, en ik heb er zelfs een klein kralensnoertje voor gekocht. Echt zalvend.

De natuur is zo mooi de laatste tijd, vooral de zonsondergang.
Hieronder enkele foto's, ook uiteraard van de molens hier in het dorp.
Dag mensen. Doe wat je wilt!
Bart.

31 oktober tot 7 november 2006

In de richting van het westen verliep de wandeling. De prachtige avondzon -dat is vaak zo in oktober- liet een licht achter dat adembenemend toch een vreemd soort leven gaf, en vreugde, zo'n vreugde dat het zelden voorkomt, en in de verte de witte molen -al vaak op foto in dit "pluk de dag" getoond- die er stevig verankerd ligt, alsof het landschap nooit heeft bestaan zonder die molen. Op de achtergrond het geroep van kraaiachtigen, wellicht kauwen. En zie... dan de grens van de "zarrenbeek" over en rechts af, naar die andere molen, in hout, maar kleiner dan de witte molen, richting het dorp. Dat geeft zoveel kracht! Wandelingen bij valavond, en rondkijken, soms helemaal aan niets denkend, andere keren oplossingen die zich aandienen voor kleine problemen, thuis of op het vlak van cursussen die er staan aan te komen.

Maar goed, vorig weekend ook een visite gehad bij Andy en Hannelore. Zana en Robin konden het uitstekend vinden met Brent en Ward, op een reuzegrote trampoline. In feite hadden Heidi en ik hen moeten vragen voor een bezoekje -wat we intussentijd hebben gedaan- wqant wat Andy de laatste maanden heeft gedaan voor ons is moeilijk in te schatten. Feite is dat we veili en wel wonen in "het Gaainest" dankzij de kennis en de inzichten van den Andy. En daarvoor zijn we erg dankbaar, dat kan je wel indenken. En het klikt ook wel. Vrienden maken op latere leeftijd is een zeldzame zaak.
Sowieso zijn vrienden zeldzaam.

Iemand vertelde me ooit dat als je het aantal vrienden in je leven op meer dan één hand kon tellen dat je dan jezelf een erg gelukkig mens mag noemen. Ik geloof dat ie gelijk heeft. Daarbij denk ik dat het verleden een erg belangrijke zaak is wanneer het vriendschap betreft. Vincent is zo'n vriend. En Danny en Nathalie. En Anne -die straks op reis vertrekt naar Italië, maar die ook met gezondheidsproblemen kampt- en ook Nicky die soms iets van zich laat horen en die alles wat in "pluk de dag" staat ook daadwerkelijk leest. Zij was ooit in Londen, als au pair meisje, en we hebben onder andere toen elkaar vaak geschreven. Onze wegen zijn uiteen gegaan, maar ergens -niet zomaar ergens- is er verbondenheid, hoe vreemd en verscheiden ook, zodat de Bart en de Nicky van toen, wat er in tientallen jaren ook met ons is gebeurd, in feite en au fond niet is veranderd. Daarom is puberteit zo'n belangrijke periode. Ik wil die bewust met Zana doormaken en opvolgen, enkel begeleiden -wat zou ik ook meer kunnen doen?-. Puberteit is de wortel van wie en wat we zijn, in relatie met anderen. Vooraf aan de puberteit, en vooral de eerste drie tot zeven jaren, bepalen wie we zijn tegenover onszelf. Maar puberteit, me god, dat is toch zo'n vreemde tijd. Ik zou nooit weer die tijd willen beleven, daar niet van -ik zou trouwens nooit meer jonger willen zijn dan dat ik nu ben- want het was een moeilijke tijd, een vermoeiende tijd, een zwaarmoedige en harde tijd, én er waren ook mensen in het leven van toen die zo "aanwezig" waren en mij op één of andere wijze wisten te nemen zoals ik toen schijnbaar was. De dankbaarheid daarvoor is zoiets dat nooit schijnt over te gaan. Het is niet iets dat er is vanuit schuld of zo, maar eerder vanuit een diepe intieme kwetsbaarheid die ooit scheen als de zon nu, in het westen, al wandelend naar de molens van Zarren, en onderwijl denkend aan vriendschappen, de oudere en nieuwere.

Ik ga zelden naar een kerkhof op 1 november. Zoals nog wat mensen het zeggen: waarom pas dan en enkel dan naar het kerkhof? Alsof doden alleen dan dienen te worden herinnerd? Ik geef hen gelijk. Of zoals anderen zeggen: het 1 novembergedoe is uitgevonden door bloemisten!
Maar het is wel zo dat een bezoek aan de doden -of tenmiste aan de fysieke herinnerlingssymbolen aan de levenden die zijn gestorven- is een belangrijk iets, alleen al om het feit dat het ons doet stilstaan bij het feit dat ons leven eindig is. We zijn geen supermensen en geen oneindig voorbestaande creaturen. Dat hoogmoed of hybris mag worden ingeperkt is een goede zaak, ook wat mezelf betreft. Belangrijk om steeds weer de einigheid der dingen voor ogen te zien. Het is zalig en zalving voor de ziel en het hart. "Alles is ijdelheid en er is niets nieuws onder de zon!" Dat zegde Prediker al, eeuwen geleden, en je vindt die prachtige tekst terug in de bijbel.

Als ik sterf, hoop ik te worden begraven -en niet verbrand-. Het zou fijn zijn als de wormen het lekkere vlees konden malen tot gezonde grond en compost en dat er van het vale lijf niets dan beenderen mag resten. Dat bevreesd mij helemaal niet. En een zerk kan soms troost bieden voor zij die achterblijven. Maar de dood bevreesd mij momenteel echt niet. Ik zie het als een "uitdaging". Net dat vieze woord "uitdaging" dat ik verfoei, zou ik enkel bij dit thema willen gebruiken. Omdat het de enige uitdaging is, de dood bedoel ik. Maar ik ga er hier niet dieper op in -de vorige teksten bleken voor velen al te metafysisch, dus wil ik niet in herhaling vallen-.
Ergens is de taak reeds volbracht. Zana is er!
Hoewel, anderzijds, is er -diep in mij- een drift tot zin, en de drang om die ook te verwoorden, en over te brengen naar anderen toe -hoewel ik ook weet dat woorden daartoe totaal te kort in schieten-, dat is dus vreemd, maar zo dwingend, dat ik mij bij tijd en wijle een halve missionaris acht -hoewel dat woord mij enkel nog interesseert als het in een seksuele context is bepaald.

En ook soms de liefde, die zo overweldigend is, naar Heidi toe of naar veel meer, haast universeel, of "natuurlijk", dat ik mezelf verlies, maar niet in de negatieve zin, dat het me wurgt of dat de liefde een verraad wordt van mezelf, maar dat ze heelt, mezelf kleiner maakt, haast zo klein dat het ego smelt en dat het effect omgekeerd mij één maakt met het grotere Al! Neen, nu heb ik het niet over seks en standjes en genot, maar over iets dat diep vanbinnen een mens transformeert. Jawel, het bestaat! Liefde bestaat. Dat alleen al is een troost in het bestaan. Een houvast en een realiteit dat alles omvat. Al de rest zijn afkooksels en schijnbare noodwendigheden, maar au fond is het alleen de "liefde" die nodig is. Daarom lijkt het soms, ook in dit schrijven, dat de de woorden "genegen" en "met liefde" melig klinken, maar in feite zijn alle andere woorden overbodig, de klinkklare onzin van een ego dat meent dat een webstek belangrijk is voor anderen! Haha.
Waarom dan wel, ondermeer deze tekst?
Omdat het niet anders kan? Misschien.
Omdat het leuk is? Zeker.
Een feest om het te doen? Yep.
Vandaar: genegen en van harte.
Je Bart.

24 tot 30 oktober 2006

Periwinkel en colgicum, dat zijn twee bloemen (kruiden). Zus Anne-Mie en ikzelf hebben als kind afgesproken dat we deze twee namen, afgebeeld en ingelijst in een aftands appartement in Oostduinkerke, nooit zouden vergeten en dat we er, op de meest onverwachte momenten, elkaar mochten naar vragen. En zie... in het gastenboek, vraagt ze mij er naar.

Het leuke is dat het gastenboek eindelijk weer normaal werkt. Er waren steeds ongewenste bezoekers actief, een soort virus, dat het haast onmogelijk maakte om het gastenboek actief te houden. Maar nu is dat in orde. Dus beste goedbedoelende lezer en bezoeker, laat je maar es goed gaan en vertel wat je van deze webstek vindt.

Verder schrijft Anne-Mie dat ze van de voorgaande tekst niet veel begrijpt, en daarbij citeert zij een stukje tekst (gedicht) dat onze pa heeft nagelaten.
"TH" staat eronder, dus wellicht van Toon Hermans, want vader was een grote fan van Toon. Terecht hé. Je merkt het ook aan de tekst van het gedichtje zelf, dat het van Toon is, de luchtige "toon", maar waar toch een dieperliggende betekenis achter zit.

Nu, mij goed en niet gelaten, als mensen hierin troost vinden en een zekere waarheid, wat dus blijkbaar zus Anne-Mie doet.
Voor mij is die tijd echter voor een stuk verdwenen. Het voldoet niet meer. Uiteraard heeft Toon Hermands gelijk als hij zegt dat het geluk niet "maakbaar" is. Maakbaarheid is kunstmatig, dus artificieel. Geluk is net zo natuurlijk als ongeluk. En het is er of het is er niet. Alleen is het onmogelijk om, als je het geheel bekijkt, invloed te hebben op die zaken.

Er heeft zich iets voorgedaan dat moeilijk in woorden is te vatten noch om er een preciese datum op te plakken, wanneer het zich heeft voorgedaan. Het lukt mij niet meer om het zo eenvoudig te zien, zoals Toon dat doet, en anderzijds dan toch weer wel, want waar het gedichtje zegt dat "het" niet te maken is in een woord, in een zin, in steen of in zand, precies daar IN ligt het wel, wat mij betreft, dus is elk woord, elke zin, elke steen en korrel zand de uitdrukking van Dè Entiteit, het Wezen Zelf, dat niet persoonlijk is, die geen oude man is met een baard noch een kracht of een energie, maar niets anders dan het Geheel Zelf, de Totaliteit, het Ene Eerste Punt waar alles ooit is begonnen, aan het moment van de Big Bang, en dat er nog steeds is, datzelfde punt, maar het heeft zich schijnbaar ge-open-baard in alles wat er is, in ruimtetijd en in bewustzijn, beide als een symmetrische weerspiegeling van de Ene Essentie, het Goddelijke, de Manifestatie of Substantie, hoe men het ook wil noemen, en dus staan beide atributen (zou Spinoza wellicht hebben gezegd), Ruimtetijd (materie en energie) en Bewustzijn op zichzelf en tonen op twee wijzen hetzelfde Wezen-lijke! Het is de voor- en de achterkant van dezelfde essentie.

Meestal bevinden we ons in de ruimtetijd en zien we de werkelijkheid in termen van materie en energie (cfr. E=Mc2), maar tezelfdertijd (op hetzelfde moment) is er een weerkaatsing, een uitdrukking van hetzelfde in het Bewustzijn.
Zoiets!
En toch hebben beide zijden geen rechtstreekse invloed op elkaar. Ze zijn niet elkaars oorzaak of gevolg.
Bewustzijn is eigenlijk geen goed woord voor wat ik bedoel.
Ik vind voorlopig echter geen andere term.
Bewustzijn is ook geen energie of een proces of een ervaring.
Er is een mogelijke analogie met het begrip "denken".
We denken namelijk gedachten. De hersenen zijn het materiële aspect. De verbindiingen in de hersenen zorgen voor electro-magnetische reacties. Dat laatste is het energetische effect. Toch behoren de gedachten zelf dan weer tot het Bewustzijn.
Gedachten zijn niet materieel noch energetisch.
De gedachten hebben ook geen invloed op het materiële aspect van de hersenen of op de synapsen zelf.
Anderzijds zijn de gedachten dan op hun beurt ook geen gevolg van de hersenen en de synapsen, hoewel dat aanvankelijk zo lijkt.
De noodzakelijke grond voor de gedachten is er door de aanwezigheid van hersenen en verbindingen, maar het kan ook zijn dat er toch geen gedachten uit volgen, of dat er een andere gedachten verschijnen (ondanks dezelfde hersenen en verbindingen).
En ook al zijn er geen hersenen en geen synapsen, toch zijn gedachten reëel, en aanwezig, altijd al geweest, of toch in die mate, voorzover of indien, er symmetrisch gezien, op de een of andere manier, een tegenhangsel is in de Ruimtetijd.

Je ziet, dat is allemaal wat moeilijk, metafysisch en filosofisch, en het hoort feitelijk niet in dit dagboek thuis. Ik probeer op andere momenten tot verwoording hiervan te komen. Zeker ook aangezien dit voor mezelf grote consequenties heeft op mijn kijk naar de dingen en de mensen, en ook en vooral op ethisch vlak natuurlijk, want wat als de symmetrie zo reëel is dat "goed en kwaad", "leven en dood", "lijden en geluk" elkaar voor 100% opheffen en dat ze louter elkaars weerspiegeling zijn? En dat ze dat al altijd zijn geweest en ook altijd zo zullen zijn? Wat dan?
Het gevolg is ook elke handeling automatisch en gelijktijdig een tegeneffect met zich meebrengt. Dat betekent dat de hulp die ergens wordt geboden ergens anders leed met zich meebrengt?
Dat zijn dingen waar ik diep wil over nadenken en waarover ik, door middel van de methode van het "automatisch schrijven" (wat ik nu bijvoorbeeld aan het doen ben) tot brainstormen kom, zonder mezelf in te houden of zonder direct rationeel kritisch tussenbeide te komen.

Een ander punt is bijvoorbeeld ook de gescheidenheid van het individu. In feite is de gedachte "ik ben" (en daaraan gekoppeld ... "anders dan de andere en gescheiden van de rest") een tegenhangsel in het Bewustzijn voor het feit dat ik fysiek inderdaad los sta van bijvoorbeeld het gras of van een ander mens. Ik vloei niet ineen, zoals waterdruppels dat doen. Er is een schijnbare ruimte tussen "ik" en "gras". Die schijnbare Ruimtetijd op het fysieke vlak is net hetzelfde als de schijnbare gedachte van het Bewustzijn dat zegt dat ik een subject ben, een apart zelf.

Maar goed, dat alles hoort niet thuis in "pluk de dag".

Dit alles om maar te zeggen dat het gastenboek van de site weer op actief staat en dat mijn lieve zus Anne-Mie daar klaarblijkelijk goed gebruik van gemaakt heeft, wat haar siert en wat jullie, beste lezer, ertoe kan aanzetten om precies hetzelfde te doen.
Tot gauw.
Genegen groet. Bart.

16 tot 23 oktober 2006

Tegen een volstrekt stabiele achtergrond vinden er schijnbaar tegengestelde bewegingen plaats, en het lijkt of wij, elk individu op zich, zijn wil tot bestaan activeert en derhalve denkt iets te beslissen of iets niet te beslissen, niet wetende of adequaat beseffende dat elk individu totaal -dus geheel- afhankelijk is van een eenheidsachtergrond waarvan hij of zij het bestaan ervan evenwel kan vermoeden, maar in zijn beperktheid, onmogelijk geheel en al kan vatten en begrijpen.

De "paradoxica" noem ik dat graag bij mezelf, de leer van de werkelijkheid waarbij de "coincidentia oppositorum" van het grootste belang is en waarbij het onmogelijk is om verstandelijk de totaliteit van het leven te doorgronden, in zoverre zelfs dat men zich, op het mentale vlak, steeds op een eenzijdige plek bevindt en dat het ene kennende steeds betekent dat het andere verborgen blijft, of er niet in is betrokken, dus afwezig en wat derhalve betekent dat de kennis op dat moment steeds een fragmentarische kunde is, eenzijdig en onvolledig, hoe volmaakt de logica ervan zich ook schijnt aan te dienen.

Naast de kennis van de werkelijkheid bestaat er ook zoiets als de ervaring ervan. Wat mensen "ervaring" en "beleving" noemen is vaak een houvast en een surrogaat, om de waarheid van hun eigen logische en rationele onkunde niet te hoeven aanschouwen.

Anderzijds kan men onmogelijk beweren dat de persoonlijke en subjectieve ervaringen er niet zouden zijn, wat ik bij deze ook niet doe, alleen is de ervaring geen voldoende alternatief voor de kennis en de gnosis omtrent de diepste wortels van het menselijke bestaan.

Er hoeft geen kwalitatief oordeel gegeven te worden over kennis versus ervaring. Nochtans gebeurt het helaas vaak dat ervaringen iets doen geloven en geloof in iets het doet ervaren, zonder dat er een noodwendige grond aan de basis ervan ligt. Ditzelfde geldt voor de geesteszieke die beweert dat satan zich in het hart van een bepaalde vrouw bevindt en deze dus onmiddellijk wenst dood te maken, dus vanuit deze ervaring en het geloof dat eraan ten grondslag ligt of er uit voortvloeit, en niet vanuit "de waarheid" an sich.

Nu kan het uiteraard ook zo zijn dat de rationaliteit, door een extreme vorm ervan, omslaat in zijn tegendeel, en net zo irrationeel wordt en zo neurotisch dat het psychologisch, en zelfs in de concrete gevolgen ervan, zo destructief wordt dat de mens als soort eraan ten onder gaat. Denken we maar aan de uitroeiiingskampen van de nazies en aan de gevolgen van een kernramp of kernoorlog. Dit zijn rechtstreekse gevolgen van een eenzijdige ratio. Dichter bij huis is het de vader die het gezin verwaarloosd vanuit de rationele overtuiging dat er "brood op de plank" moet of de vrouw die er rationeel van overtuigd is dat ze te dik is en zichzelf vervolgens uithongert.

Wat ik bij mezelf dus graag "paradoxica" noem is het ongrijpbare van de werkelijkheid, van het goddelijke dus, want wat mij betreft vallen deze twee samen en is de godheid de werkelijkheid zelf. Er kan onmogelijk een splitsing zijn tussen werkelijkheid en godheid, want noch het ene noch het andere is gespleten, een tweeheid. Het Opperwezen, Dè Identiteit is het Enige, net als de werkelijkheid dat is in zijn totaliteit. Het betreft hier "de tienduizend dingen" zoals de taoïsten van weleer het noemden. De immanente godheid gelijkt op het beginpunt van ons universum, het punt van waaruit al het andere uitstroomt in de tijd en waarbij ruimtetijd zelf onderdeel is van dat punt, dus van de godheid zelf. Er is geen onderscheid. Er is geen breuklijn. Het Ene staat niet los van het andere. Het Ene is het andere het de andere is ook het Ene. Maar zelfs dat is niet geheel waar, want beide zijn niet identiek. Ze zijn en hetzelfde en niet hetzelfde. Dat is de paradoxica. Daarom is de mens, als onderdeel van de werkelijkheid, ook godheid en is de godheid mens, maar toch zijn ze ook verschillend. Heel moeilijk te snappen voor de retionele geest, maar in feite, als we diep in de eigen psyche kijken, kunnen we zien dat de paradoxica een feit is. We kunnen het ons ver-beelden, het in-zien en waarnemen, die Ene achter al het Verscheidene.

Als we ons daarop richten, op de Ene, is al de rest bijzaak, zonder dat we de bijzaken zelf gaan ontkennen of negeren, maar we zien ze nu wel in het juiste perspectief, nl. als bijzaken, bijv. de grootste geliefde medemens, de kroost en de job. Hoe belangrijk dit alles ook schijnt, in de paradoxica van de werkelijkheid zijn ze functioneel en nuttig, maar ook oh zo nietig in het beeld van de eeuwigheid en totaliteit, dus in het Teken van de Godheid, want in Zijn/Haar schaduw leef ik, diep er-in vertoevend, vertrouwend op de correctheid van elk gebeuren, zonder subjectieve inmenging, dragend en verdragend, afwachtend tot de voelbare taak schijnt te zijn volbracht, om daarna weer te keren naar de andere zijde van de symmetrie, niet meer of minder gelukzalig als nu, gewoon verderdrijvend en meedeinend in de stroom van God en zijn/haar open-baring.

Jullie genegen, ja zeker. Bart.


ps: ik herlees het hierboven uitgebraakte en meen een erg mooi stukje te hebben geschreven, aha, wat leuk en bij toe-val.

8 tot 15 oktober 2006

Het is fijn wat er in Antwerpen vorige zondag is gebeurd. Patrick Jansens boekt een grote overwinning en kan het blok stoppen in hun opmars.
Nu nog hopen dat de volgende zes jaar een positief en constructief beleid wordt gevoerd, zodat de mensen aldaar tevreden en wel, voor eens en altijd, het VB achter zich laten. Dat zou mooi zijn. Maar genoeg over de politiek. Ik heb een dubbel gevoel als het de politiek betreft. Enerzijds is er de afkeer vanwege de one-liners, de vele beloftes, het gebzazel en het geruzie, anderzijds is politiek bedrijven één van de belangrijkste zaken in een democratie. In Noord-Korea bestaat de politiek er net in dat het individu aan geen politiek mag doen, en dat is natuurlijk het typische aan een dictatuur. de dictators zijn vaak psychisch gestoorde mensen die door geweld of door één of ander toeval, aan de macht zijn gekomen en vanaf dan al hun snode plannen, zieke behoeftes en hun honger naar adoratie de vrije tuegel laten. Dictaturen zijn van alle tijden, dat wel, maar geef mij maar dit fantastische land dat België heet.
Een ander aspect aan politieke bedrijvigheid is het feit dat een zelfstandige (zoals ik dus) vaak geen kleur kan of mag bekennen, omdat het bij de klanten en zo gevoelig kan liggen, de kleur die ik bekennen zou.
Nu, ik heb er nochtans geen scrupules over en wie mij kent weet dat ik nogal naar het links-liberale kamp van bijvoorbeeld Spirit neig, hoewel het Vlaamse thema mij dan weer tegen staat. Spirit is uit de VU en ID voortgekomen en dat zijn wel erg vlaamsgezinde rakkers, niet?

Ikzelf hou meer van het Belg zijn en van het Europese gedachtengoed, waar wel degelijk best asap een soort grondwet tot stand mag komen. De grondwet is zo'n belangrijk gegeven dat ik dat echt ten volle wil verdedigen. Een grondwet garandeert voor elke burger bepaalde rechten en hij stuurt aan op bepaalde plichten. Daarbinnen is elkeen gelijk, los van de religieuze, economische of sociale visie of positie die men heeft. De grondwet garandeert ons de Napoliaanse waarden van vrijheid, gelijkheid en solidariteit (broederlijkheid) en de scheiding van kerk en staat wordt erin vastgelegd. Dat zijn erg belangrijke zaken, vind ik. Al de rest is spielerei, zoals gemeenteraadsverkiezingen of de Vlaamse beweging en dies meer.

Ik hou van dit surrealistische land. Het kan ons handelsmerk blijven, het surrealisme. Het koningshuis vind ik, tegen de huidige tijdsgeest in, een goede zaak, met wortels die ver terug gaan in de tijd en waarbij het respect voor dat verleden net zo belangrijk is dan alle andere vormen van "respect", hoewel de partij die dit als slogan hanteert toch aanstuurt, via de NVA, op separatisme.

Maar goed, de verkiezingen zijn voorbij en wij richten ons dan maar op de bewegingen van elke dag. De volgende weken worden druk. Heel wat opdrachten over het hele land. Leuk is dat. Misschien ook een erg grote opdracht begin volgend jaar. Dat is nog niet zeker. De onderhandelingen lopen nog.

Ben opnieuw aan het lezen in "de navolging van christus" van Thomas à Kempis, een erg christelijk geschrift is dat, wat me soms ergert, maar vaak staan er ook heel mooie zinnen in over het "innerlijk leven" en zo. In die tijd, waar honger, oorlog en ziekte, al zwervende door het Europese continent, het individu ansgtig en bedoefd maakte, moet dit geschrift vertroostend zijn geweest. Knappe kerel, die Kempis.
In het eigen leven wieg ik vaak tussen de uitersten van het monastieke en het Bourgondische leven. Beide trekken me aan. Ik hoop maar dat, met het ouder worden, er een gezond evenwicht mag tot stand komen. Daar zou ik de Heere dankbaar voor wezen.

Voor het overige, lieve lezer, laat het jullie goed gaan, dat zou mooi zijn, niet? Groetjes.

ps: dochter Zana kan zo fantastisch tekenen en schetsen dat ik hieronder enkele voorbeelden laat zien. En dit voor een tienjarige meid!! Leuk hé.

30 september tot 7 oktober 2006

Het laatste half jaar is er vaak een confrontatie met hoe relaties tussen mensen verlopen. Ik bedoel dat verschillende mensen die ik ken in crisis geraken op het vlak van de partnerrelatie. Het is zo'n thema waar ik zelf vele jaren mee heb geworsteld (met vele ruzies, scheidingen, agressie, schaamte, schuld, opoffering, woede, ... als gevolg). Momenteel ben ik wat gevrijwaard. Het thema verschijnt niet echt op de voorgrond. Dat heeft me dunkt niet met mezelf te maken of met Heidi. Wel met de interactie tussen ons. Maar toch is er geen garantie! Dat is er nooit. Dat is ook mooi zo. Nu is er op dat vlak goud, maar voor je het weet transformeert het edel metaal tot lood en is er gif in plaats van voedsel. Het feit dat er in mijn omgeving roerselen zijn is wellicht zelfs een teken dat ik moet blijven kijken. Ik heb namelijk de neiging om het thema "liefdevolle relatie" een beetje te veronachtzamen. Ik kijk er soms liever niet naar, omdat het me in een teletijdmachine kan brengen, naar een, gevoelsmatig, ver verleden dat ik, echtwaar liever achter mij laat. Maar er is geen achter of voor. Er is slechts nu, en daar maakt alles wat schijnbaar tot het verleden behoort er ook deel van uit.

Als ik er dan toch op terugkijk, dan zie ik wel gedeeltelijk wat er zich heeft afgespeeld. Het volgen van de opleiding "gezinswetenschappen" heeft mij veel bijgebracht, alsook de boeken van Carl Gustav Jung en van de Dalai Lama.

De term "periodieke monogamie" is mij ook bijgebleven. Het feit dat partnerrelaties in veel gevallen geen levenslange garantie meer bieden, maar dat er in het westen sprake is van periodes waarbij twee mensen samenleven en een gezin runnen, trouw zijn aan elkaar, maar waarbij die periode ook een einde kent, dat vroeger komt dan de dood van één van beide partners. Mensen kunnen zich in onze cultuur individueel ontwikkelen, groeien en ontplooien. Dat zijn mooie termen, maar als de partners op verschillende vlakken een groei kennen en zich op verschillende wegen gaan ontplooiien, zodat de raakvlakken kleiner worden, dan dreigt de vervreemding, de ontgoocheling en de ontrouw. Wat op zich allemaal niet zo erg is (als je het vergelijkt met een uitgehongerd stervend kind bijvoorbeeld), maar gezien we vanuit het romantisch ideaalbeeld een relatie een plaats geven in ons leven, en daar dus al ons eieren op te weken leggen, is het een schijnbare ramp als een relatie niet stand houdt. terwijl het voor de partners in kwestie vaak een bevrijding is, achteraf, en als het respectvol gebeurt, zelfs een teken van liefde. Vasthouden en opeisen is vaak geen teken van liefde, maar van angst en agressie en haat.
Maar te vroeg loslaten is me dunkt dan weer geen goede zaak. Het is, geloof ik, het beste om alle middelen aan te wenden om een ralatie in stand te houden. Pas als alle middelen (praten, therapie, reisjes, etentjes, geduld, verdraagzaamheid, begrip, ...) zijn uitgeput, en de zaak toch hopeloos blijkt, is het een prima idee om uit elkaar te gaan. Ik denk dat het verdomd lastig moet zijn om in een latere fase van je leven bij je partner te zijn, maar in gedachten en in het hart spijt te voelen om het feit dat je een vroegere geliefde hebt verlaten. Dan doe je jezelf dubbel pijn. Geduld is dus wel degelijk een goede zaak.

Er zijn nog enkele zaken die mij opvallen of waar ik aan terugdenk als ik het eigen verleden onderzoek:
- in een relatie is er steeds sprake van projectie; dat wil zeggen dat we de partner dingen aanwrijven (of dingen zien) die we in feite zelf doen, hebben, niet-doen of niet-hebben. In feite beschuldigen we onszelf, of we willen van de ander zaken die we in feite zelf moeten doen of ontwikkelen. We verschuiven op die manier dingen van ons af. De geliefde wordt op die manier een gebruiksvoorwerp, wat dan weer niet echt liefdevol kan worden genoemd.
- Indertijd heb ik geleerd over "de peilers in een relatie", waarbij ik ze niet allemaal meer kan opsommen, maar één ervan, COMMUNICATIE, herinner ik mij wel, en het is mijns inziens het belangrijkse aspect in de partnerrelatie. Dat is gemakkelijk gezegd, maar moeilijker gadaan te krijgen. Communicatie komt van het woord "communio" wat "verenigen" betekent. Verenigen is één worden! Dus sexualiteit is ook al communicatie. De vraag is echter hoe en wat er gecommuniceerd wordt? Hoeveel macht is er (of onmacht)? Hoeveel respect, loslaten, dwang, chantage, luisterbereidheid enzovoorts. De belangrijkste term is "empathie" denk ik. Hoe empatisch ben ik naar Heidi toe? Kan ik mijn eigen overtuigingen loslaten als ik mij probeer in te leven in haar standpunt en haar manier van zijn? Ben ik bereid me op dat moment op te offeren? Ik bedoel echt geen symbiotisch gedrag (dat neurotisch is), maar het gaat 'm om momentopnames! Offeren is niet zichzelf verliezen, maar is een moment van loslaten, open staan, zonder te willen inmengen, zonder dwang en macht en verborgen agenda. Luisteren ook. Liefdevolle vriendelijkheid, ook voor een mening die totaal niet strookt met hoe ik het zelf ervaar, denk, beleef! Dat is geen gemakkelijke zaak. Daarom raad ik mannen aan om meer open te staan voor religie. Soms ziet men het verband niet met relaties en sexualiteit. Maar religie leert overgave en leert communicatie. Religie is de overgave aan de vrouw zonder zichzelf als man te verliezen!
- Een derde punt in de partnerrelatie is naar mijn bescheiden mening het feit dat de eerste weken van een relatie reeds de kiemen in zich dragen van hoe het vervolg ervan zal zijn.
- Ten vierde is het uiteraard zo dat een partnerrelatie verschuift van verliefdheid naar liefde (of haat), waarbij huis, kinderen en bankrekening helaas vaak de overhand krijgen op sauna, bed en tijd voor elkaar. Maar dat moet ik u, beste lezer, niet zeggen. En er valt iets aan te doen, tenminste als er bewustheid en besef aanwezig is.
- Ten vijfde ben ik de mening toegedaan dat het doel van een relatie, naast het feit dat er vaak kinderen uit voortkomen, er precies in bestaat elkaar niet meer nodig te hebben. Een partnerrelatie heeft tot doel zich te bevrijden! Men dient zich te bevrijden van de ouders, van de romantiek, van de zorg door een ander, van het dwangmatige ego, van de hoop en van de angst. Bevrijding is één van de meest positieve dingen aan een partnerrelatie. Het kan zelfs zo zijn dat het zich bevrijden van elkaar (en voor wie en wat men staat) de enige bedoeling van de relatie is.
- Ten slotte is de aanwezigheid van een derde nooit een goede zaak. In de meeste gevallen wreekt zich dit, of gaat het alweer om projecties. In het beste geval beslist iemand om een relatie te beëindigen door inzicht in zichzelf en door het besef dat "dit het niet is". Dat er dan later een derde (of vierde, vijfde) partner volgt is logisch, tot het moment dat men samenleeft met een ander en weet: ik heb jou niet nodig! Maar toch woon ik bij jou, deel ik het leven, om de liefde op zich, niet om iets te hebben, te doen of te zijn. Elke dag opnieuw kies ik voor de liefde, niet voor jou, maar toevallig vallen die samen, en ik ben bevrijd, weiger nog te projecteren en realiseer zelf waarvoor ik ben geschapen, en desgevolge kook ik zelf, was ik zelf, poest ik zelf, ben onafhankelijk en verlang niets van de ander, tenzij die mij dat zonder voorwaarden zomaar geeft. Er is geen balans, want er wordt niet meer gedeald. Er zijn wel wat afspraken en er is liefde, maar au fond is er geen enkele dwang.

Is dat niet mooi?

Wat me ook opvalt, dat zijn de verhalen. Ik maak verhalen om mijn eigen manier van leven te verantwoorden, een betekenis aan te verlenen, en anderen doen net zo. De arme verantwoordt zijn armoede, net zoals de rijke hetzelfde doet, en een ontrouwe vrouw of man, in het hart, zoekt naar verhalen om zichzelf te verantwoorden, en soms zijn die verhalen zo pijnlijk dat ze op een ziekte lijken, omdat er zoveel projectiemateriaal bij kijken komt.

Hoe rationeler de ene partner zich profileert, hoe irrationeler de ander daarop reageert. Dat is nog zo een vreemde zaak. En omgekeerd ook dus. We pogen datgene waar we al goed in zijn te versterker, eerder dan open te staan voor de ander in zijn totaal anders zijn. Het doet me denken aan dochter Zana die, vanuit erfelijke factoren en als astrologische maagd, nuchter is en veel zin voor orde, assertiviteit en rechtvaardigheid heeft, en wat doe ik? Ik probeer haar als peuter en kleuter die dingen aan te leren die zij allang is. Vreemd is dat.
Met partners is het net zo. We willen onszelf bevestigd zien, terwijl we dat zelf moeten doen, en niet moeten opeisen van een ander, omdat er dan geen sprake meer is van liefde, en in feite de relatie al bij het verleden hoort.

Maar het blijft een hekele zaak, dat relationele gedoe. Het is soms echt wel kut, letterlijk in mijn geval en soms figuurlijk, maar steeds een uitdagend en fantastisch aspect van wat men "leven" heet.

Zie, de kauwen vliegen over het huis, het Gaainest, en de hemel toont nu, voor het eerst sinds weken, een dreigend gelaat, net als gisteren, met de 0110-concerten voor de verdraagzaamheid. Ook daar dreigden donkere wolken over de steden en het volk. Symbolisch hoort dit ook zo te zijn, want laten we een ei een ei noemen, en we weten dat dit een actie tegen extreem-rechts en het VB is, terecht, en de natuur toont ons wat boven het hoofd hangt als die partij het ooit voor het zeggen heeft.

Groeten aan allen, lieve lezers. Het ga je goed en genegen,
Bart.

22 - 29 september 2006

Er is een onbestemde, innerlijke, nerveuze drang in mij. Alsof de aanpassing aan de nieuwe woonomgeving nog steeds gaande is. Geen nesteling in "'t Gaanest" dus; Het is wennen. Het is loslaten van wat onafgewerkt is. Voor een neuroot als ik is slordigheid een halve marteling, maar het moet, het kan niet anders, tenzij ik dagelijks mij enkel met dat, en dat alleen bezig hou, wat net niet is waar mijn hart naar gaat, maar wel, zoals vanavond, het verder stips schrijven aan "innerlijke gedachten", van 18u tot 21u. En daarna zo tevreden zijn als een kind, wanneer drie pagina's geschrijf op dat moment afgewerkt schijnen. Of lezen en studeren in functie van nog aan te komen sessies en trainingen. Dat is waar ik warm van wordt, niet van kruiwagens vol aarde en stenen vervoeren naar afgelegen plaatsen, naar containerparken rijden met afval, het dichtmaken van dakgebinte met decoratiepanelen, het schuren van vloeren, olieën van ramen, verven van deuren, ... Maar zie... ooit... zal het toch dienen te gebeuren. Ik hoop wat op extra-opdrachten, en dan laat ik het uiteraard doen, door mensen die er verstand van hebben (en geen "losers" zoals ik, op het vlak van handigheid uiteraard, bedoel ik, niet algemeen), zoals Andy's en Jürgens en zo, liever dus, dan eigenhandig ten onder gaan in een innerlijk gevoel van onvermogen tegenover mezelf en mijn omgeving, zoals daar zijn geliefde en kind. "Laat deze vernederingen aan mij voorbij gaan, o Heer!",denk ik dan, en hoop op een Engel of zo, geen Gabriël (want die brengt soms vreemd nieuws) maar een soort Kabouter Klus die, vol van eigendunk en totaal talentvol wat betreft de technische aspekten der verbouwingen.
Dus zit ik boven, daar waar meestal Heidi plaatsneemt wanneer zij een sigaret wil roken, en kijk ik naar buiten, over de velden heen, waar een kaal stuk grond maïsloos ligt te liggen, en zie een vreemde vogel zwierend in de lucht, en ik denk: moh God, beste vogel, wat zijt gij een gelukkig levend wezen, zonder nood aan isolatie, veluxen, gipsplaten en meer van die onzin.
Ik wil een volgende bladzijde lezen uit "the mindgym", een pas aangekocht boek, maar daar is de onrust alweer. Wat dient er nog te gebeuren? De aardappelen moeten de grond uit, voordat de vorst komt, waarmee men niet de Heer Albert van Saksen Coburg schijnt te bedoelen, maar de echte Heer der Duisternis, Koning Winter, en derhalve neem ik mij voor, na een hopelijk lange lunch met Heidi in Diksmuide, die vieze werkschoenen weer aan te trekken en het veld op te gaan, sleurend met een hark en hopend dat de vruchten uit de aarde de moeite waard zijn om die naar een koterij te brengen alwaar wij daar de ganse winter door uit putten kunnen! En dan verder grijpen naar welig groot uitgevallen patattenonkruid, voor de volgende voeren en gleuven. O zo groot dat de moestuin is! Ik ben zinnens er deze winter bomen op te planten: een okkernotenboom, een appelaar, een kastanje en een eik. Verder nog een kriekenboom en een vlierstruik. Wist u dat vlierbessiroop het beste middel is tegen griep, en zelfs de vogelgriep (naar het schijnt).
Straks, als de rust in mij een beetje is teruggekeerd, nadat ik tevreden zal kunnen kijken naar al de noeste arbeid uit mijn handen, zal ik kippen, konijnen en poes van eten en water voorzien, de eieren rapen en binnenwaarts keren, zowel letterlijk in huis als figuurlijk in de geest, en woorden uitkramen, uit vingers en mond, lispelen haast, aan het bureau boven, en hopen dat beneden, het huisgezin vredig en blij de dagen doorbrengt, in rust, tot na 21 uur, en misschien, wie weet, om de hoek daarna, de liefde loert en mij aankijkt met een blik van mededogende vriendelijkheid.
Wat heb ik het leven lief!
Groetjes en tot zo.

8 - 21 september 2006

"Noordpoolkap krimpt dramatisch in één jaar tijd" is de titel van een artikel in de krant van 15 september. In één jaar tijd krimpt het vaste ijs met 14%! Dat is inderdaad dramatisch, want meteen valt er bij mij een stukje euro. Of laat ik het zo zeggen: een vrachtwagen vol euro's. Want wat blijkt? Oude geschriften van de Maya's (en ook Egyptische en Chinese teksten spreken over diezelfde periode en over dezelfde dramatische tijd voor de aarde) hebben het over het berekenen van kalenders en tijden. De "Vijfde Tijd" zou eindigen op 21 december 2012. Vuur en Water zouden de aarde totaal transformeren, en daarna begint de Nieuwe Tijd.

Nu, er is hierover al veel gespeculeerd en er zijn geweldige (en geweldadige) associaties aan gekoppeld geweest. Alleen is het biezarre dat diezelfde kalender tot op de dag precies heeft voorspeld dat de Europese Spanjaarden in de 15de eeuw voet aan wal hebben gezet. Zij noemden die Spanjaarden evenwel "Goden" wat, tot nader toezien, niet echt van den Spanjaard kan worden gezegd. Ik verwijs maar even naar de heer Alva en zijn trawanten die het hier in onze lage landen verschrikkelijk vandalistisch hebben aangepakt. Maar goed, je ziet, wat het interpreteren betreft, dat is een moeilijke zaak. Wat betekent transformeren? Is het een eindtijd, of is het een begin van een Nieuwe Tijd, met vele kansen en mogelijkheden? Sommigen hebben het over een versnelling van de aarde, die vlugger rond haar eigen as zal roteren, wat aardbevingen en zo met zich zal meebrengen.

Maar wat me nu verrrast is het cijfer 14! In 2005 is het ijs op de Noordpool dus met 14% verminderd. Nog zes jaar en we hebben het jaar 2012, wat betekent : 6 x 14% = 84% + de 14% nu = 98%.
Weg is dat ijs!
Wat nu gedaan?
En wat zijn de gevolgen?
Men weet dat de zeespiegel over de hele wereld dan zal stijgen. Sommigen zeggen met 3 meter, anderen spreken van 7 meter. Dat is voor "de lage landen" (en alle lager gelegen gebieden op de wereld) een ramp uiteraard. Tsoenami's allerhande staan wellicht te gebeuren.
Een ander gevolg kan zijn dat de straalstroom stokt! Die zorgt er nu voor dat Europa is gelegen in een zacht zeeklimaat. Als de straalstroom stopt, dan wordt het hier weer heel erg nat en koud.
Anderzijds stijgt de temperatuur dan weer door de CO2-uitstoot, dus misschien compenseren die twee elkaar?
Een veel gevaarlijk feit is dat, als het poolijs smelt, er uiteraard ook op andere plaatsen hetzelfde gebeuren zal: Siberië, Alaska, Groenland, ... Nog een paar metertjes water erbij dus! Trek je zwemvliezen alvast maar aan!
Meer nog, dan komt er een grote hoeveelheid metaan vrij, uit de aardbodem. Metaan dat nu door ijs wordt tegengehouden. En wat is het gevolg van metaan in de lucht! Wat denk je? Juist! Een stijging van de temperatuur in de lucht. Aiaiai! Een brandweermanuitrusting ook al! Een brandweerman met zwemvliezen dus!

Vuur en Water! Dat is wat de Maya's ons hebben verteld. Dat is wat die oude sjamanen in 2012 hebben gezien.
Is dat voorspellen?
Je kan onmogelijk voorspellen wat er al is.
Het is een weten of het is niets!
Daar zullen we ons maar best aan vasthouden zeker.
Veel courage mijne vrienden en tot de volgende.

Foto's: verjaardagsfeestje van Zana (10j) met vriendinnetjes in Bulskampveld in Beernem op 16 september 2006

01 - 07 september

Hallo iedereen.
Het merkwaardige is dat er in augustus dagelijks 80 bezoekers van de site zijn geweest, terwijl het er normaal om en bij de veertig zijn. Dat is een verdubbeling. Ik weet niet precies hoe dat komt. Wel leuk uiteraard.
Een subtropische julimaand en een herfstige maand augustus, dat is wat ons de voorbije twee maanden is overkomen. Is dat een goeie samenvatting, Ja toch, en natuurlijk ook dat er veel meer is gebeurd, voor jullie en voor mezelf. Nu echter weer de normale gang van zaken, van september tot juni. Onderwijl heeft een verhuis plaatsgevonden en werden huiswerkzaamheden gedaan, twee maanden naeen, en daarom ook werd deze site wat verwaarloosd. Maar nu weer er hard tegen aan.

En het klimaat!! Dat is een belangrijk gegeven. Je kan er niet onderuit. Je kan het echt niet negeren. Een documentaire op Canvas heeft wat duidelijkheid gegeven, maar paniek heeft nu ook geen zin. Je komt er nergens mee. Maar dàt er een probleem is, daar valt niet aan te twijfelen. Alleen is de vraag of de mens daar nog iets kan aan doen! De grootste oorzaak van het broeikaseffcet is nog altijd waterdamp! De rest komt daarna. In de 16de eeuw scheen de zon eventjes wat minder en we zater direct met een kleine ijstijd in onze streek. En als de golfstroom stokt dan wordt het hier ook veel kouder dan nu, terwijl de CO de temperaturen omhoog drukt. Allemaal complex, hé! En wat als India en China zich verder industrieel ontwikkelen en elk individu er zoveel energie gaat verbruiken als hier bij ons? Allemaal moeilijk te voorspellen. Het beste lijkt me als elkeen voor zichzelf een houding aanneemt waarmee hij of zij zich verantwoordelijk voelt voor het geheel van deze planeet. Met de Kosmos in een nog groter geheel heeft het weinig te maken, want ons zonnestelsel gaat slechts een fractie van tijd mee in vergelijking met het grotere universum. Kapot gaan we toch, hoor, door een uitdovende zon, een supernova-ontploffing , meteorietinslag en/of iets anders. Leven met de onzekerheid van het voortbestaan is een menselijke voorwaarde om sowieso te kunnen bestaan.
Dat geldt ook voor gezondheid, huwelijk, kinderen... Eén ding is namelijk zeker: er is geen zekerheid!

Bartie.

op foto Andy (de aannemer ter zake) in het nieuwe huis.

juli - augustus 2006

Dochter Zana is de eerste helft van juli bij mij en vorige week vertelde ze mij over een droom die zij onlangs heeft gehad.

Ze bevond zich in een vreemd landschap. De wezens die er waren zochten niets, maar speelden. Ze zag er ook een koe lopen met vier uiers, wat ze vreemd vond. Boven op de berg stond een paddestoel. Daarin leefde de verschrikkelijke trol. Het kasteel van de elfjes was beneden. Met de elfjes heeft ze een dessert gegeten. Daarna ging ze, in het gezelschap van twee elfjes, door een poort en kwam ze inneens alleen te staan in technostad. De magische poort viel achter haar dicht. De bomen waren er vierkant. Niets was er bollig of rond. Alles was plat of rechthoekig. Ook het lichaam van de bewoners van technostad was rechthoekig, en hun hoofd was vierkantig. Iedereen was met computers aan het spelen op straat. Er was ook een eekhoorn met een gameboy. de dieren waren er verstandig. In de stad was er geen achtergrondkleur. De hemel was zwart. het decor bij de mensen was strak. Ze zag ook zeven huizen, maar plotseling was alles weg en werd zij wakker.

Vandaag vertrekt Zana op krok-kamp in Heuvelland. Ik zal haar missen. Toch leuk hoe ze met mij over haar dromen kan vertellen. De droom is een mooi voorbeeld van een psychologisch rijpingsproces (tenminste als je de droom bekijkt vanuit de Junigiaanse visie). Zana verlaat de wereld van de fabeltjes, is met haar hele persoonlijkheid (vier uiers aan de koe - haar vier psychologische functies in het leven) op stap, ontmoet er sprookjesfiguren als trollen die gevaarlijk zijn en onbereikbaar (berg) en elfen die ze kent (beneden) en waar ze zich veilig bij voelt. Door twee functies (elfjes) vindt ze de poort naar een andere wereld, die van de volwassenen en de technologie. De twee functies zijn wellicht haar hoofdfunctie en haar hulpfunctie, ik vermoed "waarnemen" en "voelen". Daar ziet ze vierkantige, rechthoekige en wiskundige vormen. Dit is in de I Tjing taal bijvoorbeeld herkenbaar in hexagram 2, Het Ontvangende, waar de tweede lijn van dit hexagram zegt: "Recht en rechthoekig, groot. Zonder opzettelijkheid is er toch niets dat niet bevorderd wordt." Dit hexagram staat voor het natuurlijke proces in de natuur zelf, waar alles soepel en vanzelf schijnt te veranderen en te transformeren. Het Chinese woord voor natuur betekent letterlijk "vanzelf zo". En het proces dat Zana doormaakt is enerzijds een natuurlijk groeiproces en wijst op een natuurlijk fenomeen, hoewel hoekig en vierkantig, dus met de te verwachten hoeken en kantjes, hindernissen en moeilijkheden, wellicht afhankelijk van de al dan niet aanwezige kennis. De kennismaatschappij is uiteraard een realiteit en Zana werkt vaak met computer en digitale camera en i-pot en dergelijke technische snufjes, maar ook wat sociale vaardigheden en psychologisch inzicht ervaart zij dat de wereld vaak moeilijker in elkaar steekt dan in een magische wereld waar elke wens direct tot waarheid en werkelijkheid wordt.

Het hexagram 2, Het Ontvangende staat in de I Tjing voor de natuur, maar ook voor de wereld. Symbolisch is dit uitgedrukt door het vierkant, met de vier windrichtingen als ruimtelijke afgrenzing. tegelijk is het getal 4 ook identiek met de eenheid (4=1+2+3+4= 10 = 1+0 = 1). Maar de Eenheid vindt in de I Tjing zijn uitdrukking in hexagram 1, Het Scheppende, en zijn vorm is de cirkel. De wereld en de natuur is een afspiegeling van de hemel en de kosmos, van de eenheid en totaliteit. Als je in de cirkel een vierkant tekent dan verkrijg je een beeld dat bij de alchemisten werd omschreven als de "quaterniteit van de cirkel". Dat zijn allemaal maar woorden om uitdrukking te geven aan de wereld rondom ons. Welk beeld er ook aan de geest verschijnt, het verwijst wellicht steeds naar dezelfde oerbetekenissen of oerpatronen die kenmerkend zijn voor het feit dat wij "mens-zijn", die uit de diepste bronnen oplichten uit een duistere wereld die Jung het Collectief Onbewuste noemde.

In de krant staat dat Hubert Lampo is overleden. Ook hij putte uit de archetypen, zoals Jung ze beschreef, om de magisch-realistische wereld te creëren waarmee hij werd geassocieerd. "De komst van Joachim Stiller" bijvoorbeeld verwijst naar het archetype van de held en naar de mythe van de messias. Een mooi voorbeeld van een collectief gegeven in onze psyche. Wie voelt zich al niet eens een held? Hoe kijken we niet op naar helden, naar filmsterren en bv's en weet ik veel wat soort van mensen dat ons dient tot voorbeeld? Dat is niet iets dat typisch is voor één mens, maar voor alle mensen.

Gisteren een boek gekocht van de Dalai Lama, met als titel "het universum in één enkel atoom", met als ondertitel "waar wetenschap en spiritualiteit elkaar raken". Ik ben er 's avonds in begonnen en in een razend tempo, als wildeman, verblijd ik mij aan de zinnen en woorden die opnieuw zo kernachtig en helder geformuleerd worden. Ik geniet met volle teugen. Ook al een held (in mijn ogen), die monnik uit Tibet.

Deze tekst hoort bij de vakantie. Straks ga ik er even tussenuit. Niet naar het buitenland of zo, maar gewoon thuis. Thuis en toch overal. Een "overal thuis" dus! Onderwijl werk ik aan "'t gaainest", een huis in de Amersveldestraat 206 dat Heidi en ik hebben gekocht en waar we nu werken in aan het uitvoeren zijn, isoleren en zo, en tuinieren, schilderen, vloeren, enz. Nooit gedacht dat mij dat nog zou overkomen. Meer nog, ik had een hekel aan dergelijke aangelegenheden. Ik zou nooit een huis kopen! zegde ik met hoge trom. En zie... het menselijke lot slaat ook hier toe, en zoals zovelen anderen wordt het nestbouwen een realiteit. Wie zou ik zijn om dat niet te doen? Wie kan het mens-zijn overstijgen? Een zoja, is die dan nog mens? Boeiende vragen...

Hoewel iets in mij hunkert naar eenvoud, eenzaamheid en stilte...

En zo graag zou ik graag zien...

Maar nu vakantie. Voor jullie misschien ook. Bedankt dat je dit alles leest en er bent, en alsjeblieft, doe wat je wilt en geniet...geniet van het feest dat leven heet en speel, speel dag in dag uit de rol die jouw is gegeven.

In september ben ik er terug.

23 - 30 juni 2006

Zonet alweer een leuke synchronistische ervaring gehad. Er vond een consult plaats bij me thuis. Men wou de I Tjing raadplegen. Het antwoord op de vraag resulteerde in het hexagram 22, de eerste lijn. In de context van het geheel vinden we samen waar het over gaat en wat de te verwachten tendensen zullen zijn. Altijd binnen het kader van een waarschijnlijkheidsdenken. Uiteraard. Op het einde van het consult spreken we nog wat over koetjes en kalfjes, en ook over de opstart van de Orakellijn. Ik vertel hen daarover en de man en de vrouw zijn erg geïnteresseerd. Ik stel voor om dezelfde vraag voor te leggen aan de Orakellijn, en dus via SMS te werken. De man geeft een nummer en via mijn GSM zenden we "orakel nu getal" en het resultaat deed ons allen opveren. We verkregen precies dezelfde lijn...
Fijn hé.
"Toeval" zeggen de non-believers.
Uiteraard "toeval". Sommigen zeggen namelijk dat er niets anders is dan "toe-val", waarmee men bedoelt dat alles gebeurt zoals het moet gebeuren. Het kan niet "anders" gebeuren dan zoals het "toevallig" aan ons verschijnt. Anderen beweren dan weer het omgekeerde en zeggen "er bestaat geen toeval", en daar wordt dan weer dezelfde gedachtengang mee naar voor gebracht, namelijk dat alles is voorbeschikt en niet zomaar uit het niets, toevallig verschijnt.
Maar au fond zeggen beide partijen hetzelfde.
Kortom: wat er is, dat valt ons toe. Mooi hé.
En dus ook Orakels en zo... in feite alles.
In mijn geval: ouders, broers, zussen, Zana, Heidi, werk, ongevallen, geluk, vreugde, angst, verdriet...
Wat kan ik dan doen?
Dat is toch vaak de vraag: ja maar, wat kan ik doen...?
Maar er valt helemaal niets te doen, en als je toch iets doet omdat je vindt het te moeten doen, doe het dan gewoon, om het doen zelf.
Je zou kunnen zeggen: je moet vertrouwen hebben...
Haha!
Ten eerste "moet" ik al helemaal niets.
Ten tweede: als ik bewust probeer te vertrouwen dan is dat al zo gekunsteld en kunstmatig dat het geen echt vertrouwen meer is. Fake. Kitsch!
Ten derde: vertrouwen in wat of wie?
Of het nu in het Leven zelf is, in het Absolute, in een Godheid, Tao, Het, in het Ene of in het toeval... al die namen doen er niet toe.

De vraag is of iemand betrokken is op de Totaliteit van het bestaan, of niet? Dat maakt het verschil!
Als ik me enkel met iets nietig en futiel verbonden weet en mij ermee identificeer, dan word ik zelf futiel en onbenullig, en maak ik me zorgen om allerlei onnozele en nietige zaken: eer, aanzien, job, gezin, stad, land, volk en soort.
Maar de Totaliteit is totaal, en sluit niets uit, dus wat er is of komt of overvalt, het IS de Totaliteit, en eenmaal daarmee vereenzelvigd valt er niets mee af te keuren of aan te moedigen. Zoiets.

Arme woorden. Wat is het toch moeilijk dat woord te vinden om dit precies te willen uitleggen. Omdat het mysterie wellicht niet valt uit te leggen, of omdat in taal ik meteen in de dualiteit verval, en wanneer ik A zeg haast direct B uitsluit, wat niet mijn bedoeling is -maar wat toch gebeurt of zo begrepen wordt-.
Nu terug, Bart. Ok. Maandag wellicht de sleutel van het nieuwe huis. Ben deze week met aannemer en stielman gaan kijken. Weet je dat ik het in Peking hoorde donderen: raar taaltje hoor, die bouwvakkerij. Een "poetril" van 15 en OBS-platen, "stutten op de vloer om de valse plafond niet te beschadigen", enen van 6 of 8, rode maine op doen, een container voor steenafval bestellen, kappen in de muur of er toch geen beton in zit, ...mannekens. En ik, o arme ik, hou mijn lach (van onvermogen en machteloosheid) in, kijk ernstig van de aannemer naar de stielman en terug, knik nu en dan "ja" en vervolgens "neen" wanneer ik denk dat dit knikken het juiste is en om te tonen dat ik er iets van heb begrepen. Wat moedeloos ga ik huiswaarts. Heidi is naar de film. Ik kijk voetbal: Japan-Brazilië. Nadien ga ik naar bed maar ik kan de slaap niet vatten. Er dwalen cijfers door mijn hoofd. En ik hoor allerlei bouwvakkertaal. Ik zweet en ben bang. Ga ik deze taak wel tot een goed einde kunnen brengen? En hoe komt dit bij vrouw en kind over? Ik voel me klein. Erg klein.
Straks op kampeerweekend met de ouders van de kinderen van de leefschool "de Piramide" uit Roeselare. We gaan naar Westouter. Een mooie omgeving om even tot rust te komen.
Hou jullie haai en taai, lezers, en tot upsiepupsie een volgende keer.

15 - 22 juni 2006

Wat moet er van Zana geworden? En met alle kinderen? Nu kunnen ze al niet veilig de weg meer op, of een springkasteel in, want overal loert een gevaar. Zijn de verhalen van de sprookjes waarheidsgetrouw? Bestonden generaties geleden ook al boze grote mensen die kinderen stalen, mishandelden en dienden de sprookjes, legenden en mythen om mensen te waarschuwen? Waren zij wat kranten nu betekenen? Is de wereld gevaarlijk? Zijn medemensen zielige monsters, bereid om anderen te verslinden als voedsel voor begeerte en lust?
Moeilijke vragen waar algemeenheden geen antwoord op geven.
Moeilijke vragen waarop de antwoorden nooit definitief zijn?
Maar dàt mensen lijden, dat is een feit. Dat er lijden is!
De vraag is altijd: ter ere van wat en/of wie?
Het kan niet ten dienste van enige godheid zijn (gods-dienst), want wat voor monster moet zo'n sadistische godheid dan niet zijn?
Eventueel kan het voor elkaar zijn... Dat is een mogelijkheid.
En steeds weer ziet men hoe ellende voortspruit uit ellende, en hoe gekwetsten en ongelukkigen anderen op hun beurt kwetsen en ongeluk toebrengen. Dat is een vreemd scenario...
De vraag is dus: waar ben ik gekwetst en verwond?
De Visserskoning uit de Graallegende diende dezelfde vraag te stellen.
En hoe kwets ik daardoor vervolgens anderen?
Ik was (ben) vooral een kwetser in relaties...
Vreemd hé?
Maar misschien is de centrale gedachte van "offeren" nooit ver weggeweest?
Misschien is elk individueel offer een gift aan het al, aan allen en iedereen?
Misschien is individueel lijden de basis en wortel voor individueel geluk (ergens en bij iemand anders -die ook tot het geheel behoort)? En omgekeerd...
Deze gedachte is het onderzoeken waard...
Zolang ten minste het geloof in een individueel afgescheidenheid gehandhaafd blijft. Zolang er geloofd wordt aan een afzonderlijk wezen, kan het ook gekwetst of beloond worden.
Als er geen gescheiden ego is, kan er ook geen kwetsen of gekwetst-zijn meer zijn.
Het Zijn is niet gescheiden van een ander Zijn.
Er is slechts één Zijn: Het Zijn: Leven, God of hoe je het ook wilt noemen.
Al de rest is illusie.
Maar...maar... de ervaring van individuele pijn dan (of geluk)...
Die ervaring is er toch?
Geloof doet ervaren en ervaring doe geloven...
Maar wat is er werkelijk? Als ik spuug op de grond, spuug ik op jou, spuug ik op mezelf, want in wezen is er, in het universum, geen onderscheid tussen ikzelf, u en de grond!!!
Maar dat valt zo moeilijk in woorden uit te leggen...
Misschien valt het Leven helemaal niet uit te leggen?
Misschien is het er gewoon...
Zomaar...voor ieder...altijd...overal...
Dus is het nu maar beter te zwijgen.
Maar er is zoveel liefde!
Wonderbaarlijk en fantastisch.
Zoiets... ik weet het niet...

07 - 14 juni 2006

De Dalai Lama was in België op bezoek. In 1998 of 1999 was dat ook al eens het geval. Toen ben ik naar Hoei geweest en heb daar een erg interessante lezing bijgewoond over leven, dood en karma. De sfeer was er ook biezonder. Deze keer was ik niet op het appèl. Maar ik ken iemand van de bodygards en hij vertelt me dat ie erg onder de indruk was van de Dalai Lama. Mensen die zomaar spontaan beginnen te huilen als ze de man ontmoeten... mensen die witte sjaaltjes willen geven, volk langs de straten in Brussel. De Dalai Lama zelf die met jan en alleman een praatje maakt, altijd lachte en tevreden schijnt. Het gaat zelfs zover dat op een bepaald moment de Dalai Lama in de wagen één of ander Tibetaans Religieus lied aanheft en dat de veiligheidsagenten spontaan beginnen mee te zingen. Dat is toch fantastisch, niet? Ik heb een boontje voor zo iemand. Ook moedig van onze premier, vind ik, dat ie de Dalai Lama wilde ontvangen. Dat is politiek gezien geen evidente zaak. Maar politiek is een spel, als het leven zelf, en elke speler speelt zijn rol, of ie wilt of niet. Spelen moet ieder toch, niet? En jullie allen, lezers en lezeressen, hou jullie taai aan de haai.
Doe wat je wilt (ge kunt toch niet anders)!
Groetjes,

ps: foto op school van Zana. Inmiddels zijn haar en baard eraf...

29 mei - 06 juni 2006

De wolken hangen aan de hemel en ze lijken op een rolgordijn. Ze zijn grijs, blauw en zwart. Er dreigt alweer regen, terwijl gisteren, even zon, het tijd werd om buiten bezig te zijn.
Het voorbije weekend was familiaal. Feestje in Leuven en een Bellewaerdedag met de collega's van Heidi.
De dag van de verhuis nadert. Daniël en Gilberte, de huidige eigenaars, huren voorlopig een ander huis, dat kleiner is en dat een kleinere tuin heeft.
Ik kijk er al naar uit om de handen uit de mouwen te steken en erin te gaan vliegen.

Nu nog de zon...

22 - 28 mei 2006

Gisteren de Da Vinci Code gaan zien. De film volgt vrij strikt het boek, en zoals bij zovele verfilmde boeken is er enige ontgoocheling achteraf, maar hoe kritisch men in Cannes, in Rome en in de pers ook is, ik vind het een goeie zaak dat zoveel mensen meer gaan begrijpen van de gnosis en wat er mogelijks mee samenhangt, wel wetende en in het achterhoofd houdende dat heel veel van wat de legendes ons vertellen fictie zijn, speculaties en zo, net zoals de legende en verhalen van de Roomse of de Protestantse kerken. Er is geen verschil, hoor, geen autoriteit die Dè Waarheid kent, is en predikt. Dat te beseffen is op zich al een hele goeie zaak. Want religie heeft vaak met macht te maken, macht hebben over het denken van de individuele mensen. Loslaten gewoon, die machtsdruk. Zelf gaan denken en oordelen, dat is fijn.

Het leuke is ook dat ik in 1997 een boek cadeau heb gekregen met als titel "het geheime boek der Grootmeesters" van Lynn Picknett en Clive Prince. de ondertitel luidt "Maria Magdalena, Johannes de Doper en de ware identiteit van de messias". In dat boek staat precies hetzelfde verhaal als wat er door Dan Brown in de Da Vinci Code wordt verteld. Alleen is het nog veel complexer en gedetailleerder (maar ook meer speculatief). De auteurs gaan veel verder dan het verhaal van Maria Magdalene en de opvolgers van Jezus via de Merovingische koningslijn. Zij vertellen en pogen te bewijzen dat Johannes de Doper en Jezus geen vrienden waren, maar concurrenten, en dat jezus niet isn gestorven aan het kruis, maar met de hulp van Jozef van Arimathea (een Esseen) is verdoofd en bevrijd uit het graf. Verder zou Maria Magdalena uit Betseba komen in Egypte en kende zij als Isisiaanse priesteres de gnosis van de Egyptische mysterieën, die ze doorgaf aan Jezus. Hij op zijn beurt vertaalde in een taal die paste in zijn referentiekader dezelfde boodschap.

Een merkwaardig beeld iin de film van de Da vinci Code is het laatste wanneer Tom Hanks in Parijs, aan het Louvre, knielt bij de glazen pyramide die daar door Mitterrand (volgens Lynn Pickett en Clive Prince trouwens één van de Grootmeesters) werd neergepoot. Het verhaal wil namelijk dat Maria Magdalena's laatste resten daar, onder het Louvre, zijn begraven of achtergelaten.... en onlangs hoorde ik dat de naam "parijs" van het Latijnse "Par Isis" komt en dat in de Romeinse periode Parijs een belangrijk pelgrimsoord was voor Isis en Osirisaanhangers... Leuk hé, al die verhaaltjes..
Maar het leven zelfs wordt er niet anders van.
Mensen blijven worstelen met zingevingsvragen of met de vraag naar het waarom van lijden en geluk?
Angsten blijven, en verlangens en sex en drinkgelagen, genot, muziek, eurosongdrama's en verkeesrslachtoffers.

Er zijn vele waarheden. De een al aannemelijker dan de ander. Een schijnbaar individueel proces van betekenisverlening. Een zoektocht of queeste naar het wat en hoe. De boeddhistische weg is niet minder waardevol van de crhistelijke of gnostische.

Feit is dat elk voor zich zoekt naar een richting. Waar liggen de grenzen, waar het geluk en waar de ellende? Wat volgt er na dit leven en wat is er gebeurd met zij die reeds zijn wdeggevallen? Hoe kan ik een goed mens zijn? Wat is een goede ouder? Wat een goede man of vrouw? Hoe voorkom ik woede, moord, doodslag en oorlog? Dus hoe bewaar ik de rust en de vrede?

Dit en veel meer... Dat zijn nog eens dingen hé!

Hierover gaat het echt!

Al de rest is amusement (wat uiteraard ook nodig is en leuk en waardevol).
En vooral...alle goeds en doe wat je wilt!
Een genegen groet,
Bart.

14 - 21 mei 2006

Hallo iedereen. Back in town. Een nieuwe computer, en hup, we kunnen er weer tegen aan. Nu pas duidelijk hoe belangrijk de computer in mijn leven is geworden, een werkinstrument, een contactpunt, een dagboek, enz.
Eind zestiende eeuw werd de schelde in Antwerpen door de Nederlanders afgesloten, en vele rijken, maar ook veel ontwikkelde en creatieve geesten zijn de toenmalige "zuiderlijke Nederlanden" ontvlucht, en lagen later aan de basis van het ontstaan van de steden Amsterdam, Rotterdam, enz. Wie achterbleef was of een sukkelaar of een fanatieke katholiek.
Vlaanderen zelf is niet Antwerpen. In oosprong liggen de wortels van de regio in Zeeland, West-Vlaanderen, Oost-Vlaanderen, Henehouwen en Frans-Vlaanderen. Antwerpen neigde meer naar de oostelijke kant, het Duitse Rijk en zo.
Nu, enkele generaties verder, zien we de genetische gevolgen van de tijd van toen. Een fanatieke jongeling die zo maar aan het moorden slaat, bedorven door het geestesgoed van een soort Nationalisme dat nergens op slaat.
De staat Vlaanderen BESTAAT NIET. Het is een regio tussen andere regio's, zoals Kortrijk een stad is tussen andere steden. Het is geen staat, dus elk Vlaams nationalisme gaat over een onbestaande natie. Zo zijn er ook geen transfers naar Wallonië!!! Een Waal is, net als de Vlaming, een Belg. Geld dat stroomt van de ene Belg naar de andere is geen transfer, maar behoort tot een en dezelfde kas.
En de vraag die zich stelt is uiteraard waarom en waardoor? Welke opvoeding heeft die jongeling genoten (?), welke waarden en normen werden in het brein ingeplant? Welke overtuigingen (die slechts overtuigingen zijn, en au fond nergens op slaan, niet op een werkelijkheid, maar enkel en alleen op een gedachte) hebben tot deze waanzin geleid?
Zana volgt freinetonrwijs en Robin gaat naar een leefschool. Ik ben er rotsvast van overtuigd dat een dergelijke vorm van onderwijs een dam werpt tegen de onzin van extreem-rechts!! Alleen is dan de vraag: wie stuurt zijn kinderen naar dergelijke scholen? Daarvoor zorgen de ouders... toch? en de ouders hebben waarden en normen opgenomen doorheen de tijd en de opvoeding van hun ouders, die dan weer ...enzovoorts. En zo komen we weer bij de sluiting van de schelde, en recenter, bij de oostfronters die meeheulden met Nazi-Duitsland... Snappie...
Hoeveel moordenaars hebben ooit schoolgelopen in een alternatieve setting (wat eigenlijk een foutieve benaming is, want het betreft hier niet "alternatief", want er is geen alternatief meer -dit soort onderwijs wordt allicht de enige mogelijkheid, hopelijk.) ? Daar zou eens een studie over gemaakt kunnen worden?
Als de moordenaar voor het gerecht komt te staan, waarom dan ook niet de ouders, grootouders, die mee hebben gecreëerd dat een monster zijn prooien heeft geslacht?
Als de moordenaar voor het gerecht komt te staan, waarom dan ook niet de politieke partij die mede het gedachtengoed ondersteunt dat aan de basis ligt van de motieven voor de moord?
Waarom een dergelijke partij wettelijk nog dulden? Er wordt zoveel verboden (en geboden), waarom niet dit kankerende gedachtengoed?
Je ziet, ik snap er niet zoveel van!
Ik begrijp al beter een hondertal Chinese schriftekens dan de bruine ideeënleer.
Misschien is dit de maatschappij waar we mee rekening dienen te houden in de toekomst. Het loerende gevaar, op elk moment, als in een soort pre-historie waar onze verre voorouders in de steppes liepen, bevreesd voor de honderden gevaren om zich heen?

Of is de angst opgepept en is het gevaar fel overdreven? Komt het enkel omdat we nu toegang hebben tot zovele informatiekanalen? Ik weet het niet...

Ik groet je en wens jullie allen alles toe!

07- ... mei 2006

Hei Hallo Jep! Mijn computer crasht voortdurend. Wellicht geeft hij een deze de geest. Ik denk dat de ventillatie stuk is. Ben nu op zoek naar een nieuwe computer, toch een belangrijk werkinstrument wat de arbeid betreft.
Ben in Brugge bij Apple gaan informeren, maar jongens toch, wat een boeltje! Echt geen aanrader (hoewel natuurlijk hun producten pico bello zijn, en dat weten ze!). Ik kijk nu voor een andere oplossing. Laat het toeval zijn werk maar doen.
Intussentijd werkt de Orakellijn uitstekend en veel mensen doen er beroep op, wat zo een deugdoende gevoel geeft! Tof hé.
Nu, ik hou er voorlopig maar eens mee op, voordat het alweer "boem!" wordt.
Groetjes.
Bart

01 - 07 mei 2006

Er is geen enkele reden die ik me voor de geest kan halen en die me verklaart waarom ik zo gefixeerd ben op de I Tjing, het boek der veranderingen. Bedoel maar, waarom er ooit een begin is geweest? Natuurlijk bevestigen positieve ervaringen uiteindelijk zichzelf. Waarom doet de postzegelverzamelaar wat hij doet, jaar in jaar uit, dag in dag uit? Eenzelfde gedrevenheid en vreugde. Wellicht. Na twintig jaar blijft dat vreemde boeiende exotische filosofische mystieke en alchemistische boek mij aantrekken, als zwaartekracht, naar een definitief stabiel punt, als maan en zon, misschien wel een staat van afwezigheid, niet-zijn of een vorm van een ooit aanvaardbare dood.
Ik kan gewoon niet anders. Iets in mij brengt me steeds weer bij de hexagrammen, lijnen, beelden, symbolen, archetypen en taal. En altijd weer blijf ik versteld staan van wat ik zie, ontdek en lees. Bevruchtend, aanmoedigend, waarschuwend, verhelderend. En toch vreemd, dacht ik zopas, op bed, in gedachten verzonken, en me afvragend hoe het komt dat een boek diegene is die me al het langst opvolgt, kent en adviseert? Uiteraard zal het veel met psyche en projectie te maken hebben! En toch, en toch... Bizar allemaal. Het lijkt of ik mij opwerp als predikant voor het "goede doel" en dat doel is dan de I Tjing. Nochtans ben ik geen predikant en zeker geen vertegenwoordiger voor uitgeverij Ankh-Hermes en ik heb in principe niets te winnen (soms meer te verliezen) door zo heftig reclame te maken voor een Chinees boek waarvan de oudste bronnen teruggaan tot duizenden jaren voor onze jaartelling (en waar ik niets mee te maken heb en waar we in feite weinig concreet over weten).
Maar ik kan niet anders! Dit is het gewoon, de I Tjing! Mijn opdracht en taak (naast vader-zijn en zo, en vele andere zaken, natuurlijk). Soms gebeurt het dat ik enkele weken of een maand de I Tjing links laat liggen. Maar na verloop van tijd komt het steeds terug in mijn leven. Soms is het boek ook overbodig, omdat de de beelden, de associaties, en de symbolen toch vanzelf voor de geest verschijnen. Dat is steeds een fijne ervaring.
Het moeilijkste punt is het principe van "syncroniciteit" uit te leggen aan anderen, en erop te vertrouwen bij mezelf en zo. En nog moeilijker is de middenweg bewandelen (tussen de uitersten) en de afwezigheid van een "ik" te zien, te voelen en te ervaren. Dat heeft ook weer veel met de dood te maken, en misschien is de ervaring ook pas dan aanwezig als je aan het sterven bent? Dat weet ik niet? Of soms is er ontkenning van wat de I Tjing kan betekenen, wat dan weer jammer is. Of ook al eens een verborgen hoogmoed, door het doen alsof er geen ego is, en door dat al te verkondigen, erg zelfgericht docerend bezig te zijn. Dus daar doe ik liever niet meer aan mee, maar dat is niet gemakkelijk. Er zijn vele verleidingen en zo. Het ego dat Bart heet is erg happig op zichzelf...
Een nieuw I Tjing boekje heeft als ondertitel "spiritueel werkboek" (eergisteren gekocht in De Standaard Boekhandel), van Roger Green, en het bevat werkelijk boeiende informatie, zoals zoveel andere boeken over de I Tjing. Ik leer steeds bij, en dat is fijn. Anderzijds is er ook wat ongenoegen. Wellicht is onze vriend auteur Roger Amerikaan, lijkt me (wat bevooroordelend) volgens het taalgebruik in het boekje. Het is duidelijk dat Roger ons aanmaant om beter te worden, om hier en daar wijzigingen aan te brengen in ons gedrag en denken, omdat we rijp zouden zijn om de I Tjing te raadpegen, of om de "spirituele energieën" te voelen, "het pad" te kunnen bewandelen, en meer van die onzin. Maar goed, het kan allemaal wel zo zijn, maar mijns inziens hoeft niemand anders of beter te zijn of te worden dan zo hij/zij nu is, tenzij u of ik met onszelf de afspraak maken iets te willen veranderen of zo. Moeilijk uit te leggen. Ik bedoel, er valt helemaal niets te dealen!! We kunnen geen godheid of het leven of zo omkopen, of iets beloven in ruil voor iets anders, een beter leven, gezondheid, relaties of winst. Allemaal kwatsj. Er valt niets te krijgen of zo.
Alles is al!
Er valt echt niets te bereiken! Ook niet met, via, voor, door de I Tjing.
Er valt veel vast te stellen, te zien, te ervaren... zoveel!
Natuurlijk blijft de vraag waarom ik ernaar streef om zoveel mogelijk mensen kennis te laten maken met de I Tjing (en de orakellijn)?
Het antwoord is: omdat ik niet anders kan.
Misschien een mager antwoord (maar ik weet geen ander of beter).
Anne en Dominique onverwacht op visite. Lang geleden. Foto's over Frankrijk, Marokko en DVD van zogenaamde "Folk" (en wat in werkelijkheid volksdans blijkt te zijn).
En vandaag de verjaardag van de zus van Heidi, Vanessa.
Feestje brouwen dus.
Daarna, met Heidi, filmamiddag ("proof"), en dit, aan u, woorden, zinnen, over....
Hou je haaks, leg uw ei ('t is mei) en doe wat ge wilt!
Bart.

22 - 30 april 2006

Mocht toeval ECHT bestaan, dan zou het volgende kunnen gebeuren: een stad als Antwerpen komt uit het niets geheel en al tevoorschijn, met kathedraal, straten, gebouwen en al. Zonder enige oorzaak en zomaar. Dat is echt toeval. Het valt ons vanuit het niets toe. Of stel, nog grootser, dat er plotseling een tweede zon aan de hemel staat, en dat de aarde gewoon in de juiste baan blijft. Dat zou echt toeval zijn. Helaas, maar waar, zoiets gebeurt niet en zoiets is nog nooit gebeurd. De realiteit is dat alles wat is op één of andere manier een geschiedenis heeft, en geneologie, een ontstaansgeschiedenis, door honderden, duizenden, miljoenen kleine gebeurtenissen (gassen, aantrekkingskracht, tijd en ruimte, arbeid, machines, enzovoorts) die samen komen en datgene doet ontstaan of vormt dat enkel en alleen maar dan, en zo, en niet anders, kan gevormd worden dan wat er is.

En nu heb ik het in hoofdzaak over grote zaken gehad, een stad en een zon, maar hetzelfde geldt voor het kleine en microscopisch kleine, en voor het kwantumgedoe. In die zin is hoe we er uitzien, welke aandoeningen we al dan niet hebben, hoe we lachen en huilen, of hoe onze psychologische gesteldheid is, helemaal niet op het toeval gestoeld, maar dit alles is een logische consequentie van miljoenen verwikkelingen die we, misschien voor sommigen helaaslijk, niet allemaal samen kunnen overzien, gegrijpen en/of verbinden. Maar van toeval is er uiteraard geen sprake.
Als deze gedachtengang helder voor ogen staat, is het al vlug duidelijk dat er noodzakelijkerwijze tegelijk geen sprake kan zijn van enige vorm van vrijheid. Wie we zijn, wat we denken en doen is het gevolg van een erg complexe geschiedenis! Vaak begrijpen we er niets van. Maar wat er is, dat gebeurt, en niet anders dan zoals het gebeurt. Dat is het biezondere, voor sommigen het tragische, voor anderen het "zich gedragen weten".

Mocht je vrij zijn, dan zou je nu kunnen naar Afrika reizen, of een lekker warm bad nemen, of misschien, indien je vrij was, zou je ervoor kunnen kiezen om je directe chef een flinke mep in het gezicht te verkopen. Of je kan nu eindelijk die collega opvrijen, of je koopt in eens een geheel nieuw en ander huis in St.-Tropez. De realiteit echter is dat je nu deze woorden leest (en niets anders doet dan dat), geen reis naar Afrika, geen warm bad, een mep, een vrijpartij of huis. Niets van dit alles. Slechts de illusie "dat je zou kunnen" indien je het wilt. Maar jouw willen is niet vrij. Niets daarvan.

Maar omgekeerd geldt hetzelfde, allles wat ik zeg, denk en doe is slechts datgene wat het moest wezen (en kan niet anders zijn), dus kan ik absoluut vrij handelen, denken en spreken. Dat is dan weer de paradox. Vandaar: doe wat ge wilt! Ge kunt toch niet anders.

Dit alles hierboven om een poging te doen de werking van "het orakel" te duiden. Dat je de orakellijn (sms "orakel spatie nu spatie een getal lager dan 385" naar nummer 3447) raadpleegt is dat geen toeval (het kon niet anders), en het antwoord dat het orakel geeft is eveneens geen toeval, omdat er ook hier weer sprake is van een onzichtbaar netwerk van verbanden en draden, gezien wij allen, en elke gebeurtenis met ons, behorend is tot één Wezen, één Heel-Al dat holistisch in elkaar is verwezen, als een tapijt dat golvend als levenskracht in alles beweegt.
Leuk hé.
En soms vraagt een keer iemand hoe hij behulpzaam kan zijn, hoe hij deze webstek kan steunen of zo, en dan is het antwoord nu dat een abonnement op de Orakellijn (sms "orakel spatie week" naar 3447) al een grote stap kan zijn, want vele kleintjes maken samen een groot geheel.

Waarom is concentratie op een vraag of een thema dan zo belangrijk? Omdat het bewustzijn zich focust op Hèt Bewustzijn! Het kleine stemt zich af op het grote, het tê op het tao, zoals wanneer we een radiofrequentie zoeken en de ruis wegnemen door een betere afstemming. Laat het "schijnbare" toeval zijn werk doen. In feite is het geen toeval, maar een absolute zekerheid, een "standvastigheid", een "iets dat vast staat". Daarop te kunnen vertrouwen, zich aan overgeven, dat is een woordeloos en vreugdevol innerlijk gevoel van betrokkenheid en levenskracht, en een haast mystieke ervaring. Ik wens het jullie allen toe.
April haast ten einde. Heb (neen niet lachen aub) een boek gekocht dat "spit en snoei" als titel heeft en waarmee ik me hoop voor te berieden op een toekomstige moestuin.

Mijn genegen groet. Bart.

15 - 21 april 2006

Jedoch, het leven gaat verder, en hoe? Met een weekje vakantie achter de rug, in de streek van de Cévennes en verder zuidwaarts, Avignon, in Zuid-Frankrijk, en het besef van noodzakelijkheid, om opnieuw tot een zekere innerlijke rust te komen, na de dagen van weleer, met extra opdrachten op het vlak van arbeid, de aankoop van een huis, de opstart van de Orakellijn, de dood van hond Jafar, de voorbereiding van de reis enzovoorts.
We gaan dus wonen in dezelfde straat als nu, de Amersveldestraat, maar verder naar Zarren op, in nummer 206 (2+0+6= 8), een oud huis met nogal wat grond (en moestuin). Er zullen in de volgende maanden nog enkele aanpassingen gebeuren, een badkamer en isolatie en centralme verwarming. We hopen op 1 oktober te zijn verhuisd. Dat mij dat nog mag overkomen! GOed voor Zana, denk ik dan direct.
En ook wel voor wat meer autarkie. We gaan het huis wellicht "'t Gaainest" noemen, en nu er een moestuin voorhanden is, zie ik er naar uit om de vruchten van de aarde te mogen stimuleren en er van te oogsten, en weer zelf brood bakken en zo. Dat lijkt me wel wat. Kom gerust op visite, zou ik zo zeggen.
Een mooi boek aan het lezen: "ik hoor de vogels vliegen" van Louisa Wauch. De ondertitel luidt: "een jaar tussen de nomaden in Mongolië". Erg goed geschreven en een dapper verhaal. Doet me denken aan auteurs als Etti Hillesum en Isabelle Eberhardt.
Mijn oudste broer, Johan, is dol op de Mongoolse cultuur en ie wil er ooit naartoe reizen, de stakker (denk ik dan, omwille van de hardheid van het bestaan aldaar). Anderzijds een nobele gedachte, net zoals ikzelf ooit China wil gaan bezoeken, een mooi vooruitzicht, zonder dat ik mezelf druk opleg. We zien wel. We laten komen wat komt en het is "steeds gunstig om zich aan te passen aan wat vast staat" (zoals de eigen Orakellijn me zopas kwam te vertellen).
Heidi vindt dat ik mijn schrijftalenten niet geheel en al benut. Ik zeg haar altijd dat deze "pluk" een vingeroefening is, en zij vraagt dan hoelang ik nog zal blijven oefenen. Wat ze niet echt weet is dat ik de aanzet van vier boeken heb gegeven, en daar mondjesmaat aan verderwerk. Ik zie mezelf dan ambachtelijk te werk gaan (al is het dan op computer en niet met een pen), en schaaf ik zinnen bij, kom aandraven met nieuwe gedachten, schrap weer en verzin dan verder. Het zit allemaal in m'n hoofd, daar niet van, maar nu moet het er ook nog uit geraken.
In dit verband een mooi compliment van Frank in Gastenboek. Dank je man.
En dan de Orakellijn die moeizaam van start is gegaan. Een vijftigtal raadplegingen, naar ik vaststel, in 17 dagen. Dat is alvast een goed begin. Ik zou op een betere manier aan bekendmaking moeten kunnen doen. Maar hoe? Daar zal ik nog eens verder over nadenken.
Hieronder enkele foto's van op reis.
De opdracht gekregen om na te denken over een training SQ (spirituele intelligentie), wat ik fantastisch vind, zowel de inhoud ervan -uiteraard- maar bovenal dat zo'n vraag op me af komt -het is gunstig zich aan te passen aan wat vaststaat. Als datgene wat er afkomt positief geladen is lijkt het me niet zo moeilijk om zich naar te richten, maar wat als de boodschappen pijnlijk en droevig van aard zijn?
Jawel, ook dan. Vooral ook dan!
Er wordt weer meer naar Klara geluisterd, merk ik, en dat is een positief teken. Vader en moeder waren niet zo gesteld op klassieke muziek, behalve als het Gregoriaanse gezangen betrof, die ik ook prachtig vind, maar voor de rest. Ik denk dat Gilbert Verstaen, een pastoor uit Harelbeke, en destijds directeur was van het Sint-Amandscollege van Harelbeke, mij een voorliefde voor radio 3 heeft bezorgd. De man was een vriend des huizes en vaak was ik op bezoek bij de man en even vaak slingerden her en der venielplaten in de ruimte rond, met vreemde namen op en alienachtige gezichten -voor een kinds geest dan toch-. Bach, Händel, Chubert, Beethoven, enz. Wat me bovenal opviel, naast de mooie klanken, was de rust die in mezelf plaatsvond. In een latere periode in mijn leven was er een andere frevente liefhebber van klassieke muziek, ene Paul, die van vriend tot een soort vijand werd, en waardoor de aantrekking van klassieke muziek helaas verviel tot een pijnlijke herinnering ipv een subtiele rustgevende, waardoor de besmette associaties mij de maag deed keren, maar kijk, nu onlangs, is dat gevoel weg en komt, als licht bij ochtendgloren, de oude vreugdevolle, haast mystieke herinnering weer bovendrijven, en dat is fijn.
Ik heb ook alweer het gevoel dat ik van zovele mensen hou en kan houden.
Neen, geen naïviteit of zweverij, ook geen schoon gepraat of zo, denk ik toch, maar louter gevoel, op het barokke af.
Dag allen. Een fijne week voor jullie. genegen.
Bart

08 - 14 april 2006

Jafar is maandag gestorven. Jafar is de hond van Heidi. Hij is 10 jaar geworden. Op het laatste had ie nogal pijn. De dierenarts wijst op kanker. Pijnlijk allemaal. Jafar is in de nacht gestorven. Heidi heeft hem 's morgens gevonden. Ze is de avond ervoor uren bij hem gebleven, had nog de arts laten komen, maar het mocht allemaal niet baten. Een stukje sterven in het leven. Dat te ervaren is altijd een droevige gebeurtenis. Het vreemde is in een dergelijke situatie dat het leven gewoon verdergaat. Toen mijn moeder was gestorven, en ik kwam voor het St.-Maartensziekenhuis in Kortrijk te staan -en had net afscheid genomen van het koude moederlijf-, toen kwam ik tot de ontstellende vaststelling: "de bussen rijden nog steeds!" Alsof er niets is gebeurd. Erg bevreemdend. Een confrontatie met dood en afscheid doet een mens erg diep gaan. Diep vanbinnen, met zichzelf in gevecht, in een kleine enge wereld waar geen plaats is voor iets anders dan verdriet. En dus moest ook Heidi terug naar de alledaagse bezigheid van de arbeid. Ikzelf heb een graf gedolven, heb Jaftjoek (zo noemde ik 'm vaak) in een blauwe schelp van de garage naar het graf gesleept, aan de riem om zijn half opgehoffen en zacht in de aarde neergelegd. Even was het me te veel... Er waren ook herinneringen aan de dood van Raïsa, mijn eerste hond (die overleed in Honfleur -door mijn stomme schuld- waar ik, met de dode RaÏsa in mijn armen, hysterisch midden op een drukke weg liep en toeterende en foeterende Fransmannen weerstond -een trieste heldentoch overigens, want op dat moment had ik alles aangenomen, zelfs een dodelijk ongeval-). Ik hield even op. De spade in de grond. Erop leunend en de tranen met rust laten, vielen, aards allemaal. Jafar met zijn kop naar het zuiden. Er waren drie vogels in de truiken wild aan het kwetteren. Ze hadden een gele borst. Ze waren niet ver van me, maar gingen niet op de vlucht. En hoger, in de Canadese Populieren die naast het huis van Marcel staan, waren Vlaamse Gaaien aan het kraaien. Heel scherp. Een Alarmroep in de morgen. Meer symbolisch dan dit kon niet zijn. Heidi en ik hebben vrijdag 31 maart een huis gekocht, in dezelfde straat, de Amersveldestraat, maar meer naar Zarren toe, nr. 206. In de volksmond heet het daar "Gaainest". Vreemd toeval. Ik wilde het huis zelf ook graag zo noemen: "'t Gaainest!". Maar Jafar zal er niet bijzijn. En de Gaaien in de Canadese Populieren weten het en tonen het mij, en ze zingen een "Last Post" voor Jaftjoek, ter ere, en voelen mijn verdriet, dat groter is op dat moment, door hun toedoen, voor mij zoveel besef. Ik wacht lang. Het werd stil. De vogels zijn weggegaan, ik heb het graf toegemaakt met aarde. Het moeilijkste was het hoofd te ziejn verdwijnen. Vervolgens heb ik stenen gelegd, als zerk, een naambordje gemaakt en ben ik bloemen gaan halen. Vier (volledigheid, afronding) witte (zo'n lieve hond) rozen (waar ik -willens nillens- van hield). Het is vreemd, maar dieren en afscheid van woonplaatsen is al vaak synchronistisch verlopen. Lievelingspoes Zoë stierf enkele weken voordat ik verhuisde in Meetkerke; de hond Paschka stierf enkele weken voordat ik Avalon verliet. Dieren voelen veel meer dan dat wij kunnen vermoeden. Dat is mijn vermoeden. Maar liefste van al zie ik de dieren in de natuur, niet in mijn huis en tuin. Ik hecht me dan te gemakkelijk. Ik maak ze tot mijn bezit, en dat is al crazy. Niets, niemand kan ook het mijne zijn. Ze horen bij de natuur zelf, de aarde, het geheel... En nu is Jafkes geest ons nabijzijn ontstegen.

Vrijdag gaan we met zijn vieren naar de Cévennes in Frankrijk. Met een mobolhome. We blijven daar een week. De broers Johan, Geert en Piet doen net hetzelfde. We gaan daar een familiekamp maken en een week genieten van de natuur, elkaars gezelschap en feest vieren. Omdat het spel het spel is, en wij de spelers.

Nu en dan raadpleeg ik zelf de Orakellijn. Het lijkt absurd om dat te doen, maar het voelt echt goed. De resultaten mogen er zijn. Ik vreesde voor de correcte samenstelling, maar nu blijkt de intuïtie juist te zijn geweest. Heb natuurlijk via de I Tjing gecontroleerd, maar toch... was onterecht bang, omwille van de verantwoordelijkheid. Je kan niet vrijblijvend een orakel de ether insturen. Maar het voelt juist, werkt juist en kan voor velen een bron van hulp zijn. Ik wens het.

Straks met Rubain naar Wouter voor kraambezoek. Dite is geboren. Het meisje is ontzettend welkom!

En jullie, lezers, zoveel dank. Ook de gastenboekbezoekers. Echt een steun en bevestiging. Verdergaan. Doordoen. Blijmoedig en opgeruimd. De held in ons eigen verhaal; u in het uw; ik in het mijne, maar uiteindelijke zo verdomd één en hetzelfde. Vandaar.
Bart.

01 - 07 april 2006

In april start de ORAKELLIJN. Via SMS kan advies worden ingewonnen bij het orakel. Natuurlijk heb ik dat niet zelf uitgevonden, maar is de tekst van de SMS-berichten gebaseerd op de I Tjing, het boek der veranderingen, dat oude Chinese fantastische orakel dat al drieduizend jaar zijn waarde heeft bewezen. Dàt het werkt heb ik zelf al twintig jaar mogen ervaren. Nu hoop ik dat ook andere mensen, zonder voorkennis of studie, hulp kunnen ontvangen van "den Chinees". Kwestie is of de raadplegers ervan zich innerlijk kunnen concentreren op hun vraag. Dan gebeurt het wonderbaarlijke. Niet door mij, niet door een oud boek, maar door de innerlijke "tuning" of afstemming op het geheel van niet-toevallige gebeurtenissen, verweven en geweven in één groots levenstapijt, waar elk van ons onderdeel van uitmaakt. Daar gaat het om. Mijn aandeel bestaat enkel in een vereenvoudigd (moderner) taalgebruik en de samenstelling van de content wat betreft volgorde van hexagrammen en lijnen. Ik hoop echt dat het ingang vind bij de mensen. Dat zou wat zijn. Manmanman.

24 - 31 maart 2006

Wat dacht je van enkele kiekjes?

16 - 23 maart 2006

Vreemd toch hoe een specifieke vorm van contact ontstaat via internet en e-mail, zonder dat je een persoon hebt ontmoet of gezien. Is deze week het geval voor iemand van de krant De Tijd en van het bedrijf Total Telecom. Wat de laatste betreft, de man waarmee ik communiceer heet Karl Holtappels. Toch een leuke naam, niet? Doet me denken aan Avalon. We werken momenteel een project uit (volgende maand kan je daar meer over lezen) zonder dat wij elkaars stem kennen of zonder dat we elkaar ooit hebben gezien. We leven in een vreemde, maar (en) prachtige tijd.

Negenjarige dochter Zana is een fantastische meid. Heb net een pachtig open en leerrijk gesprek met haar gehad. "Ik ben bang dat je boos zal worden als ik mezelf ben, want die dingen zitten hier van binnen en moeten eruit. Als dat niet gebeurt dan reageer ik dat af op andere mensen, op mama ook, omdat het vastzit. Ik wil ook dat je meer luistert naar me." Zo'n wijze woorden van zo'n jong mensenkind. Vervolgens ook nog: "En ik wil niet dat je te veel voor me koopt. Ik heb alles." Of ook: "Liefst zou ik hebben dat je zegt hoe je het zelf wil, bijvoorbeeld het uur waarop ik naar bed moet. Je weet dat ik het erg vind dat Robin, die jonger is, dan langer op mag blijven dan ik, maar je moet je dat niet aantrekken." Ongeloofelijk toch. Ik kan een tedere lach niet inhouden. Ik kan me niet verdedigen, want ze heeft zo erg gelijk. Ik bedank haar en zeg dat ik haar vaak als voorbeeld gebruik in mijn cursussen. Ze vraagt dan hoe ik dat precies doe. Ik geef haar enkele voorbeelden en ik zie aan haar lichaamstaal dat ze blij en trots is, een beetje bedeesd plots. Wat hou ik van dit kind. Wat een leraar ook. En zo'n heldere spiegel. Ik word alsmaar zachter, mede dankzij haar.
De volgende twee weken zijn de drukste sinds ik volledig als zelfstandige ben gaan werken: 23 opdrachten. Maar ben niet bevreesd, noch is er paniek.
Ghislain aan de telefoon gehoord. Hij wil in de toekomst ook enkele projecten samen doen. Dat is mooi. Graag. Dank je.

En Heidje, mijn geliefde, die slaapt, uitgeteld door de arbeidsuren van de voorbije week. We leven een beetje naast elkaar nu, in een andere ritme en een andere omgeving, maar dat kan ook, vind ik, als maar op tijd elkaars wegen elkaar weer kruisen. Het evenwicht tussen samen en apart is een broos evenwicht, maar wel noodzakelijk. Symbiose is niets meer voor mij. Toch kijk ik nu al weer uit naar de terugkomst bij elkaar. Ik ken weinig of geen vrouwen die zo weinig zeuren en klagen als Heidi. De Here Gods heeft mij waarlijk gezegend. Het enige wat in mijn hart weerklink is "Dank!" Een lofzang, een lentelied. Graag had ik jullie het laten horen, maar het enige wat ik in aanbieding heb, op dit moment, zijn deze woorden...
Genegen. Bart.

08 - 15 maart 2006

Ahoi Ahoi. In Humo mooi geschreven dagboek van Martin Heylen. Hij reisde een tijdlang voor "Man bijt hond" door Siberië, en nu kan je wekelijks in Humo daarover iets lezen. Het vreemde is, terwijl ik de tekst lees, dat ik Martin Heylen als het ware in mijn hoofd hoor praten. Ik hoor dus wat die man schrijft. Dat komt wellicht door zijn optreden in "De Laatste Show" op tv Een. Anderzijds toont het verder hoe talentvol den Martin is, me dunkt, want als je kan schrijven zoals je praat, dat is een kunst. Zeg dat ik het gezegd heb.

Nu een jaar lang niet-roker, sinds 1 maart. Daar ben ik erg blij om. Ook al is het gevolg ook een gewichttoename met meer dan tien kilogram. Met het uitgespaarde geld heb ik maar nieuwe kleren gekocht.
Het is vrij stil vanwege vele fronten.
Het lijkt wel oorlog, zo met het woord "front" in de voorgaande zin.
Dat is het geenszins, oorlog.
Eerder is er sprake van een vredevolle en rustige periode.

Het lezen en studeren blijft wat uit, door de vele opdrachten in februari en maart, maar dat komt wel terug.

De Chinese taal blijf ik koesteren en studeren, niet in een overmatige ijver, maar toch, nu en dan, herhalen en zo, en ben van plan een CD walkman aan te schaffen om de voorbeeldschijfjes tot vervelend toe te herhalen, in de wagen bijvoorbeeld, nu ik toch zoveel kilometers on the road ben. Het is een idee.

Heb nog vele andere ideeën, en in stilte wordt eraan gewerkt. Dat is ook leuk. Tweederde van dergelijke ideeën leiden nergens naar toe en resulteren in niets. Dat is niet erg. Ze te hebben laten passeren is al ok op zich. Uit de rest ervan is onder meer deze site ontstaan.

Straks naar Gent. Zal er Geert ontmoeten. Daar kijk ik naar uit. Een wijzen tiep.

Hou jullie haaks! Genegen en het beste. En vooral heel veel erg graag zien. Voor de rest, doe wat ge wilt! Tsjow...

01- 07 maart 2006

Deze keer alleen maar enkele foto's?
Beelden die voor zichzelf spreken...

Vader en moeder van Heidi, Heidi zelf, en Zana met Tiemo...

Lieve groet,

Bart

01 - 07 februari 2006

Ahoi ahoi. Goe gaat het ermee?
Dat de lucht zo vies en vuil is als het vierkanten achterste van een kameel, daar moet ik u wellicht niet van overtuigen. Wat er hierboven allemaal hangt!! Manmanman, 't is niet te schatten. Uit het oosten, zo zegt men. Als er iets fout loopt, is het de schuld van het oosten, de Chinesen allicht! We dienen niet alleen bang te zijn dat die gele schurken ons werk gaan afpakken, nu bevuilen ze onze lucht nog ook! Grapje, hoor. Het Gele Volk heeft hier uiteraard niets mee te maken.
Maar dat er een cultuur van de angst heerst, in deze tijd, daar kunnen we niet naast kijken. En de regelgeverij gaat maar rustig door.
In Rotterdam wil men al dat er op straat Nederlands wordt gesproken.
In Menen mogen de kinderen niet op het speelplein spelen, op straf van boete of erger!
Heb zo de indruk dat al die mensen de noodzaak voelen tot handelen, en zich toch met iets moeten bezighouden, en als het dan dus al moet, zomaar wat regeltjes en wetjes bijcreëren.
Dat de gevolgen hiervan groot zijn, valt bij één nieuw regeltje niet eens zo op, maar als zo honderduizend mensen in België alleen al met politiek, gerecht en wettenmakerij bezig zijn, dan wil dat ook zeggen dat er massaal veel richtlijnen bijkomen, alsmaar voort, en dat er zelden wetten en decreten zijn die wegvallen.
Al dat verbieden van roken is nog zoiets. Ik ben ermee gestopt, met die vervelende gewoonte, maar ik ben de laatste die anderen zal verbieden om te roken. Wie ben ik? Maar nu lijken de rokers de nieuwe melaatsen, en dat gaat me wat te ver. Leve de naastenliefde! Hollé!
Kunnen we elkaar niet beter gewoon met rust laten?
Doe en doe vooral aan "minder doen" en liefst vanalles afschaffen. Dat zou fijn zijn. Leven en laten leven en voor de rest al het overbodige eruit! Hollé!
De I Tjing-film is langzaam maar zeker aan het groeien. Het scenario kreeg woensdag een stuw van jewelste. Met Pieter-Jan fijne brainstorm doorgemaakt en heb het gevoel dat we nu pas echt goed op dreef aan het komen zijn. Als er mensen zijn die graag aan de film willen meewerken, laat het me weten. Ik vermoed dat we in de zomer aan het filmen kunnen slaan.
Het Chinese examen van vorige week was niet te pruimen, maar dat laat me koud. Als eerste heb ik er de brui aan gegeven. De klasgenoten keken heel bewonderend in mijn richting, wellicht insinuerend dat ik een krak ben, maar in feite was het uit onvermogen en om er vlug van af te zijn, want dat examen is me er echt teveel aan. Ik voel er zoveel weerstand tegen. Wou gewoon Chinees leren en plezier hebben, maar nu wordt het zo ernstig opgepakt en zoveel ophef over gemaakt. Weg ermee! Ollé!

Ok, nog wat I Tjingen vandaag en in de namiddag dochter Zana van school afhalen. Dat is leuk om naar uit te zien.
Zo, ik had er hier graag de afbeeldingen van Mohammed aan toegevoegd (en als ik ze op het net vind, dan doe ik het alsnog), want niets ligt me nader aan het hart dan dat elkeen doet wat ie graag doet. Lieve groet. Hollé Olle!
Doe wat je wilt en heel veel erg graag zien.
Bart.

08 - 15 februari 2006

Stel dat iemand gelooft dat de kleur oranje erg gevaarlijk is, vreselijke besmettelijke ziktes veroorzaakt en dus bijgevolg zeker niet gebruikt mag worden om uw muren in huis te schilderen! Dan zegt u allicht, nou, gelooft u dat maar, mijn beste (met enig gepast medelijden erbij aansluitend), ik ga lekker in mijn eigen huis de keuken oranje verven.
Zo hoort het ook.
Ik heb helemaal niet te zeggen wat een ander wel of niet moet geloven en aannemen.
Anderzijds kunnen de waanideeën van anderen mij niet beletten te doen wat ik zelf moet doen (of mijn eigen illusies na te lopen).
Ok, ik weet het, in feite is het beter om niet meer op die cartoons terug te komen.
Ik besef helaas voor mezelf hoe belangrijk de situatie nu is.
Een kentering of niet.
Een grens of niet?
Een zekere Ayaan Hirsi Ali is een vrouw, Islamiet en lid van de Nderlandse Tweede Kamer (Volksvertegenwoordiger) en wat ze over de hele heisa zegt vat erg goed samen hoe ik het ook zie:
"Eisen dat mensen die de leer van Mohammed niet accepteren hem ook niet mogen afbeelden, is geen vraag om respect maar een eis tot onderwerping".
Het is deze gedachte die me doet stijgeren en emotioneel zo raakt, hoewel ik dat rationeel gezien helemaal niet wil. Noch wil ik overdrijven en de angst op de spits drijven. Het is alleen zo dat de vrijheid van denken en doen, zoals die ondermeer in ons land tot stand is gekomen, soms lijkt als een verworven recht, en wij de neiging hebben ons daar in te wentelen, en vooral niet willen geloven dat een weg terug eveneens tot de mogelijkheden behoort.
Hoe wij met elkaar omgaan is echt geen fait-divers noch een vaste geplogendheid. Het betreft hier de fundamenteelste vorm van individuele expressie, dat elk van ons gegund wordt, mits de correctie of de bewaking van een grondwettelijk kader en een reeks wetten en decreten die als basis dienen voor het onderling menselijk verkeer.
En dat is ook goed.
Het is goed!
Zoals Europa zijn burgers behandelt. Er is een evenwicht tussen rechten en plichten, gegroeid doorheen eeuwen geschiedenis, vele oorlogen en miljoenen doden. Zouden wij dit dan niet in eer houden en op de één of andere wijze proberen te handhaven?
Ik althans wel.
Maar waar het uiteraard om gaat, is de macht. Ideologie is macht. Geloof is macht. Dat is precies de moeilijkheid van het hele verhaal. Nu zal u mij allicht vrij goed kunnen bijtreden, omdat u de waarden en normen die ik hier verdedig vrij logisch acht. Ik preek dus voor eigen kerk (ik weet het, maar het moet er toch uit).
Alleen is het niet erg moedig wat ik hier schrijf.
Het wordt helemaal iets anders wanneer een Jordaans hoofdredacteur hetzelfde doet (met gevangenisstraf tot gevolg).
Wat zijn bedoelingen ook waren, hij gaat tegen de massa en de gangbare normen in. Dat alleen al verdient enig respect. Misschien.
Het is dus zelfs een beetje flauw wat ik schrijf.
Maar goed, nu hou ik ermee op.
Flauwekul dus. Niet op letten.
Ik wil er niets meer over kwijt.
Zopas met Wouter op het strand van Oostduinkerke gewandeld.
We hebben er aan den lijve ondervonden wat het nieuws op de radio ons meldt: olie op het strand!
Jammer en vies.
Fijne tweedaagse (conclaaf) achter de rug, in Limburg.
Goed gewerkt. Knappe koppen hoor, die mannen uit de sector BW.
En de volgende dagen studeren en schrijven. Dat lijkt me prima.
Ook een samenwerking met Ghislain, een man die ik al jaren ken en waar ik een grote bewondering voor heb, wat kennis en persoonlijkheid betreft.
In feite hebben we elkaar jaren niet ontmoet, en nu, door toevallige (?) omstandigheden, elkaar weer ontmoet.
Hij wat ouder en ik gelukkig maar, wat rijper geworden.
Op eenzelfde spoor, golflengte, resonantie.
We zien wel wat er uit voortkomt.
Twee Einzelgängers die even de weg voor een stukje samen gaan.
Dat is toch fijn, he.
Voor de rest, hoe kan ik Heidi voor Valentijn verrassen?
Tips zijn altijd welkom.
Boy en girl, ga ervoor. Hou jullie haaks en hou het beest in jezelf wat in toom, als het kan.
Maar bovenal, erg veel graag zien.
Je Bart
Genegen.

16 - 23 februari 2006

Het valt op dat de angst tot spreken, tot zich tonen, er te staan, dat deze vaak groot is. Toon ik me of niet? Kom ik uit voor wat ik denk of niet? Is mijn taal geen blasfemie? Wat zullen andere mensen over mij denken? Overdrijf ik niet? Had ik beter niet mijn mond gehouden? Doe ik anderen geen pijn? Misschien zal iemand mij afwijzen? Of jaloers zijn? Enzovoorts...
Weg ermee, denk ik dan, in mijn beste dagen. Bullshit! Fuck!
Daar sta ik. Ik kan niet anders. Hier. Nu. Zoals het nu is.
Kan ik zwijgen? Neen.
Soms is er een grens. Neem nu Heidi, geliefde en vriendin. Ik zal u op deze webpagina niet vertellen welke Kama Sutra standjes wij al hebben ingestudeerd, maar haar te ontkennen kan ik niet. Dan zou ik zwijgen over iemand die zo'n groot deel van mijn leven uitmaakt.
Een parfun, J-P Gaultier, walmt sinds Valentijdsdag door het huis. Niet onaangenaam mag ik wel stellen. Maar goed, daar ga ik ook niet al te veel van vertellen, of binnen de kortste keren staan tientallen mensen voor de deur (zo lekker, die geur, en uitnodigend, tot feesten, zoenen en vrijen; zo fijn en verfrissend vrouwelijk; mmm...).
Er zijn dus grenzen tot het delen met anderen van wat je denkt, voelt en doet. De grens tussen delen en voyeurisme is erg persoonlijk, vermoed ik. Er is een duidelijk verschil tussen de tijdschriften "dag allemaal" en "humo". En ook hier heeft het op één of andere manier te maken met grenzen die al dan niet worden overschreden. Het precies op die grens lopen, is de schoonheid van de koorddansen op het touw. Dan zijn we bereid om te kijken. Zomaar iemand die plat op de grond op een touw loopt is al helemaal niet boeiend. Maar op een koord wandelen enkele kilometer de hoogte in, haast hoger dan de hoogste bergen, trekt weinig de aandacht van een kijker, omdat er dan al helemaal niets te zien valt.
Evenwicht. Harmonie. Symmetrie.
Naar het schijnt brengt de vorm van een Mandala (cirkel), met al dan niet geometrische figuren in de cirkel, een rust over op de psyche van de kijker. In het jaar 1993 heb ik ooit zelf een poging ondernomen om een mandala te maken (zie foto). Het is vrij leuk geworden en het resultaat is niet zo slecht. Toch heb ik in de daaropvolgende jaren nooit mee een Mandala gemaakt. Niet dat ik dat niet wil of zo, het is er gewoon nooit meer van gekomen.
Soms overvalt mij de gedachte: zie Bart, nu doe je iets wat je later nooit meer zal doen... besef het goed... dit enige unieke moment.."
Dan neigt er weemoed.
Soms.
En kijk... hoe de wereld is veranderd sinds 1993? Of hoe in de wortel der dingen, er precies maar weinig is veranderd. Het lijkt of de actualiteit anders is, maar au fond... waar zijn we mee bezig? Mat dezelfde dingen als in 1993!
Liefde, leven en lanterfanten!
Is dat leuk, zo?
Ja, vind ik wel.
Maar hups Bart, nu de kleren aan en richting Gent, naar Pieter-Jan, om er verder te schrijven aan het scenario voor de I Tjing-film.
Apropos, voor de trouwe lezers, het examen Chinees heeft een goede afloop gekend (65%).
Maar nu genoeg geluld, op naar de badkamer.
Dag allen. Hou je haaks en overeind. Geniet en doe wat je wilt.
Genegen.

24 februari - 1 maart 2006

Hoe ouder ik wordt, hoe banaler alles lijkt, en dus hoe minder ik te zeggen hebn. Meer nog, het alsmaar groter bewustzijn dat er niet eens een "ik" is, maar me focus op een "Schijn-Bare", en daarvoor van alles en nog wat meen te moeten doen, vinden en hopen. Een entiteit (met kleine "e") - iets dat wezen(!)lijk bestaat en een eigen karakter heeft- in Dè Entiteit, zoals de stoel bestaat dankzij Dè Stoel als grotere eenheid, die dan weer slechts een entiteit is in Dè Entiteit Hout, enzovoorts, tot uiteindelijk slechts de Eenheid overblijft, als geheel en voledigheid, als Heel-Al, zoals het ooit was in de oorsprong, als kiem net voor de oerknal, zo is en blijft het steeds, en nemen gezichten en vormen een schijn-gebaarte aan, want in wezen is en blijft het, in oorsprong en als eindpunt, één en al hetzelfde, dezelfde Grote Entiteit. Een ander beeld is inkt in water. De blauwe kleur lijkt een gedaante aan te nemen, een blauwe vlek tegen de achtergrond van transparant grijs en wit, tot na enkele minuten of uren, al het blauw en de inkt is verdwenen, versmolten met de transparantie. Zo ook in mijn zelf, van elke onafhankelijkheid ontdaan, een speelvorm tegen de onzichtbare achtergrond van Dè Identiteit. Wat me neerslachtig kan maken, of net opwekt. Dat is het grote dilemma, omdat diep in mij, de overtuiging is geworteld Iets Te Zijn!! Daar van af te geraken vraagt blijkbaar zijn (schijnbare) tijd.
Dat is wat er zich nu afspeelt...
Met genegenheid,
Bart

ps: enkele natuurkiekjes wil ik je niet onthouden...

16 januari - 30 januari 2006

Een drukte van jewelste, die eerste weken van januari.

Ook wat problemen met de site. Programmmeringsproblemen. Misschien zal je er wel iets van merken, maar dat komtwel goed. Christian van Comsa! is er mee bezig. Mooi is zeker al dat het gastenboek is aangepast. Daar was iets serieus fout mee. Een virus of zoiets. Maar nu dus een nieuw model. Stabieler wellicht. U kan het eens uitproberen en een berichtje nalaten, dan zien we of het werkt.
Vandaar dir schrijven voor volgende twee weken van januari.

Een proefexamen Chinees is goed verlopen, maar nu horen wij dat het eigenlijk staatsexamen heel wat moeilijker is. Wanneer kan ik studeren? Tussendoor. We zien wel.

Heidi heeft voor mijn verjaardag een uitstap naar Fécamp (Normandië) cadeau gedaan. We vertrekken het weekend van de 28tigste.

Echt wel een mooi geschenk.
In een oud klooster dat is omgebouwd tot hotel.

Op professioneel vlak een interessante opdracht in januari en februari. Het betreft de sector van de beschutte werkplaatsen en de sociale tewerkstelling in Vlaanderen. Ik kan er niet veel over zeggen. Dat is een kwestie van deontologie. Maar goed, ik zie het goed zitten en wil er meteen in gaan vliegen.

Daarnaast zijn er nog de filmpjes over I Tjing. Pieter-Jan en ik doen er aan voort, maar het blijkt een taaie opdracht te zijn. Het wordt een taak van langere adem, gewoon omdat we beiden ook willen dat het van hoge kwaliteit moet zijn, het resultaat. Vandaar. Geen flauwekul en zo. Zie je.

Er is ook een voouitgang in de smanewerking met andere Consultants. Dat zit in de lift. Dat is uiteraard ook fijn. Volgende week een overleg ter zake.
Ik voel dat er iets te gebeuren staat. Alleen onderduidelijk wat dat inhouden zal. Ik laat me meestromen met wat er komt en dan zien we wel. Met de flow mee...
Elke werkt voor SBM, de managementsschool van Syntra, in Brugge, en nu heeft zij ontslag genomen. Dat is een spijtige zaak voor SBM, want het betreft een erg capabele vrouw. Ook jammer voor mezelf, want het klikt wel tussen ons. Anderzijds ben ik ook blij voor haar. Na zes jaar een nieuwe weg zoeken, dat is de juiste houding, wil men niet vastgeroest geraken in de tijd. Vertrouwen hebben in een toekomst die voor je ligt, zonder enige zekerheid (want ze heeft nog geen andere job voor ogen), dat is knap. Een mens van haar formaat moet echter helemaal niets vrezen. Wacht maar en zie...

Zo, beste lezeres, het moge jullie allen goed gaan. Daar gaat men voor. Niet? Hou jullie allen haaks en tot wederhoren.
Genegen. Bart.

FOTO: Tiemo, zoontje van Vanessa, de zus van Heidi.

08 - 15 januari 2006

Oesje, merde alors!!
Ik ben de kluts wel kwijt, beste lezers.
Een vriendin, Lut, heeft een broer, Johan, en die was een gepassioneerd paramotorpiloot. Op 7 januari sloeg het lot toe en de man is in Kortemark (haast in mijn tuin) neergestort, samen met een ander jongmens.
Johan heeft een vrouw en drie kinderen, die ik niet ken, maar waar ik nu mee meeleef.
Merde alors en godverdomme!!
Is me dat wat.
Lut heeft ook drie kinderen, Timon, Ilke en Elias. Haar man heet Patrick. Fijne mensen, van het goede hart en uit het goede hout gesneden. En nu overvalt hen zo bruut het leven (met de dood) in alle hevigheid.
Denkt u even mee aan hen?

In de klas Chinees zit Fred, ook een frevent paramotorpiloot, en ik zeg nog gisteren tegen hem, dat hij twee kinderen heeft en best kan oppassen, na wat er in mijn buurt is gebeurd. Ik wist toen nog niet dat het de broer van Lut was.

Wat me alweer opvalt is de klop dat een sterfgeval met zich meebrengt, door zijn onverwacht en onomkeerbaar karakter allicht. Er is geen enkele controle en geen enkele macht over wat er te gebeuren staat.

Het toeval brengt tolerantie met zich mee. Als we er iets aan kunnen doen, dan zijn we minder verdraagzaam.
"Hij moet maar werk zoeken," zullen we hard van leer gaan tegen de werkloze.
"Ze moeten in hun eigen land maar gaan wonen," tegen een vreemdeling en asielzoeker.
"Let op je gezondheid" tegen een zieke... "Je had maar niet moeten roken".
Maar wat zeg je tegen iemand die een geliefde persoon heeft verloren?
Per toeval, door een ongeluk.

We voelen mee.
Iedereen!
Zo hoort het.
Maar al het lijden: arm, moe, vreemdeling, ziek, eenzaam, rouwende,...
Al het lijden is een noodlot, een toevallig op ons neergedaalde kracht...
Hoewel het woord toeval een moeilijk te begrijpen woord is.
Vaak zeg ik net het tegenovergestelde: dat niets toeval is!!!
Dat geloof ik ook ten volle!
Alleen is het toeval kosmologisch en vanaf de oerknal tot nu niet toevallig, want elke gebeurtenis is een schakel in de keten van het bestaan.
Alleen: we hebben geen macht!
Geheel machteloos! Geen totaalbeeld. Klein, nietig en broos.
Er valt niets aan te doen.
Behalve misschien besef van die eigen nietigheid en vervolgens een totale overgave (aan het leven).
En daardoor alsmaar minder stof tot oordelen. Want wie zijn wij? U en ik?

Het is wat het is! De definitie van de godheid. Ik Ben Die Ik Ben! Het Is Wat Het Is. We kunnen er niets van afdoen, noch iets aan toevoegen.

Daarom mededogen en empathie. We zitten met z'n allen in dezelfde schuit.
De opeenvolging van toevallige gebeurtenissen (waar we geen totaal en volledig zich over hebben, maar die onlosmakend met elkaar zijn verbonden) die blijkbaar helemaal niet toevallig zijn, maar plaatsvinden omdat ze nu eenmaal moeten plaatsvinden, omdat anders de werkelijkheid, de kosmos, niet de werkelijkheid en de kosmos zouden zijn zoals deze NU is.
Daarom is er ook alleen maar NU;
Daarom kan je geheel en al doen wat je wilt.
Want een keuze heb je niet.
Ja, ik hou van het leven.
geheel en al.
En van u die dit leest.
Geheel de Uwe,
Bart.

01 januari - 07 januari 2006

Eenen gelukkigen nieuwen jaar!
In feite wil ik deze week aan het schrijven slaan. Ideeën te over. Maar ik ben ten prooi gevallen aan de ledigheid. De indruk bestaat van een zekere psychische sterkte. Ik ga niet vlug onderuit en ik herstel vlug. Maar wanneer het een fysieke aandoening betreft!! Aiaiai. Een watje! Echt waar. En nochtans verzet ik me wel, en doe wat alsof het allemaal niet erg is (want ik wil toch geen watje zijn...), maar godnogaantoe, ambetant lijf... alle kracht schijnt bij momenten ineens weg te vallen. Het gelijkt aan een stroompanne. Opeens valt alles uit: licht, radio, koffiezet, vaatwas... bij een stroompanne is het in één moment totaal stil en donker en koud. Zo ervaar ik ziekte, hoe licht in intensiteit ook. Anderzijds is zo'n moment van ziekzijn een kans om toch maar weer aan te nemen dat ik een gevoelig en sensitief iemand lijkt te zijn. En dat is op zich niet slecht, vind ik. Amandelen en slijmen zijn de wachters en verkenners. Zij slaan alarm en zeggen me: tijd om halt te houden. Alles moet dan wijken. Zoniet, als ik toch waag om verder te gaan met de agenda van alledag en dergelijke, dan wreekt zich dat kordaat en heftig. Ik val dan haast letterlijk in slaap waar ik sta. Psychologisch is alle fut dan ook meteen mee verdwenen. Liefst van al wil dat men rust gelaten worden. Tot het beter wordt. Dit keer was Heidi ook niet al te best, en dus met z'n tweeën uitzieken is eens iets anders. Het valt mee, want er was tegelijk veel tijd voor elkaar, voor onze liefde en zorg.
Dus het veertigste levensjaar is in een vreemdsoortige schoonheid gestart. Misschien denkt u nu, wel allé, als dat nu niet supernaïef optimistisch is om te verklaren dat een nieuw jaar in ziekte te starten een jaar van schoonheid belooft, dan mag deze gedachte u alvast troosten omdat u niet zelf slachtoffer bent van enkele kleine ambetante kwaaltjes, edoch is er mijns inziens toch enig licht te bespeuren, en wel, zoals reeds vermeld, in de liefde... En in nederigheid, want kwaaltjes brengen me met beide voeten op de aarde, en laten mezelf zien in zijn nietigheid, niet slechts als filosofische gedachte, maar als ervaringsfeit.
Dat wens ik u toe voor 2006: liefde...
En voor de rest: doe alstublieft wat u wilt! Go for it!
Kop op en rug recht! And There we go...
Genegen.
Bart.

24 - 31 december 2005

Even aan het bekomen van al die feesterij. Met familie gelogeerd in Open Huis in Staden. In het "vuurhuis". Echt een fijne kerst. De avond werd gestart en eindigde ook rond een heel groot kampvuur! En de sterren aan de hemel. Later in de nacht vooral mist.
Mooimooimooi.
De avond van mijn verjaardag, en dus ook nieuwjaaravond, vond eveneens plaats in Open Huis. Veel volk en daaronder vele boeiende persoonlijkheden, maar zo rond middernacht werd Heidi onwel en zijn we terug naar huis gegaan. Zelf ook pijnlijke keel, niezen, snuiten, hoesten...
En nu even herstellen dus. Bed in en luieren. De natuur doet de rest.
Lieve groet.

16 - 23 december 2005

Jeps! Een citaat uit het boek "De Grote Transformatie", het begin van onze religieuze tradities", van Karen Armstrong (het andere lijvige boek, de Ontrafeling van de Kosmos, is uitgelezen, dus nieuw voedsel roept om gegeten te worden):

"Mensen ervoeren het heilige als een immanente aanwezigheid in de wereld om hen heen en in henzelf. Sommigen geloofden dat goden, mannen, vrouwen, dieren, planten, insecten en stenen allemaal hetzelfde goddelijke leven deelden. Ze waren allemaal onderworpen aan een alomvattende kosmische orde die alles instandhield. Zelfs de goden moesten gehoorzamen aan deze orde en ze werkten samen met de mensen om de goddelijke energieën van de kosmos te behouden. Als die niet vernieuwd werden, zou de wereld terugvallen in een oerleegte. Het dierenoffer was een overal geldende religieuze praktijk in de antieke wereld. Het was een manier om de uitgeputte krachten die de wereld in standhielden te regenereren. Men was ervan overtuigd dat leven en dood, creativiteit en vernietiging, onlosmakend met elkaar vervlochten waren. Mensen realiseerden zich dat ze alleen in leven bleven omdat andere schepsels hun leven voor hen gaven, dus werd het slachtoffer geëerd om zijn zelfopoffering. Omdat er geen leven kon zijn zonder dat soort dood, verbeeldden sommigen zich dat de wereld was ontstaan ten gevolge van een offer in het begin der tijden." (blz. 12).

In deze zinnen ligt de gehele samenvatting van een overtuiging, een visie en een spiritualiteit die langzaamaan ook bij mij is gegroeid. Het is een archetypische vorm, een oervorm van religie die blijkbaar diep gewordeld zit in het brein. Helaas werd het in de loop der tijd overwoekerd door aangeleerde, maar vaak vertekende en scheefgetrokkend eenzijdigheden. Ik bedoel uiteraard christelijke en katholieke waarden en normen die hele gezinnen en volkeren in de boeien wist te houden, ver weg van de oorspronkelijke kern van religie, nl. die van het offer. De lijdensweg en de kruisdood van een profeet moest blijkbaar soelaas brengen, en allen dienden aan te nemen dat het offer reeds is volbracht, en dat daardoor een slavernij in ruil werd opgeëist. Ik bedoel maar dat offer zelf dient te worden gebracht. Niemand kan en zal het plaatsvervangend volbrengen! Dat is me dunkt de clue van de zaak.

De centrale zin is de volgende: "Mensen realiseerden zich dat ze alleen in leven bleven omdat andere schepsels hun leven voor hen gaven, dus werd het slachtoffer geëerd om zijn zelfopoffering". Ik denk dat hierin een oeroude wijsheid verborgen zit. Op een of andere manier geloven velen van ons dat er aan het offer kan ontsnapt worden. Christenen leggen de verantwoordelijkheid bij Christus. Vrijzinnigen zien alle heil in de wetenschap en in de ratio.

Ik heb al eens eerder in dit dagboek verteld over een vreemde ervaring door de kennismaking met het "offer in de Grote Tempel" van de Azteken. Een citaat daarvan: "De rol van Huitzilopochtli als de belichaming van de Azteekse offerideologie werd op een lugubere wijze geïllustreerd door het optreden van keizer Ahuitzotl, die in 1486 de Templo Mayor (Grote Tempel) in de eilandstad Tenochtitlan aan de god wijdde en ter gelegenheid daarvan wel 60.000 slachtoffers ritueel liet offeren."

De Azteken beschouwden zichzelf als een uitverkoren volk. Hun goddelijke opdracht was oorlog te voeren en bloed te offeren om Tonatiuh te voeden en daardoor de vijfde zon in beweging te houden. Zij hadden op het eerste zich een vreemde gedachtengang. Ik herinner me bij een eerste kennismaking hiermee dat ik erg in de war was, het verschrikkelijk veroordeelde en "de indianen" plotseling niet meer zo sympathiek vond. Dat is allemaal lang geleden, die gevoelens en zo. Ik heb vervolgens vaak dromen gehad over de offers van levende mensen, waarbij het hart werd uitgesneden en dergelijke. Maar als we naar de archetypische achtergrond kijken, is dat offergedoe niet zo vreemd. De holocoust, de vele oorlogen, de natuurrampen, de ziektes als kanker, aids en al de rest, de vele verkeersdoden, de kindersterftes enz. Kortom: al het lijden. En uiteraard: de dood. Dit alles te weerleggen, of omgekeerd: ter wille te zijn, alsof het een voorproefje behelst, is het ritueel van het offer.

Al het lijden als één onderdeel van het geheel, de yin naast de yang. En in het universum heerst een dominant principe: dat van de symmetrie. Heb ik ter bevestiging tot vervelends toe gelezen in "de ontrafeling van de kosmos". Het oosterse begrip Karma gaat in eenzelfde symmetrische richting, maar dan op het vlak van handelen. Een onderdeel daarvan is het "onbewuste opgedane karma" en de "onderlinge afhankelijkheid". Allemaal mooi als je dit alles in één plaatje plaatst. Uiteindelijk is de vraag van de "zin van het lijden" dé overheersende vraag. Het is het basisthema van alle grote religies. Volgens de christenen heeft christus alle zonden en lijden op zich genomen en heeft de godheid zichzelf geofferd voor de mens. U moet natuurlijk wel helemaal knettergek zijn om dat te geloven. Kijk gewoon naast je, of op tv en in de naaste omgeving, om te zien dat lijden IS. Verschrikkelijk ernstig lijden: een kind dat sterft, een ziekte, een scheiding, een aardbeving,... Er is helemaal niet iemand opgetreden om jou te verlossen. U moet uzelf verlossen! Bevrijd jezelf! Daar gaat het om! Dat is de kern. Je kan bij voorbaat al dingen, ideeën en mensen loslaten, als oefening, maar uiteindelijk, op één bepaald moment, komen er momenten van katharsis en loutering. Harde momenten helaas! En dan is er bewustzijn nodig om het draagbaar te houden. Het bewustzijn van besef dat er evenwicht is, symmetrie, tussen lijden en liefde; verval en opbouw, dood en geboorte, destructie en creativiteit. Een stapje verder is het besef dat elk levend wezen in aanmerking komt voor opoffering ter uwer eer en glorie. In de biologie zeggen sommigen bijvoorbeeld dat succes niet afhangt van uw uitermate grote inspanningen en talenten, maar door het falen van anderen. Uw succes hangt af van het falen van anderen! Dat is een gewaagde en wat treurige uitspraak, maar ze geldt weliswaar in het gebeuren van elke dag, en daar valt weinig aan te veranderen. Dat is wellicht een natuurlijke selectie, een natuurlijk evolutionair proces. Maar au fond is er SYMMETRIE!!
Daarvoor het offer. Daarom de wrede praktijken van de Indiaanse Azteken. Maar dezelfde wrede praktijken zijn nadien nog vaak op grote schaal toegepast, in oorlogen en uitroeiingen, in slavernij en vernietiging. En het gebeurt nog elke dag, dicht bij en ver af. Irak, Pakistan, Birma, enz..
Ik ben er nog niet uit, hoor. Maar ergens klinkt een luide roep. Ja! Ja! Ja!
De verering van wie lijdt! Het lijkt een bizarre en wat masochistische gedachte. Toch klopt het op de één of andere manier. Zij die lijden mogen niet verstoten worden! Net niet! Juist niet! Helemaal niet! Ze brengen immers een "blijde" boodschap: nl. ik neem het op voor jou! En dat is verbondenheid! Dat is de eenheid van ons allen! Het is de onderlinge afhankelijkheid waar we het eerder al over hadden. Het is een imense archetypische waarheid die bindend is. Een eeuwigdurend verbond! Zoiets.
Ik weet niet of je me kan volgen?
Ik wou het er alleen even over hebben, nu, zo, in de kersttijd, en met in het achterhoofd de vele lijdingen dat me ter ore zijn gekomen de laatste tijd.
Iets in mij dringt ook aan op een uitdieping van wat hierboven is aangehaald. Anderzijds stel ik het ook wat uit, omdat het me bevreesd. Een consequente doordenking kan uiteraard specikieke gevolgen hebben (die niet mals zullen zijn).
Maar goed, loslaten nu, en Chinees studeren. Morgen examen. Zonet was Marnix hier, de buurman, en hij heeft nu ook internet. Misschien leest hij nu ook "pluk de dag".
En Heidi aan het koken geslagen. Ruikt al lekker.
Ik laat jullie nu met rust. Het ga jullie goed!
Doe wat je wil!
Bevrijd!
Genegen,
Bart.

ps: foto van buurman Marnix

Bijdrage 01-07 december 2005 is verloren geraakt


08 - 15 december 2005

Ahoi vrienden en vriendinnen! Boeiende boeken op woensdag te krijgen (4,95 euro per exemplaar) over de belangrijkste westerse filosofen. Kan de aankoop niet laten. Gisteren Leibniz toegevoegd, terwijl het boekje van Spinoza nog niet eens uit is. De weken bewegen alweer in hun eigen tempo, en mijn macht over de tijd is klein, heel klein. Geniale geesten, die filosofen, dat wel. Mijn liefde gaat sinds dag en nacht naar Spinoza en Schopenhauwer. Ook nu weer, zelfs na herhaalde kennismaking met collega's van hen. Ik blijf hen trouw. Ben wel benieuwd naar wat nog komen moet: o.a. Hegel, Niezsche, Heidegger en Witgenstein. Zullen zij mij ditmaal wel weten te overtuigen?

Vannacht niet gemakkelijk de slaap weten te vatten. Het teveel aan koffie zal wel de oorzaak zijn? Als je zo wakker ligt -ken je wel- dan begin ik aan vanalles en nog wat te denken. Dan gebeurt het dat ik me alweer zorgen maak over de vrienden. Ben ik wel loyaal genoeg? Moet ik hen niet uitnodigen voor mijn veertigste verjaardag? In januari of zo? Maar wie dan wel en wie niet? Ik hou van zoveel mensen...

Moeilijk is dat. Uiteindelijk denk ik dan maar dat het beter is om niets te doen. Kom ik hen op een of andere manier tegen, dan is het feest, telkens weer. Ik laat de voorzienigheid en het toeval zijn werk doen! Wat op mijn weg komt, is wat er is. Al de rest is manipulatie, gevecht, in gang zetten van bewegingen die een weerslag vinden in plicht en taak en veel gelul.

Of dan denk ik aan Hilde, een jeugdvriendin die nu in Canada woont. En hoe zou het nu met Kathleen zijn? Waar woont ze nu? Wat doet ze? En zouden A en D nog samen zijn? En N met de schoonfamilie? Is er nog geen moord gebeurd? En dan R, die ik dringend moet contacteren, en van wie haar moeder onlangs is gestorven. Een triestige zaak. Ik maak een kaars voor haar aan. Laat de gedachten als licht bewegen, als straal, naar de hartstreek, en hoop wanhopig dat het helpt. Neen, weet het wel zeker. De ervaring zelf doet geloven. Blind zijn is vaak een eigen keuze...

De opdrachten voor dit jaar lopen naar hun einde. Fijne groep is afgesloten in Roeselare. De mensen bleken tevreden te zijn. Een groep in Kortrijk loopt minder vlot vanwege een misverstand en (wellicht) door verborgen agenda's en dergelijke. Ik ben daar niet zo goed in, wat ie verborgen bedoelingen betreft. Het vreemde is dat ik het telkens heel duidelijk aanvoel, maar dat mijn geest als het ware weigert daar op in te gaan. Integendeel, iets in mij houdt zich van den dommen. In mijn achterhoofd classeer ik nochtans situaties en mensen, en soms eindigen hierbij dan ook samenwerking en dergelijke. Doet me aan hexagram 36, lijn vijf, denken. Bij die lijn wordt het verhaal vertelt van iemand die doet alsof hij gek geworden is. Op die manier weet hij te overleven in de directe nabijheid van een tiran. Soms doe ik ook zo, en lijkt het of ik naïefweg alles aanneem. Maar het is niet echt een keuze. Ik kan niet anders. Het lijkt of iets het in mij dan overneemt.
Raar hé.

Volgende week een testexamen Han-yu (Chinees). Zal maandag en dinsdag tijd voor vrijmaken. Studeren en proberen de klanken na te bootsen. Zo noem ik dat, want vorige week een Chinese film gezien, en jongens, dat tempo!! Niet te doen. Maar goed, ben pas drie maanden bezig. Niet te veel ineens verlangen, Bart. Ik had toch tien jaar gerekend...

In de krant is er alweer sprake van een mogelijke botsing van de aarde met een asteroïde, ergens in de jaren dertig van deze eeuw. Oeioei. De slechtsnieuwsshow draait op volle toeren. In Afrika heeft men menselijke resten gevonden die teruggaan in de tijd, maar waar sprake is van miljoenen jaren. Men vindt de link niet met de Homo Sapiens die pas veel later in Afrika voorkomt. Zo zie je maar: tijden (Kalpa's) volgen elkaar op, wisselen af... en wij, simpele zielen, mensen alleen of zelfs als geheel, horen bij het Ene Grote Spel. Wat we kunnen doen is "overgave". Om met Spinioza te eindigen, in het teken sub spacae aeternitates (in het licht van de eeuwigheid). Dan zijn zorgen over vrienden, geld, jobs, liefde, ja zelfs over asteroïden, klein bier in vergelijking met de eeuwigheid van het universum. Meer nog, volgens den besten Baruch Spinoza vallen de godheid en de natuur samen, omdat er alleen dàt is: natuur of -zo je wil, what's in a name- god. Geen persoonlijk ventje met een baard, maar de Eenheid als het Al, waar wij IN wonen.

Om even over na te denken, lieverds. Genegen en warme groet. Het ga je goed. Laat iets weten en bovenal...LIEFDE.

ps: voor liefhebbers van China en aanverwante zaken, een aanrader is de site www.Geledraak.nl

foto: Zana, zus Annemie, Goedele en uwen dienaar (lente 2005)

26 - 30 november 2005

Prof. Jef van Langendonck is een serieuze pee. Hij heeft me weten te overtuigen tijdens een radio-interview. De man stelt vragen bij de gangbare overtuigingen en waarschuwingen betreffende de sociale zekerheid in België. Dat is dan ook zijn specialiteit: de sociale zekerheid. Het toeval wil dat Heidi net een cursus aan het blokken is betreffende de sociale zekerheid. Het is uiteraard een belangrijk aspect binnen de interimsector. Maar goed, wat onze Jef stelt is dat we ons bijvoorbeeld NIET druk hoeven te maken over te dure arbeidskrachten. Het uurloon van arbeiders buiten de EU lijkt vaak -zo wordt het ons althans ingelepeld- een grote bedreiging te zijn voor onze economie, en dus voor de welvaart van u en ik. Wel dat is qwatch! Aha Jef, zult u nu denken. Verklaar u nader. Wel, zegt de man, kijk bijv. naar Nokia, waar de arbeidsuren hoger liggen dan hier. De meeste GSM's die verkocht worden blijven evenwel die van NOKIA. Hij stelt namelijk dat een arbeidskostprijs, zolang een werkuur winst genereert, geen bedreiging hoeft te zijn, omdat bepaalde producten nu eenmaal niet gemaakt (zullen) worden in goedkope arbeidslanden. Anderzijds zullen producten die gemaakt worden met een lage loonkost nooit (meer) naar hier (terug)komen. De hele discussie geeft ons een vertekendend beeld van de realiteit, steeds weer met de verborgen agenda van meer winst maken (en dus loonsstijgingen tegen te gaan).

Een ander punt van Jef is de kostprijs van de sociale zekerheid voor de samenleving. Hij stelt dat er een verschil dient gemaakt te worden tussen de kostprijs en het werkelijke verlies dat het sociale zekerheidsstelsel met zich meebrengt. Op zich is het enige verlies de kost door de administratie dat het systeem met zich meebrengt. Al de rest kost wel, maar is voor de samenleving geen verlies. Ik begrijp dat goed en stem er volmondig mee in, want weet dat mensen met een uitkering (pensioen, invaliditeit, enz.) nog steeds consumeren, en dus belastingen betalen. Daarbij komt dat, door hen een uitkering te geven, andere kosten worden vermeden die anders mogelijks een gevolg zouden zijn bij het niet-bestaan van een sociaal vangnet (bijv. criminaliteit, slechtere gezondheidsfactoren e.d.). Dus daar heeft onze man een punt. Verder zegt hij ook dat de sociale zekerheid en de uitkeringen niet alleen mogen investeren in engelen! Hij bedoelt dat, wanneer iemand NIET aan bepaalde, door de maatschappij ingestelde voorwaarden voldoet, deze toch het recht moet behouden van een uitkering. Stel bijv. dat iemand bewust kiest om niet te gaan werken (maar aan kunst doet bijv. of gewoon niet wil). Want, zo redeneert hij verder, het sociale zekerheidsstelsel dient zich aan te passen aan maatschappelijke veranderingen en een veranderende mentaliteit, en niet omgekeerd; de samenleving dient zich niet aan te passen aan het sociale systeem. Ook dat vind ik een correcte gedachtengang. Toen ik werkzaam was bij vormingshuis Talent & Co hadden wij er een ESF (Europees Sociaal Fonds)-project lopen dat INZETT heette, en specifiek bedoelt was voor deelnemers met een psychische problematiek, maar die genoeg herstellende waren om terug te integreren in het klassieke systeem. Ik sprak toen vaak van "het negatief injectie-effect". Ik vind het nog altijd een mooi zelf uitgevonden term voor het fenomeen van enerzijds aan mensen hulp aanbieden (injecteren), in een bepaalde hoeveelheid en intensiteit, maar anderzijds, en vaak vervolgens, er terug zoveel uit te trekken (arbeidsdruk, voorwaarden, bijscholingen, gedragingen, enz) en zoveel te eisen dat mensen terugvallen in een nog veel diepere put. Ik vind dat niet kunnen. Ik vind dat getuigen van het jungle-principe, maar dan heel subtiel. Ik mijn diepste durf ik het zelf fascisme noemen, omdat men mensen gaat uitsluiten die niet kunnen voldoen aan het beeld en de gelijkenis van een soort übermensch waar wij ons allen dienen aan te spiegelen. Neen, geef mij maar de diversiteit, en dus concreet een halfdronken kaartjesknipper op de trein, een stamelende baliebediende in het gemeentehuis en een allochtone verzekeraar.

Wat die geleerde wijsneus Jef allemaal vertelt, sluit vrijwel aan bij een andere vreemde eend in de bijt, de heer Roland Duchatelet. In de krant "De Morgen" staat vandaag een interview met hem. Ja, die vent van Vivant. Zonder hiernu een specifieke politieke voorkeur te willen verdedigen (want Vivant is zich de laatste verkiezingen gaan aansluiten bij de VLD) moeten we toch, rationeel gezien, de idee van een algemene uitkering voor iedereen gaan toejuichen.

Ten slotte, lieve lezer (en ik hoor hier en daar dat deze "pluk de dag" ook werkelijk wordt gelezen) ben ik blij dat de Nepalese jongen Ram Bahadur Banjan al zes weken in meditatie zit en niets eet of drinkt. Alleen hoop ik dat het geen bedrieger is. En dan nog. Maar als het klopt dan is de jongeman opnieuw een mooie getuigenis van de diversiteit der dingen en mensen.

Gisteren laat, in Braambios, een geheel ander interview. De abt van de abdij van Averbode aan het woord. Soms erg zinnige dingen die hij zegde, soms echt wel wereldvreemde uitingen van hoop en wishfull thinking voor een "Rijk Gods" op aarde. Als ik een interview met de Daila Lama van enkele jaren geleden hiermee vergelijk, dan is het vooral de humor, de vreugde en openheid die het verschil maken. Deze abt, hoewel pas 56 en op sommige vlakken blijkbaar mee met de tijd, is anderzijds zo ontzettend ernstig en zwaarmoedig dat ik er direct een aambei van krijg. Hij zegt wel letterlijk dat hij een gelukkig man is (en jawel dan verschijnt er een lach -alsof hij betrapt is) maar ergens, diep in mijn intuïtieve vermogens, klinkt luid een stem van ongeloof en verzet.

Een vergelijking met de Daila Lama is misschien ook niet eerlijk van me.

Dus: forget it. Laat ons zeggen dat de abt, op zijn eigen manier, me wist te overtuigen van de noodzaak van het bestaan van abdijen in deze tijd.

Onderwijl vroeg ik me stilletjes af wat nu de grootste vragen zijn voor de mens en het menselijke bestaan. Of Jezus heeft geleefd? Of Mohammed Medina heeft veroverd? Of de Boeddha nu werkelijk de verlichting heeft bereikt? Mijn inziens vrij banale zaken. Het lijkt te veel op vragen als "heeft Koning Albert nog meer buitenechtelijke kinderen?" Mooi tijdverdrijf, maar ook niet meer dan dat. Vermoedelijk zou ik als top 5 van vragen kiezen voor:

1. wat is onze oorsprong?
2. waarom leven wij?
3. waarom lijden wij?
4. wat is de toekomst van onze soort?
5. wat is de dood?

Ja, een keuze waar ik geheel en al achter sta. En jij, lezer. Wat zijn uw wezenlijke vragen? Misschien wel "hoe kom ik deze dag gelukkig door?" of zoiets. Maar dieper, in de kern -ja ik weet het, dergelijke vragen storen velen van ons, stoten af, lijken overbodig en te moeilijk-, als je echt naar het uiterste van het denken gaat? Welke vragen stel jij dan?

Ik hoop voor elk van jullie dat de week die volgt er één mag zijn waar vreugde, succes, tevredenheid en vooral veel liefde in aanwezig is.

Uwen dienaar, Bart.

18 - 25 november 2005

Het mag gezegd: Vincent en Hilde zijn een fijn koppel. Ze hebben elkaar wel gevonden, zo te zien. De vriend werk zich te pletter in Qatar. Dredging. Waterwerken. Hij is er voor geknipt en heeft het altijd geambieerd. Geen klagen dus. Twee maanden daar, één maand thuis. Gisteren lang bijgepraat. Een gezellige avond. Veel verhalen, humor, herinneringen. Vincent en ik hebben elkaar leren kennen toen we naar het eerste kleuterklasje moesten, dus van ons drie jaar af (iets jonger zelfs). Je hebt het zelden, vrienden die een levenlang uw pad blijven kruisen. We zijn elkaar een tijdje uit het oog verloren door toedoen van zijn eerste vrouw. Na het huwelijk was de fun er vanaf. De taaie tante moest niets van mij hebben en ik al helemaal niets van haar. Het kan gebeuren. En Vince, ja, wat doet een goed hart? Soms meeglijdend in de valkuilen van een subtiele bezitsdrang van een vrouw. Het kan gebeuren. Omgekeerd natuurlijk ook. Er bestaan ook listige mannen (en dat meld ik hierbij om misverstanden te voorkomen of om te vermijden dat u mij morgen met fake-taarten of rotte eieren komt bekogelen). Maar goed, laat ik er geen geheim van maken dat sommige mensen mij niet liggen en dat, soms omgekeerd, bepaalde mensen een verschrikkelijke hekel aan mij hebben. Het beste is dan uiteraard om elkaar te mijden. Leven en laten leven. Waarom niet? Ik hoop het althans. Dat u mij laat leven, bedoel ik. Ziet u, ik bevind mij op glad ijs. Ook al gisteren een uitwisselingssessie gehad men diverse mensen uit diverse organisaties die te maken hebben met arbeid en kansengroepen. Het programma heet DEUS en de letters staan voor DIVERSITEIT-ERVARING-UITWISSELING-SYNERGIE. We komen drie keer bijeen, wiiselen van gedachten, ik tracht wat het overzicht te bewaren en her en der plaats ik wat kanttekeningen, modereer het gesprek, nodig uit voor een oefening en kader datgene wat er op dat moment gebeurt in een grotere context of een theoretischer model. Bedoeling is om uiteindelijk tot enkele praktische tools te komen ernerzijds, en anderzijds enkele kleine acties op touw te zetten (bijv. werd al tussen een medewerker van een interimkantoor en een medewerker van een werkwinkel afgesproken om een halve dag op werkbezoek te komen, observerend te participeren en op die manier elkaars mogelijkheden en beperkingen te leren kennen). Echt een fijn project: op maat, urgent, leerrijk, enz..

Vincent in Qatar heeft eveneens met diversiteit te maken. Hij ontmoet er vreemde mensen met vreemde gewoontes en gebruiken, vaak totaal in tegenspraak met onze zogenaamde westerse waarden en normen. En ook al is hij er "chef" en "Mister", uiteindelijk is hij daar een vreemde eend in een zanderige gevaarlijke vijver met onuitgesproken zeden en wetten.

En hoe vreemd het ook moge klinken, in feite is wat er tussen de Belg Vincent en een Quatari gebeurt precies hetzelfde als wat er tussen u en ik zou gebeuren indien ik u zou ontmoeten. Misschien niet zo uitgesproken of extreem, maar au fond zijn u en ik aliens voor elkaar. We komen uit een andere (gezins)planeet. Of meer nog, we hebben een andere quantumrush. Pardon, zegt u? Inderdaad, een quantumrush. Zelf gevonden woord. Goed, hé? Of niet. Wat ik ermee bedoel? Dat elke werkelijkheid een subjectieve werkelijkheid is, een eigen wereld waar beelden, betekenissen en associaties worden gezien en ervaren waar niemand anders weet van heeft, of meer nog, waar elke an dere deel uitmaakt van de zelfgeschapen zogenaamde werkelijkheid. Of wetenschappelijker (ben immers een erg boeiend boek aan het lezen: de ontrafeling van de kosmos van Brian Greene): zonder een waarnemer bevindt elk atoom zich op elk ruimtetijd-partikel van de gehele kosmos. Nog anders gezegd, in het zicht van de hologramologie, blijkt dat het onmogelijke werkelijkheid zou zijn: nl. dat de hele kosmos zich in elk atoon bevindt. Aiai, moeilijk voor een menselijk brein om dat te snappen. Maar goed, ook die Greene schijnt met klem te willen aantonen dat de quantumwetenschap tot de conclusie moet komen dat de werkelijkheid van iemand niets anders is dan louter en alleen datgene wat hij waarneemt, waar hij naar kijkt. Waar iemand NIET naar kijkt, bestaat niet. Dat lijkt logisch te zijn, maar misschien kan je er toch wat dieper op denken. Je kijkt naar een schilderij, en het schilderij is daar ook, terwijl het net ervoor overal, in elke atoon van het universum, aanwezig was. Totdat jij keek! Dan wat het dààr! En niet ergens anders. Vreemd hé? Dus wat ik zeg, dat we aliens zijn voor elkaar, heeft alles te maken met onze waarneming.

En dat is ook het materiaal waar ik mee werk als ik consulten en trainingen doe.

Vandaag I Tjingconsult voor een apotheker en zijn vrouw (die eveneens apotheker blijkt te zijn). Fijne mensen!

Na zo'n gesprek kan ik zo vreugdevol zijn!

Echte ont-moet-ingen zijn het!

Vince dus in Qatar. Op 1 december gaat ie terug. Ik vroeg 'm of ze geen filosoof nodig hebben. Maar dat zal wel niet. Ik zou het ook helemaal niet kunnen volhouden in die hitte-temperaturen. Daarbij, een kogel zou alsvlug een einde maken aan mijn aardse aanwezigheid, gezien ik het wellicht niet zou kunnen laten om de Islam en de daarbijhorende gewoonten in discussie te stellen. En misschien kunnen Quatari dit niet apreciëren? Dus beter is hetr als ik thuis blijf, bij vrouw en kind, en nu een dan een tekstje toevoeg aan deze "pluk de dag". Misschien hebt u er wel iets aan.

Zopas Zana van school gehaald. Straks is Heidi thuis. Met Robin erbij. Vanavond kijken we naar de Saga van Oberon. Morgenvoormiddag een sessie voor Thermote-Van halst. Namiddag paardenrit voor Zana. Ze kijkt er erg naar uit. Zana is met de kinderen van de klas en de gegeleidster naar De Standaard geweest en men mocht er een boek zoeken om vervolgens aan te kopen. Zana heeft een boek van Sarah Bosse gekocht. Het heet "De ruiterclub, Vicky is verliefd!".

OK u heeft gelijk. Er hing een belletje rinkelen toen ze mij dat zopas in de auto heeft verteld. Vicky is verliefd! En Zana? vraag ik me af. Het kind is negen, me god. Beginnen die onnozeliteiten nu al? Merde! Help! Hoe ga ik daar nu weer mee om moeten gaan. Veel luisteren, niet te veel vragen stellen, niet te vlug lachen, ... Ik hoop alleen dat niemand haar pijn of verdriet zal aandoen... O illusie! O Illusie en schijn. Afwachten maar. Riotgun klaarleggen boven (om de geile katers op een afstand te houden...grapje).

Vince in Quatar. Vriend Wouter heeft één of andere coureur mogen schetsen in het televisieprogramma "man bijt hond". Zo'n wielrenner die er vrolijk en glimlachend bij zit. Hij is wat breedsmoelkikkerig maar lijkt me erg sympathiek. Wouter heeft dat goed gedaan. Het portret was gemaakt met vrij donkere kleuren, en leek me geslaagd, hoewel Wouter er zelf niet zo tevreden over schijnt. Terwijl de man in een pose zit en getekend wordt, stelt een reporter op de achtergrond allerlei vragen. Op het einde ging het over "tegenslagen in het leven" en de dood. De (bijna) gepensioneerde coureur bleek gespaard van veel leed (wat van Wouter uiteraard niet gezegd kan worden) en had zijn moeder horen vertellen van een bijna dood-ervaring en wit licht aan het eind van de tunnel. Ik vond het ontroerende en bemoedigende woorden van deze moedige breedsmoelige medemens.

Vince, Zana, Wouter, Heidi, enzovoorts. Allen drijvend in een voortdurend bewegend heelal, aliens en eenlingen in een slechts waargenomen werkelijkheid. Een fata morgana. Quantumrush na quantumrush. Gelijklopend en toch zo verscheiden. Big Bang en Big Smash. Altijd één en heel. Altijd Een en Al, een AL-EEN, een HEEL-AL. Jij en ik. Geen jij, geen ik. Slechts dit, Dàt. Iets aan het Barten, iets aan het Vincen, Iets aan het Zanaën. Iets aan het Wouteren. En dan aan het niet-Barten, niet-Vincen, enz. Alleen maar dat Iets! Ruimtetijd, quanta? God? Wie zal het zeggen?

Van harte en genegen, blij dat het Iets ook jij bent, en vele vele wensen voor nog een fijn weekend en moedig opstartend week. Kop op. Doe wat je wilt. Genegen! Bart.

11 tot 17 november 2005

Ahoi schippers ahoi, vrienden alom die dit lezen.
In Menen is de I Tjing cursus afgelopen. Vijf keer zijn we samengekomen, en de mensen die erbij waren zijn, naar ze zelf zeggen, tevreden. En ik dus ook. Met Pieter-Jan naarstig aan het werken aan een scenario om de I Tjing visueel uit te leggen. Geen gemakkelijke klus, omdat er vaak veel abstractie bij te pas komt, maar den Pieter-Jan is een krak in zijn vak en vindt telkens vrij vlug beeldenmateriaal. Ik gooi een whiteboard op de zetel en begin te vertellen aan hem. Gisteren over de "voorwereldlijke en nawereldlijke" orde en dergelijke. Ik ben verwonderd dat hij er zo kalm en begrijpend bijzit. Nu, de man in kwestie heeft wel veel voorkennis. Je moet 'm niets wijsmaken hoor. Astrologie en archetypologie zijn dagelijkse kaas op zijnen boterham, bij wijze van spreken.
Heidi was de achtste jarig en er zijn zo wat cadeautjes en feestjes gepasseerd. Gisterenavond waren zussen en ouders van Heidi van de partij. Er werd uitermate lang gediscussieerd over het gedrag van Goedele Liekens tijdens een optreden in de sesie "De Planckaerts". Een ex-coureur moet je weten, en de familie van Heidi is een wielrennersfamilie van het zuiverste water. De dochter van Eddy Planckaert is tienermoeder. De papa is zestien of zeventien jaar. Er was een feest voor het kind. De cameraploegen waren erbij, en natuurlijke ook veel bekende BV's en uiteraard dus ook sexuologe-psychologe Goedele Liekens. Heeft zij daar de jonge vader belachelijk gemaakt, gekleineerd en psychologisch gecastreerd dat het geen naam had. En dat was gisteren de discussie: of dat wel kon? Of Goedele dit had mogen doen? Of het geen opgezet spel was van montagetovenaars en meesterlijke regisseur-schriftgeleerden. Nu, ik heb de scène toevallig zelf gezien en ik moet zeggen dat ik, in de plaats van de arme jongen, wellicht in Goedeles tiet of zo had gebeten. Woedend zou ik geworden zijn (of verloren verliefd op de Alwetende Al-Moeder, verpersoonlijkt in deze reeds rijp geworden deerne). Zij sprak de trotse vader ongenadig en telkens toe met de titel "maar jongentje toch" en daarbij raakte ze spinnend, en soms scherp sissend, met haar armen en handen de schouder aan, als maakte ze een gebaar om het stof van zijn colbert af te vegen, zoals een moeder doet als haar zoon een eerste maal naar een gala-bal gaat, of zoals een vrouw haar totaal onder de sloef getergde man voorbereid op een familiebezoek. Je moest het gezien hebben. De jongen probeerde zich nog hopeloos te verdedigen en zette een soort verbale aanval in tegen deze Goedele. Hij liep blindelings in de val, want als er iets is wat je tegen dit Apollo-wijfje niet mag doen is precies verbaal in de aanval gaan. IK denk dat mijn dochter Zana gewoon zou geantwoord hebben dat het "Goedeles zaken niet zijn" wanneer zij moeder wordt en joe dit is gebeurd en op welke manier zij en haar vriendje de liefde bedrijven. En dat ze nu maar beter kan ophoepelen of dat we de hond of Herman Brusselmans achter haar aan zouden sturen. Zoiets zou Zana wellicht tegen een bemoeizieke Goedele Liekens antwoorden. Het viel mij ook op, hoeveel respect ik au fond ook voor de dame in kwestie heb, hoor -ze heeft toch heel wat toaboes in Vlaanderen bespreekbaar gemaakt-, maar ik merk hoe vaak zij ik de "je-" en "wij-" taal spreekt, en niet in de "ik-"taal. Het laatste vind ik veel eerlijker en daar kan ik ook echt tegenaan gaan en zeggen hoe ik er anders over denk. Maar in een dominante en totaal veralgemenende je- en wij- terminologie kan ik niets beginnen. En hoe ouder onze Goedele wordt, hoe erger ze zich bezondigt aan een soort schijnbare superwijsheid die geheel nergens op slaat. Daarbij slaagt ze er ook in op een belerend en zeurend toontje de gesprekspartner te dwingen met haar akkoord te gaan. Jézus, denk ik dan. Blij dat ze niet naast de deur woont. Genoeg nu over mevrouw Liekens.
Zaterdag trakteer ik Heidi op een fruit-de mer in Wissant. Vervolgens een lange wandeling en intens bij elkaar zijn.
November heb ik altijd een vreemde maand gevonden. Ook nu weer vang ik hier en daar geruchten op van mensen die het op de een of andere manier moeilijk hebben: gezondheid, relatie, financieel enzovoorts. De geruchten zijn nu groter in aantal dan anders. Ligt het aan de herfst? Ik weet het niet. Hopen dat de tijd kan helen. Even naar de maan gaan en naar beneden kijken, hoe klein we als individu zijn en hoe broos. Hoe minimaal en echt totaal onbelangrijk de pijn is op dat ene moment. Ik bedoel, niet onbelangrijk op het subjectieve vlak, maar in vergelijking met al het andere op de planeet. Misschien begrijp je wat ik bedoel? India en Pakistan bijvoorbeeld. Niet weten hoe je de volgende dag doorkomt. Zo'n dingen. Dan weegt mijn lijden echt wel veel lichter. Haast een sadistische manier van relativeren. Wachten ook. Bescheidenheid en geduld: de twee belangrijkste deugden in het oude China van weleer. Misschien omdat zij iets hadden opgevangen van het Tao, die bizarre kosmische stroom van gebeurtenissen, waar geen enkel individu alleen iets aan wijzigen kan; ongeschapen en toch alles uit het niets laat het Tao tevoorschijn komen; goed en kwaad, licht en duisternis, voor elkeen uitgestrooid, in ongelijke mate verdeeld op het ene moment, en dan weer geheel anders -en met andere densiteit- over allen en alles verdeeld. Geduld en bescheidenheid. Dat wens ik mezelf toe. En elk van jullie. Als het mooiste geschenk dat er is. In de woorden van de Yijing (h64L5): "En gelijk de zon na de regen ééns zo mooi schijnt, of het groen van het woud na een brand tegen de verkoolde puinhopen des te frisser uitkomt, zo steekt ook de nieuwe tijd des te schittender af tegen de ellende van het verleden".
Het is mij zo vaak overkomen.
Aan jullie: vier het feest van Zijn. Dikke zoen en knuffel en glimlach.
Genegen.
Bart.
Foto1: Robin, Tiemo, Vanessa (zus van Heidi) en Zana

2 - 10 november 2005

Ik weet niet of ik de volgende gedachte al eens heb verwoord? Ik vind dat iedereen in opstand moet komen tegen de (altijd maar stijgende) parkeerboetes. Het is een (verdoken) extra belasting. Onnodig en overbdoig. De overheid wil de verzuring tegengaan, de media wil de maatschappelijke verbondenheid aanwakkeren met leuke sociaal-gerichte programma's. Als men nu eens begon met het afschaffen van die schurkerige absurde parkeergelden. Het zou veel verzuring, ergernis en dergelijke meteen oplossen in het niet. Kijk, meestal moet een autobestuurder gewoon zijn waar hij naartoe moet. Dure benzine, parkeergeld en hoge boetes kunnen niet vermijden dat hij moet zijn waar hij is. Het openbaar vervoer is onvoldoende geschikt om iedereen te brengen waar hij moet zijn. Als we met z'n allen vanaf 1 januari 2006 nu een massaal stoppen met het betalen van parkeergeld? Burgerlijke ongehoorzaamheid! En we sparen de boetebriefjes op en gaan die samen gaan verbranden in Brussel in de zomer? En we maken er een fantastisch feetje van die dag in Brussel. We gaan trouwens allemaal met de auto naar die stad. We leggen de stad plat. Overal auto's en feestjes op straat! Dat zou nog es wat zijn. Ok, niet dat ik zo'n liefhebber ben van auto's op zich. Dat weten zij die me kennen. Ik ken helemaal niets van auto's. Maar die van mij brengt me echt wel overal naartoe, en daar ben ik erg blij om, en naar ik hoor naderen we een oplossing van vervuiling en zo via biodiesel en waterstof. Dat komt wel kids. Mag er niet aan denken als elke Chinees met een auto de straat op gaat. Hopelijk is tegen dat een alternatief voor handen. Ik gun het iedereen. Zich over de hele aardse ruimte kunnen verplaatsen. Elkaar ontmoeten en van gedachten wisselen. Een trein of bus als alternatief is bull-shit. U gelooft me niet? Dan moet u er maar eens een nemen. Gezellig? Het lawaai, het wachten, de stank, de prijs, het vervoersbewijs, het ongemakkelijke gestaar, moegetergde buschauffeurs en treinconducteurs. U vindt dat fijn? Ok, prima, laat dan maar de auto thuis, en ik ga wel in uw plaats. Maar die vervelende parkeergelden en -boetes... ik betaal trouwens nu al geen parkeergeld. Ik wil mezelf niet opjagen, druk maken en daarmee geoccupeerd zijn. De boetes betaal ik voorlopig wel (tot januari dus - doet u mee?-, maar met tegenzin. De overheid als dief! Het is me wat. Maak ik me druk? Helemaal niet. In feite kan het me niet zoveel schelen. Ik vroeg me gewoon af, zo bij mezelf, wat het zou geven als het gebeurde: burgelijke ongehoorzaamheid. Ik vind het op die manier positiever verzet dan wat er in Parijs aan het gebeuren is. Jonge mensen, vaak zonder job en goede huisvesting, vaak uitgesloten van het establishment, breken daar de boel af. In de buitenwijken heerst anarchie, als reactie op de dood van twee jongereb die de dood vonden nadat ze op de loop gingen voor de politie. Ik hoop dat er een oplossing komt. Zelf weet ik er niet direct een. Wel voelt het voor mij aan als een voorloper op veel erger. In een ver verleden startte mei '68 in de Parijse buurt. Als het regent in Parijs, dan... Ja, wellicht waait er wel iets over naar onze contreien. De eerste tekenen van daadwerkelijke "clash" tussen culturen (waarmee ik niet zozeer nationaliteiten en kleuren bedoel, maar groepen met een eigen aard, los van origine en kleur). Diversiteit vind ik een fantastische zaak, maar zoals met alles, hoort mét het goede, ook al het negatieve erbij. Daarom kan "de man op straat" in mijn ogen geen juist politiek beeld hebben van de samenleving waarin hij leeft, omdat die meestal slechts één kant van de zaak kunnen zien of slechts willen, en dus eenzijdig blind zijn, waardoor ze met de wet van de noodzakelijkheid datgene waar men blind voor is, wel moet projecteren op iets of iemand anders buiten zichzelf, en dat is dan weer de kiem voor conflict en oorlog, geweld en doodslag. Een gewoon man als ik moet zich dus beter niet met politiek inlaten, wegens mijn verblindheid. Ik vermoed dat we meer gebaat zijn met een soort democratische oligarchie, waar specialisten de beslissingen nemen (maar democratisch omdat ze bijv. wel op één of andere manier aan de kant gezet kunnen worden als de resultaten er niet zijn). Over sommige zaken houden dwazen beter hun mond en kunnen louter egoïstsche motieven beter ontkracht worden door het algemeen belang. Ik weet het, het klink wat vreemd uit mijn mond, maar toch denk ik er meer en meer zo over. Word ik ou? Conservatief? Neen, ik neem waar en ik stel vast. Volmachten lijken me een prima zaak. Voor enkele dringende zaken. Neem nu de "windmolens"!! Die komen er in België maar niet, hé. Terwijl je in zee en in West-Vlaanderen enkele honderden windmolenparken kan bouwen en daarmee is het ganse energieprobleem in België bijna opgelost. Vervuiling...dada. Afhankelijkheid...dada. Belasting voor de volgende generaties...dada. Maar er zijn wel nog thema's te bedenken waarover de gewone man in de straat, zoals ik, beter zijn bek kan houden (omwille van de eenzijdigheid en/of egoïsme). Asielbeleid. Fiscaliteit. Gezondheidsbeleid. Onderwijs. enz..
OK. Misschien allemaal wat overdreven van me, maar je ziet nu zelf dat ik er in feite helemaal niets van afweet, en er dus beter over ophou.
Wat dacht je van een wandeling?
En diep nadenken over een geschenk voor de verjaardag van Heidi op 8 november?
En een bad straks?
En uiteraard: Chinees studeren.
Hei, lieve vrienden. Met een warme groet, en hou je gezond.
Doe wat je wilt (je hebt toch geen keuze). Hou van het leven en zoen.
Bart.

24 oktober tot 1 november 2005

Op 1 november is de webstek één jaar oud. Gemiddeld zijn er het afgelopen jaar 10 à 12 bezoekers PER DAG geweest. Ik vind dat een goed startjaar. Natuurlijk mag het meer zijn, en daarvoor gaan ik me verder inspannen, vooral door een cursus I Tjing op film te zetten en om vervolgens meer publiciteit voor de webstek te maken. Misschien vind je het vreemd. Waarom een webstek en zo, want voor opdrachten hoeft het niet echt, aangezien deze wel vlotjes binnenkomen, ook zonder webstek. Er bestaan heel wat typologieën voor mensen.

Eén ervan is de astrologische plaatsing van mensen aan de hand van sterrenteken en geboortedag. Ik ben een steenbok. Kenmerkend voor zo iemand zou het "in vakjes" zetten en analysren van het leven zijn. Ik zie dat wel es bij mezelf. Geregeld (nu het bijna weer gedenkdag der dodenis -dan heb ik het meer dan anders) leg ik mijn focus vast op papier: wat houdt me bezig? Waar liggen mijn prioriteiten? Wat doe ik eigenlijk? Wat is belangrijk? Het zal je niet verwonderen dat de Yijing ook daarin een rol speelt.

Hexagram 1, Het Scheppende, is het hexagram van kracht en energie. Het is het beeld van een "Chün-tzu", van iemand die probeert op een edele manier door het leven te gaan, een manier die gekendmerkt wordt door de raadgevingen dat het boek aanreikt. Het hexagram betekent op een bepaalde manier ook dat zo iemand probeert "een mens van één stuk te zijn, die dagelijks de kracht vindt in zichzelf om de dingen aan te nemen zoals die nu eenmaal zijn". Het beeld van 1 verwijst ook naar de zon (ri) en de tijd. Het Scheppende bestaat uit louter yang-geladen lijnen (rechte lijnen) en begint onderaan en gaat, doorheen de tijd, zo naar boven toe. Dus de eerste prioriteit bij mijn lijstje van zes (er zijn zes lijnen in elk teken van de yijing) ligt onderaan (en is de basis voor wat volgt). Het lijst is als volgt (op dit heden-moment):

6 Hàn-yu
5 Web-stek
4 Rei-zen
3 Yi-jing
2 Onder-wij-zen
1 Ge-zin

Het eerste, ge-zin, wijst zowel op de familiale context die me veiligheid en een nestgevoel geeft, als op het woord "gezindheid", een innerlijke gebeurtenis van waaruit alles vertrekt. Vervolgens moet er brood op de plank, en dat doe ik via het geven van trainingen en workshops, waarbij elk mens dat ik mag ontmoeten voor mij een wijsheid bezit die ik mag leren kennen door mij onder het te bewegen (onder-wijzen), maar slaat ook op het onderwijzen op zich als op het onder iets wijzen, iets dat dieper ligt dan het louter kenvermogen. Vervolgens is het de yijing die me zelf daarin begeleidt. Op het vierde vlak neem ik me voor te "rei-zen". Rhei is het Griekse woord voor stroomt (panta rhei van Heracleitos) en staat dicht bij het oosterse begrip "tao", de dynamische weg der dingen. Het woord "ch'an" of Japanse "zen" is een levenshouding op zich, een meditatiegerichte houding dat zegt "voor de voleinding: hout hakken en water dragen; na de voleidning: hout hakken en water dragen". Wat betekent dat? De dingen te doen die gedaan moeten worden, de dagelijkse dingen, maar dan op een manier dat ze schijnbaar behorden tot een groter geheel, dus met een ander soort "awareness" of bewustzijn. Op een meditatieve manier de dagdagelijkse dingen doen of laten gebeuren, zonder zich er al te veel aan te hechten. Ook het leven zelf gezien als een soort "levensreis" zit hier als betekenis van mijn vierde prioriteit, maar ook de openheid naar mogelijke reizen op diverse vlakken: geestelijk, fysiek, naar china... Op het vijfde niveau is deze web-stek te zien als een vorm van contact met een ruimere buitenwereld, door de tentakels van het cyberweb, ver weg reikend naar al diegenen die het willen lezen en horen. Ten slotte, als zesde prioriteit het aanleren van de Chinese taal (Hàn-yu), en dit in het zicht van zowel mijn verleden en achtergrond, als met het oog op de toekomst, zowel individueel als maatschappelijk.

Iets anders nu: digitaal Nikon fototoestel is kapot. Een lensprobleem. Dat is erg jammer, meer in het biezonder voor deze webstek, want actuele foto's zullen nu achterwege blijven. Ik ga het bedrijf Page in Poperinge om raad moeten vragen, maar een herstelling zal wellicht lange tijd op zich laten wachten, dat is meestal zo met electronische apparatuur.

OK, straks wat Chinees oefenen en vanavond I Tjing cursus geven in Menen, waar een klein maar dapper groepje mensen zich op het boek hebben gestort. Na zo'n les denk ik telkens dat het me niet zou deren mocht ik dagelijks I Tjing-les moeten geven. Meer nog, het zou gewoon fantastisch zijn. Het zit er ook aan te komen, hoor, alleen even de tijd zich laten uitwerken, en laat maar komen wat komt.

Een belangrijke knoop blijft "vrijheid en voorbeschiktheid". Mat scha en schande, tegen alle hoop en ratio en verlangen in, kan ik niet anders dan alsmaar meer aannemen dat het "is wat het is" en niet of nooit "anders kan zijn dan het is", maar heel mijn ego en verstand biedt weerstand, verzet zich uit alle macht en blijft naÏefweg hopen op intellectuele vrijmaking en een of andere menselijke verlossing. U weet dat ik Schopenhauer nu herlees (en nogmaals herlees). De krant De Morgen heeft een interessante aanbieding van boeken over alle bekendste westerse filosofen. Elke woensdag komt er eentje bij. Als eerste mocht ik Socratres opnieuw in de geest ontvangen. Nu woensdag volgt PLato en zo gaat het verder tot aan Levinas. Ik ga proberen niets in de boeken te schrijven, ze alleen te lezen en bewaren voor Zana later.

In feite zou ik blij moeten zijn met het logische inzicht in de voorbeschiktheid der dingen, want de yijing zegt in feite hetzelfde (anders zou het orakelaspect ervan totaal onzinnig zijn), maar ik merk hoe het rationele verzet ertegen groot is. Anderzijds zingt mijn psyche ook. De mystieke kant van mijn persoonlijkheid voelt zich uiteindelijk (h)erkent. Dat is ook al iets. Maar tegelijkertijd treedt een depressieve kracht naar voor, een weemoedige en zwaarmoedige onderwerping waarbij mijn toch al groot geworden ego het totaal moet afleggen tegenover deze waarheid. En de herfstsfeer doet de rest wel. Maar goed, de westerse commentaren (Wilhelm was een westers christelijk predikant) op de I Tjing willen er telkens de klemtoon op leggen dat de I Tjing een boek van vrijheid is, dat het je helpt te kiezen in je leven. Nu merk ik, na al die jaren studie, dat het een boek van "bevrijding" is, een bevrijding van het titanische ego dat meent te kunnen vrij zijn van elke noodzakelijkheid. Er valt helemaal niets te kiezen. Er daarmee valt ook een erg zware morele last van de schouders. Als iemand zegt "ik doe toch wat ik wil", dan is dat een mooie tautologie (het tweede gezegde bevestigt het eerste), zoals "de zin van het leven" of "ik stap met voeten". Je kan alleen maar met voeten stappen, het leven kan alleen de enige zin zijn en willen is het enige wat je doet. De vraag is alleen of "de wil zelf vrij is" en dan is het antwoord "neen", omdat een persoon altijd zal zijn wat hij wil en alleen willen wat hij is. Je kan niet iets anders willen dan je benr, anders zou je iemand anders moeten zijn, en dat is onmogelijk. Maar met wie je bent kan je alleen maar datgene doen wat je tot nu toe gedaan hebt. Ook al lijkt het logisch om te "denken" : ik zou het anders hebben gedaan, met dezelfde kennis, dezelfde persoon, dezelfde motieven en dezelfde uiterlijke omstandigheden had je niets anders kunnen doen dan dat je hebt gedaan. Zo voorbestemt is het dat je daden zijn wie je bent.

De yijing nu zegt van de makers van het boek en van zichzelf als boek onder meer het volgende:

"Het boek der veranderingen bevat de maat van hemel en aarde; daarom kan men daarmee het tao (de weg, het verloop) van hemel en aarde begrijpen en ordenen (niet zelf veranderen?)."

"Omhoog blikkend beschouwen wij met zijn hulp de tekenen aan de hemel; omlaag blikkend onderzoeken wij de lijnen van de aarde. Zo komen wij tot een juist begrip van de verhouding tussen donker en licht. Door terug te gaan tot de allereerste aanvang van de dingen en ze tot het einde te vervolgen, leren we de lessen van geboorte en dood begrijpen."

Merk hierbij op dat Schopenhauer omtrent dit thema schrijft (blz. 32):

"Deze wet van de causaliteit heeft in wezen uitsluitend betrekking op veranderingen en houdt in dat wanneer er in de objectieve, reële materiële wereld, om het even op welke plaats en op welk tijdstip, ook maar iets verandert, groot of klein, veel of weinig, er kort ervoren iets anders noodzakelijkerwijze ook een verandering heeft moeten ondergaan, en déérvoor weer iets anders, en zo tot in het oneindige, zonder dat er ooit ergens een beginpunt van deze regressieve reeks van veranderingen -die de tijd vult, zoals de materie de ruimte vult- in zicht komt. We kunnen ons niet eens voorstellen dat een dergelijk beginpunt mogelijk is, laat staan dat we ervan mogen uitgaan. Daarom is een "eerste oorzaak" net zo ondenkbaar, als het begin van de tijd of een begrenzing van de ruimte."

Zowel de makers van de yijing als Schopenhauer hadden nog nooit van een "Big Bang" of zoiets gehoord. Net zo min als van "multiversa" (verschillende universums die naast elkaar bestaan) en als van snarentheorie, de elfde dimensie of de menbraamtheorie (waarbij men ervan uitgaat dat elk universum innerlijk wordt samengehouden door onzichtbare snaren en in één membraam -zoals van een cel-, maar wanneer het menbraam van het ene universum botst met een membraam van een ander universum er dan mogelijk een nieuwe Big Bang plaatsvindt). Wij kunnen alvast een "voorlopig" eerste oorzakelijk punt vinden op het moment van de Big Bang.

Verder zeggen de yijing samenstellers over wie de yijing raadpleegt en naar de verkregen inzichten leeft:

"Doordat de mens op deze wijze aan hemel en aarde gelijk wordt -een onderdeel van de natuur, niet méér en niet minder, en onderworpen aan dezelfde kosmogene wetmatigheden-, komt hij niet in conflict met hen. Zijn wijsheid omvat alle dingen, en zijn tao ordent de gehele wereld; daarom maakt hij geen fout. Hij werkt overal, maar hij laat zich nergens heen slepen. Hij verheugt zich over de hemel en hij kent het noodlot (hij verandert het niet), daarom is hij vrij van zorgen. Hij is tevreden met zijn situatie en is waarachtig in zijn mildheid. Daarom vermag hij liefde te geven."

Over zichzelf zegt de yijing dan weer:

"Het bevat de vormen en de oogmerken van al wat in de hemel en op aarde is, zodat niets het ontgaat. Alle rondom voltooide dingen bevat het, zodat niet één ervat ontbreekt. Daarom kan men met zijn hulp het Tao van dag en nacht doordringen en begrijpen. Daarom is de geest aan geen plaats geborden en het Boek der Veranderingen aan geen vorm."

Verkeerdelijk werden deze passages vaak aanzien alsof we hier te maken hebben met een middel om heerschappij te bezitten over het lot en het leven. Dit is een vorm van magisch denken, en dus behorend bij het leven van een peuter en kleuter. In het andere, en beste, geval, en zoals mijns inziens het in deze passages is uiteengezet, ontstaat er een groter bewustzijn, een gnosis. Dit zal op zich dan wel weer een oorzakelijke aanleiding zijn voor wat er mogelijks volgt, maar een groter bewustzijn heeft op zich nog niet een grotere macht op de buitenwereld. U kan logischerwijze bepaalde voorzorgsmaatregelen nemen of bepaalde acties ondernemen, maar deze zijn het causale gevolg van de causale oorzaak dat u de yijing hebt geraadpleegd. Hoe komt het dat precies u, en nu, het boek hebt leren kennen en om advies hebt gevraagd? Dat is weer een logisch gevolg van het feit dat...enz.. U kiest niet voor een groter bewustzijn. Het verschijnt gewoon, omdat de aanleiding er voor was, daar en toen. Het heeft helemaal niets met mijn of uw identiteit te maken. Uberhaüpt niet. Het heeft niets van doen met een gefragmenteerde verschijningsvorm of dergelijke, maar enkel en alleen met datgene wat er gewoon is, Dir of Dat, of HET, Big Bang Eenheid of welke naam het ook krijgt.

OK, wel es een lange tekst deze week. Fijn, al zeg ik het zelf, zo rond het eenjarig feest van deze webstek. Overal thuis, dat wens ik je bij deze verjaardag toe. Waar en bij wie ook, dat het uiteindelijk voelt als vanbinnenuit, een overal en een nergens, maar steeds zich veiligt weten en gedragen door het Al. Dat wens ik je. Genegen en van het hart, Bart.

ps: iedereen van harte welkom op het gastenboek. Wat vind je van de webstek? De pluk de dag? enz.. Of gewoon..hoe gaat het met je?

15 - 23 oktober 2005

Hoe zoudt met Siebe zijn, zo dacht ik deze week op een morgen. Met die eerste gedachte moest ik het die dag doen. En zoals zo vaak sloeg de synchroniciteit meteen toe, want Wouter, de papa van Siebe, liet in het gastenboek weten dat steenkappen zen is. Zo waren gedachtendraden weer in elkaar geweven, doorheen de tijd, en buiten elke controle. Nu zaterdag gaan we samen fietsen, Den Wouter en ikzelf. Bijkletsen, als ouwe wijven, en lekker roddelen over aldiegenen die niet op dat moment bij ons zijn (maar zonder kwade bedoelingen).

Zo blijven bepaalde mentale thema's mij bezighouden, tot ze verdwijnen, zonder in de meeste gevallen ook maar een heldere oplossing voor die thema's te vinden. Natuurlijk ligt ook hierin de oorzaak bij mezelf. Wie haalt het in zijn hoofd om Schopenhauer een tweede keer toe te laten binnen te dringen in de geheime wereld van stelsels en niet minder goed gefundeerde en onderbouwde mentale luchtkastelen. Het smaakt zo lekker, weet je. Soms lees ik iets en wil ik de auteur meteen gaan zoenen, omdat het zo esthetisch is geformuleerd of omdat de inhoud mij zo waarheidsgetrouw doet aanvoelen, zo doordringt tot elke vezel van dit vege lijf (ben zelfs vandaag mijn stem verloren -velen lijden aan virale kwaaltjes deze tijd-). Ik ga op deze pagina dit denken niet citeren of herhalen, daar is het de plaats niet voor.

En zo beland ik bij waar het traditiegetrouw over gaan moet: de tijd. En dat is de herfst. Daardoor ook, in analogie met Schopenhauer, de visie van wat ik "toevalige kosmogenese" en "kosmogene toeval" noem (zie vroeger). Het komt er op neer dat alles ervaren wordt als "eenheid", oorsponkelijke heelheid, maar tegelijkertijd is er de ervaring van afgescheiden-zijn, van lusteloos onbehagen. Een grassprietje uit het gazon aan de oostkant van het huis kan er nooit anders staan zoals het er nu bij staat. Dat is geen toeval of zo. De oorzaak, in een heel héél ver verleden, ligt bij de "big bang" van ons universum (dat één van de universums is van een multiversum). Vanuit die eenheid splitst de energie zich verder uit, vertraagt, vermaterialiseert en deint uit. Eén van de gevolgen is het genoemde grasspietje, of mezelf, elke gedachte, handeling of woord; elke geboorte en elk afsterven; dit alles in één groots levenslied, ooit gestart bij het Ene Boem, en wellicht ooit weer samenvloeit in één knallende smak. Maar tussen de oorzaak en het gevolg ligt zoveel schijnbare tijd en schijnbare fases dat het lijkt alsof er geen oorzaak is, geen eenheid en verbondenheid. Het gevolg daarvan is mijn vermetele nostalgie en kurkdroge onlust in de herfst. Het kosmogene toeval is in die zin geen echt toeval, maar het lijkt er gewoon op, omdat oorzaak en resultaat zo ver uiteen liggen. In feite is het een pure aaneenschakeling van gebeurtenissen. Boeddhisten zullen het "karma" noemen en "onderlinge afhankelijkheid". Ik denk dat er in andere universums en kalpa's andere wetten en regels gelden. Zo anders dat we ons er eigenlijk geen voorstelling van kunnen maken, omdat het voorstellingsvermogen waartoe we wel in staat zijn, afhankelijk is van en behoort tot de kosmogene structuur van onze werkelijkheid. Dat onze kosmos is wat hij is, dat is nu toevallig zo, maar wel zo toevallig als dat het toevallig is dat een grasspriet groeit in een gazon, naast het huurhuis van een man die op internet aan het surfen is of een dagboekfragment aan het schrijven is. Moeilijk? Ja, wellicht wel. En je komt er geen stap mee vooruit. Ik weet het. Alleen, het geeft me een eigen kijk op de begrippen vrijheid, verbondenheid en eenheid. Het is mij te doen om het feit of me dat een andere beleving bijbrengt dan tot op heden. Of laat ons zeggen tot voor een tiental jaren, want de ingewikkelde gedachtengang die ik zonet heb uiteengezet achtervolgt mij al die tijd al, en ik moet zeggen dat de ontstane nieuwe visie schijnbaar een ander soort alledaagheid heeft met zich meegebracht, alhoewel dat weer moeilijk te bewijzen valt. Het is eerder een soort gevoel. Maar elkeen van u zal wellicht hetzelfde verklaren, kortom dat uw leven namelijk erg is veranderd in tien jaar tijd. Dus het zegt allemaal niets! Loslaten dus! "Clear this channel" en vergeet mijn woordenkramerij. Misschien vindt u het allemaal wat hopeloos, en jammer omdat zovele idealen en hoop en dergelijke kunnen verdwijnen, edoch zie ik dat wat anders, want behalve wanhoop is er de grote kans op vertrouwen, op een absoluut woordeloos vertrouwen op dat wat er is,op niets méér en niets minder, gewoon zoals het is, dus op god zelf dus. En dat is het me dunkt dat me telkens weer zo vrolijk maakt (hoe pijnlijk sommige ervaringen ook aanvoelen moeten). Ik gis maar wat, hoor. Hoe moet je in 's hemelsnaam dergelijke dingen verwoorden?

Weet je wat? Ik hou het voor hier bekeken. Goed zo? Fijne dag en week nog. Hou je goed en erg genegen! Bart.

ps: twee plaatjes als toemaatjes...

Wie hierover meer wil lezen: http://www.woordenwisseling.com/schopenhauer - ik kan doen wat ik wil.htm

08 - 14 oktober 2005

Vandaag alweer eenen fijne zonnige dag. Rustig wat netwerking en af te handelen zaken wat betreft cursussen en computergedoe. Ook gefietst naar Houthulst, in het Vrijbos gewandeld - stil en mooi dat het er was!-. Zon door takken op grond, bezaaid met paddestoelen, en ik moest denken aan mijn kindertijd en het geloof in feeën en kabouters. Hierzie, dacht ik, huisjes van kabouters! En op dat moment hoor ik in de verste kinderstemmen, veel kinderstemmen. Een groep kleuters gaat op uitstap. Naderhand zie ik hoe juffen (feeën?) de kleintjes uitleg verschaffen en hen te woord staan.
Vanavond I Tjingles in Menen. Verder ook Chinees opvolgen. Oefenen, Bart! Doen, joh! En dan ook nog, uiteraard, het lezen van boeken. Neem nu Schopenhauwer, een van m'n favorieten! Ik herlees "de vrijheid van de wil". Dat boek had ik aan Anne S. uitgeleend en het was er wat blijven hangen. We hebben elkaar teruggezien, bij de blijde geboorte van haar dochter, en nu is het boek terecht, en intussen al terug. Onzettend verhelderend, zoveel jaren nu geleden dat ik het een eerste maal gelezen heb, maar slechts half begrepen, en nu, zo duidelijk, beslist, en hoe alles past in het plaatje dat ik gemakshalve "mijn leven" noem. Kijk, zegt den Arthur, vrijheid bestaat alleen dan wanneer de noodzaak van een handeling of gebeurtenis afwezig is. Vrijheid is dus de afwezigheid van de noodzakelijkheid. Ik vind dat een terechte definitie. En verder, zo blijkt, zie je hetzelfde gebeuren met het begrip "toeval". Absoluut toeval heeft als kenmerk dat het zomaar gebeurt, zonder aanleiding of oorzaak, en zeker zonder dat het noodzakelijk blijkt. In die zin is vrijheid identiek aan absoluut toeval!!! Dat is me wat! Het zegt datgene waar ik al jaren van overtuigd ben, maar waar ik de woorden niet voor wist te vinden om het uit te drukken, en nu, achteraf, blijkt dat ik ooit al de juiste woorden ervoor had gelezen. Het past, zoals gezegd, in het mentale plaatje wat betreft mijn I Tjing-studie. En het is meer dan mentaal! Het raakt me in huid en bot. Diep! Dat kan ik u zeggen. En meer ook, zoals steeds (en nu wellicht meer duidelijk waarom), wat mij betreft: doe wat je wil! Laat maar komen! En erg veel graag zien! Genegen. Bart.

ps: ben nu ook lid van "natuurpunt Vlaanderen". Gisteren een fijne dag meegemaakt in "De Blanckaert" in Woumen (Diksmuide). Pol Goossens (Frank in de soap "thuis") is peter van natuurpunt en was ook in Woumen aanwezig, samen met zijn hond en enkele vrienden. Toevallig was hij bij dezelfde gids aan het wandelen als ik. Zie foto...

01 - 07 oktober 2005

Moet het gras nog worden gemaaid of niet? Dat is de vraag die mij momenteel bezighoudt. Soms lijkt de lente teruggekeerd te zijn, maar blijkt, volgens de kalender, dat de herfst er eigenlijk had moeten staan. Voor de deur, bedoel ik, of beter, onder de grond, zodat wat vorst en kou die ellendige grassprieten bij de aarde kon houden. Maar nee, in zompige grond zakt de grasmaaier moeizaam vooruit. Ik zweet als was de sauna in mijn tuin geland.
Maar goed, kom, niet klagen! Hoe zou ik te durven. De Chinese les gisteren was alweer erg aangenaam. Fijne juf trouwens, met door haar veel nieuwe klanken en woorden,en nu eindelijk het leerboek en de cd in handen. Dus oefenen thuis! In de klas is het ook vaak lachen geblazen. De leerlingen zijn allen erg gemotiveerd, hongerig naar kennis, en relativeren tegelijkertijd wat er gebeurt.
Willekeurig boek uit huisbibliotheek (de meubels krijgen een andere plaats, want een nieuw fauteuil doet vrijdag zijn intrede). Ik lees vluchtig wat enen John Gray de mensheid meent te moeten vertellen: "negen principes voor blijvende liefde, meer succes en een goede gezondheid". Dat lijkt me iets Amerikaans te zijn. Onze Gaston Eyskens in eigen persoon wist de Belgen een andere waarheid te verkondigen, nl.: principes zijn als winden die op één of ander moment noodzakelijkerwijze dienen te worden losgelaten. Dat is al wat gezonden me dunkt. Maar goed, toch even de negen principes van Gray meegeven (ze klinken wel aantrekkelijk):
- Geloof in wonderen - Dans alsof niemand toekijkt - Leer alsof je een beginneling bent - Heb lief alsof je nooit gekwetst bent - Geef alsof je wat je nodig hebt al bezit - Werk alsof je het geld niet nodig hebt - Ontspan je alsof alles goed komt - Praat met God (Het) alsof je gehoord wordt - Vier je leven alsof je mogelijkheden onbeperkt zijn.
Mooi, hé!
Onze Amerikaanse vriend raakt een gevoelige snaar. Alles wat hij aanraadt, heb ik gepoogd te negeren, te ontkennen en belachelijk gemaakt. Iemand zei me: "Bart, je wil een boom vellen met de omgekeerde kant van een zaag". Alsof ik koppig wilde weigeren de "normale" wegen te bewandelen, de innerlijk voelbaar aanwezige middelen aan de kant leggend. Alsof ik iets of iemand wilde bewijzen dat het anders kan, dat het op mijn manier diende te gebeuren. Tot er (bijna) niemand meer is. En dus keek niemand ook toe. Zonder publiek valt er weinig te tonen. En als er niemand is die spelen kan? Er is geen "mijn" manier, omdat er geen "mijn" is.
Wonderen bestaan! Niemand kijkt! Niemand kwetst! Alles is reeds! Niets is nodig! Alles is (goed). Iets luistert altijd! De mogelijkheden zijn onbeperkt. Leven is een feest!
En verder, lieve lezer. Het ga je goed. Erg veel graag zien. Doe wat je wilt. Erg genegen. Bart.

24 - 30 september 2005

Er is heel wat de doen omtrent een liedje van Raymond van het Groenwoud dat is getiteld: "weg met Amerika!". De tekst is wellicht provocerend bedoeld. Een fragment uit de tekst is als volgt:

"hamburgers en cola, ja dat wist u al, maar kent u ook de oorzaak van het algemeen verval? Kortzichtig denken, luidruchtig spreken; eeuwig in oneliners blijven steken. Weg met Amerika! Weg met die boeren van Amerika. Weg met Amerika! Weg met het kolenialisme van Amerika, weg met dat lelijke knauwende Engels; al die angelsaksische pretentieuze arrogantie; een gloeiende pook in hun gat, ja en dat is dat. Weg met die rappers en hun eeuwige fuck; weg met de verheerlijking van de stompzinnigheid; inderdaad fucking assholes, krijg het slingerschijt. Leve Italië, leve de mafia! Weg met het naäpen van Amerika,...refrein... weg met het imperialisme van Amerika...weg met America en zijn professionaliteit, maskerade voor de ledigheid; democratie, arme goelag, we worden geknecht, gelijk een tamme koe ma; lelijke opkopers, ook van de vrijheid; weet je wat er scheelt, weet je wat er scheelt; de dictatuur van het Amerikaanse vrijheidsbeeld, ja dat is wat er scheelt... enz. met als slot zoiets als: ik verzoek u "clear my channel, clear my channel...megalomane...kus my ass, ja, kus mijn kloten... refrein."

Ja, een tekst van woede me dunkt. Wellicht heeft Raymond alweer een nieuw lief (zeker geen Amerikaanse!) en wil hij de verontwaardiging over de oorlog in Irak en zo uitschreeuwen. Gelukkig leven we in België in een democratie en mag/kan zo'n lied her en der verschijnen. Dat is op zich prima. Ik vraag me alleen af hoe het publiek zou reageren op een liedje dat een andere cultuur beschimpt, bijvoorbeeld de Arabische of Chinese. Ik doe enkele voorstellen:

"pita en kebab, ja dat kent u al, maar wist u van de totale apocalyps? Zwart-wit visie, middeleeuwse gedachten; voor altijd in een boerka blijven steken. Weg met de Iran! Weg met de Ayatollahs van Iran. Weg met Iran! Weg met de missionarisen van Iran, weg met dat harde agressieve taaltje; al die Muzelmaanse primitieve stupiditeit; een varkenshesp in hun mond, ja, en dat is stront. Weg met die ramadan en hun eeuwige hypocrisie; weg met de verheerlijking van de dwaasheid; inderdaad fucking Allah, krijg de vogelgriep. Leve Marokko, leve de berbers! Weg met het bang zijn voor de fatwa,... refrein... weg met het terrorisme van Iran... weg met Iran en zijn Jihad, maskerade voor zijn kicky seksualiteit en geitegeblaat; Islam, arme Mekka, we worden bedreigd, gelijk een schaap pa; lelijke sjeiks met olie, en ook met baarden en sjaals; weet je wat er scheelt, weet je wat er scheelt, de dictatuur van een psychopathische profeet, ja dat is wat er scheelt...enz. met als slot zoiets als: ik verzoek u: "insjallah, insjallah...stomme sluiers, dwaze shari'a...kus de ka'aba , ja kus wat steen... refrein."

Dat was een Arabische versie. Nu een de Chinese:

"made in China, ja dat wist u al, maar kent u ook de oorzaak van massaal gecopuleer? Kleine mensen, altijd lachen; eeuwig in buigen blijven steken. Weg met China! Weg met die gelen van China! Weg met China! Weg met de hoogmoed van China, weg met dat moeilijke toontje van een taaltje; al die oosterse zweverige shit; een zwart gat is dat, ja, erin verzwelgen. Weg met die partijbonzen met hun eeuwige trouw; weg met de verheerlijking van de leider en de top; inderdaad krijg de klere, krijg de strop. Leve Taiwan, leve de democratie! Weg met het copiëren van onze spullen... refrein... weg met het communisme van China... weg met China en zijn geboortebeleid, maskerade voor massale kindermoord; vrije handel, arme geest, we worden geknecht, gelijk den Tibetaan ma; lelijke onruststokers, ja ook bij ons hoor; weet je wat er scheelt, weet je wat er scheelt, de dictatuur van de Chinese markteconomie, ja, dat is wat er scheelt...enz. met als slot zoiets als: ik verzoek u "leve de Falun Gong! De Falun Gong!"... weet ge wa...chipolatta, ja, c'est ça...kung-fu-tseu...dada...refrein."

Zo kan ik maar doorgaan, en Raymond allicht ook. Is gemakkelijk. Verwijten en projecteren. Nu, het feit dat ik zoiets kan, dat is al iets biezonders. Voorlopig moet ik hiervoor geen kogel vrezen, geen gevangenis of uitsluiting of kampen. Ik hoop evenwel dat het blijft, die vrijheid, en mocht het niet kunnen op papier of op web, dan zal het toch in mijn gedachten kunnen. Daarom kan geen enkele dictatuur slagen. Altijd zal er wel iemand, ook al is het er maar één, in gedachten vrij blijven, en desnoods wachten, om naderhand, geruisloos en zacht, de aanleiding te zijn voor een nieuwe tijd.

Morgen een fijne dag. In de voormiddag Piet-Jan in Gent een bezoekje brengen. Samen willen we filmpjes in elkaar steken. Die komen wellicht op deze site. Enkele maanden geduld, dat wel. In de namiddag naar Brussel en 's avonds Chinese les in Roeselare.

Hou jullie haaks, liefsten. Veel graag zien als het effen kan, ook als we elkaar de huid vol schelden. Soms is ook dat een liefdesverklaring. Genegen. Bart.

Nu en dan vul ik de I Tjing-rubriek van deze webstek aan. De bedoeling is om de hoofdlijnen en de orakels (zonder comentaar van Wilhelm) te vermelden. Het eerste contact met het boek der veranderingen vond plaats in 1986, inmiddels dus al 19 jaar. Nog steeds blijven vragen open. Soms dienen onverwachte associaties zich aan. Geregeld blijven woorden en zinnen hangen. Andere keren de focus op één thema of één begrip. Zoals de uitdrukking YÜAN HENG LI CHEN. Wilhelm vertaald de uitdrukking als "Verheven Welslagen Bevorderlijk door Standvastigheid". De mantra schijnt heel erg oud te zijn en ligt aan de basis van het gehele boek. Geleerden buigen zich al eeuwenlang over de betekenis van de uitdrukking (jawel, Chinees is een vreemde taal).

Ritsema en Karcher vertalen CHEN door Winter/Antwoord (van het orakel). Er staat op bladzijde 36 van hun I CHING over deze term:

“het toetsen of beproeven van iets door het aan het oordeel van de geesten te onderwerpen. Als vierde en laatste fase van de tijdscyclus verwijst de term naar: winter, het noorden, middernacht; test, proef, bewijs; het kaf van het koren scheiden, het waardevolle van het waardeloze; wat de proef doorstaat, het bestendige, deel van iets, de kern; onbezoedeld, onbedorven en onbederfelijk, zuiver, deugdzaam, rechtvaardig, standvastig. Het staat voor testen door middel van beproevingen en de blijvende solide kern die daaruit voortkomt. Het ideogram: een parel en orakelraadpleging. De kern van wat voorkomt uit de beproeving van de winter is het zaad van de lente, waarmee de cyclus opnieuw begint.”

In de I Tjing komt het woord CHEN, standvastigheid erg vaak voor. In het middelste boek van de Wilhelm staat bij de TA TSJWAN, in de Grote Verhandeling, tweede deel, hoofdstuk 1, §5 :

“Heil en onheil treden in werking door standvastigheid.

Het tau van hemel en aarde wordt door standvastigheid zichtbaar.

Het tau van zon en maan wordt helder door standvastigheid.

Alle bewegingen onder de hemel worden door standvastigheid tot een geheel.”

Wilhelm verwijst bij zijn commentaar expliciet en hoofdzakelijk naar de “duur” van alle dingen. De procedures en processen van alles wat opkomt en weer ondergaat. De cycli en het verloop van zaken, mensen en meningen.

Ik vind het een moeilijke term, en blijf er mee worstelen. De ervaring leert me om, in tegenstelling met Wilhelm, eerder het “loslaten” dan het “duurzaam vasthouden” te zien als mogelijke interpretatie. Bij CHEN valt er veel weg, omdat de tijd ervoor voorbij is, of omdat nu andere zaken verschijnen die nood hebben aan aandacht. CHEN draagt zoveel paradoxale betekenissen in zich.

Daarom ook een mailtje gestuurd naar Harmen Mesker. Er moest nu eindelijk maar eens komaf gemaakt worden met het probleem. In onze dagen wordt het woord CHEN eerder geschreven als ZHEN. Harmen heeft me vervolgens een antwoord gegeven dat wel helemaal voldoet aan de verwachtingen. Voor de geïnteresseerden citeer ik hem even uitgebreid:

Dag Bart,

Zhen is een van de meest gebruikte, én een van de lastigste karakters uit de Yijing. Bij veel andere karakters kan je uit de context nog wel opmaken welke van de betekenissen een karakter nu precies heeft (of beter gezegd: welke de meest waarschijnlijke is). Bij zhen gaat dat niet op – de context verduidelijkt niet veel. Het resultaat is dan ook dat je van dit karakter veel verschillende betekenissen tegenkomt, die allemaal huizenhoog van elkaar verschillen. Een stukje etymologie kan wellicht uitkomst bieden. Guo Moruo 郭沫若zegt dat het karakter oorspronkelijk een – jawel – spijspot was, een ding 鼎waar later het component bu 卜aan is toegevoegd: 鼑. Dat 卜benadrukt dat het hier om waarzeggen gaat, en of het 鼎component werkelijk betekenis heeft of alleen maar werd gebruikt om een aanduiding te zijn voor de uitspraak is niet meer zeker. Maar door de orakelbotten en door de bronsinscripties is één ding wel duidelijk: 貞 had/heeft met waarzeggen te maken. Het werd specifiek gebruikt om het raadplegen van het schildpadorakel aan te geven. Ritsema &Karcher hebben dus gelijk als ze dit karakter omschrijven als "het toetsen of beproeven van iets door het aan het oordeel van de geesten te onderwerpen." Dat is de oorspronkelijke betekenis. Ook de Shuowen 說, een van de eerste woordenboeken van China, geschreven ergens in de Han-dynastie, zegt dat het 'het orakel bevragen' betekent. En nou is het rare: Ookal zegt de Shuowen dat 't 'het schildpadorakel bevragen' betekent, toch werd het, als het om de Yijing ging, tóch anders geïnterpreteerd. Dat is niet zo vreemd als het lijkt. De Yijing was al aardig ingeburgerd in de Chinese aristocratie en werd veel door de adel en hoog opgeleiden gebruikt. Maar het gebruik van het schildpadorakel was exclusief voorbehouden aan de koning. Dat had tot gevolg dat er een andere invulling gegeven moet worden aan zhen, want dit karakter is in de Yi een directe verwijzing naar het schildpadorakel (waarmee je wellicht zou kunnen aannemen dat de Yi daar ook van afstamt). Een veelgebruikte manier om een andere betekenis te geven aan karakters is het gebruik van homoniemen: karakters die je hetzelfde uitsprak, en die als het even kon ook nog wat op elkaar leken, werden met elkaar in verband gebracht. Voor zhen 貞 werd daar zhen 真voor gebruikt. Je ziet, de uitspraak is hetzelfde, en de karakters lijken ook nog eens heel sterk op elkaar. De oorspronkelijke betekenis van 真is 'oprechtheid, loyaliteit', en dit werd bij 貞 uitgebreid naar 'standvastigheid, resoluut, onwrikbaar zijn'. Maar ik hou van de oorspronkelijkheid, dus in mijn vertaling wordt 貞vertaald als 'divineren'. Li zhen 利 貞, wat je veel tegenkomt in de Yi, wordt dan 'gunstig om te divineren'. Dat klinkt misschien raar, want dat doe je tenslotte al, anders zou je die tekst niet tegenkomen. Maar divineren was in de Chinese oudheid niet zozeer een manier om de toekomst te voorspellen, maar eerder om 'm vast te stellen, of zeker te stellen door het gunstig stemmen van je voorouders, die anders de boel wel eens in de war zouden kunnen schoppen. Divineren was communiceren met de voorouders. Li zhen wordt dan 'gunstig om (deze kwestie) vast te stellen, zeker te stellen'. En zo zijn we dan toch weer bij 'standvastigheid' beland.

Groet!

Harmen.

Hij heeft ook oorspronkelijke vorm van karakters voor Zhen meegezonden. Die zijn wel mooi. Enkele voorbeelden:

Iets anders nu: in het weekend naar de Ardennen. Drie maal per jaar met broers en zus samen. In Oppagne (bij Erezee, Ny en Wéris). Telkens een fijn weerzien, en veel te vertellen. Discussies, humor en relativeren geblazen. Misschien bij volgende "pluk de dag" wat foto's...

Hou jullie haaks, kerels en kerelinnen. Erg veel elkaar graag zien. Doe wat je wilt. Erg genegen. Bart.

Een slag van de molen! Een innerlijk wel vreemd gevoel van vreugde. Een verdemme miljaar opperbeste keuze. De eerste les Chinees is zo erg meegevallen dat ik me voorneem om de volgende tien jaren plaats te maken voor die vreemde taal met vier tonen en ingewikkelde tekens. Het begrip reïncarnatie, zoals de boeddha het tenminste wist uit te leggen, heeft me altijd al aangesproken, maar de ratio confronteert me met gezonde twijfels. De eerste die uit de dood terugkeert en ons meer weet te vertellen over leven en dood, die zal ik wel es een bezoekje brengen. Ooit zegde iemand mij dat ik in een vorig leven verdronken ben in China, in een welbepaald meer (waarvan ik de naam alweer vergeten ben). Ik aanhoorde de man en was wel aangedaan. Ben ook gaan leren zwemmen en zo. Maar nu alweer, met juffrouw Liesbeth en het Chinees, groeit de twijfel in de richting van geloof. Zou het toch kunnen? Blijft er iets hangen, energetisch of psychisch? Nemen we vorige bestaansvormen in een soort genetische streng met ons mee? Boeiende vragen waar allicht nooit een helder antwoord op komt. Feit is dat het Chinees me niet vreemd aandoet. Vooral het geschrift lijkt me iets dat ik al eerder heb geschreven. Volop genieten dus. Heb Harmen Mesker mail gezonden met de alsmaar prangender vraag: hoe ben ik zo stom geweest niet eerder Chinees te hebben geleerd? Genegen. Bart.

Yeh! Terug van lang weggeweest. Weet je, had er zo genoeg van, de (zelfopgelegde) verplichtingen, de taken, afspraken, druk en doelen. Gewoon alles loslaten. Achterwege. Foetsie! En zie...nu...er weer geheel en al zin in!

Oeioei! Er komen wat lasten en kosten de kop op steken. Onverwacht, hoewel ik ze in feite had kunnen zien op me af komen, als ik niet zo lui was en de kop in het zand wist te steken, maar wat wil je, met de zee en strand en zo, dus zand genoeg, en warm de laatste dagen... je zou voor minder, een mens als ik, die liever de zwoele schaduw lust dan felle zon. Kosten dus. Facturen. Zo dacht ik, er mogen wel wat opdrachten komen aangevlogen. En jawel hoor, daar zijn ze al, te beginnen vanaf de 15de september. Nog wat vakantie, denkt u wellicht. MIS! Voorbereidende studie noodzakelijk. Syllabussen in elkaar steken. Een offerte helpen opstellen. Een "train de trainer" bijeen knutselen. Nieuwe cursus sollicitatietraining creëren. Fijn dus. In de woonkamer, zicht op velden en tuin, wat zachte muziek op de achtergrond of de tv aan. Onderwijl lekker "constructief aanmodderen". Tot de ideeën als rijpe appels ter schoot neerdalen. Woordeloos vertrouwen!! Daar gaat het om. En zie alweer...dat is HET.

Wellicht nieuwe methode gevonden om de Yi te raadplegen. In experimentele fase. Heidi en ik gaan er nu eerst wat mee oefenen. Maar ziet er veelbelovend uit.

Ik geef toe: wat uitgaven gedaan die op eerste zicht niet nodig waren. Brievenbus aangekocht. Het gedrochte dat ik zelf ineen had geknutseld is intussen ontmanteld (tot spijt en geweedklaag voor de fans uit de straat). Ook (voor de eerste maal in mijn leven) een nieuwe tv + DVD toestel. Naar de winter toe bedacht. Ach ja, zegt de volkmond: je leeft maar één keer (hoewel, wie is daar nu zeker van?). De woonkamer wordt dit jaar dus geheel en al ingericht. En zie (jaja alweer...zie...) ik loopt de laatste dagen glimlachend (en blut) door huis, straat en land. Als ik al zinnens ben tot huiselijke aangelegenheden, en daar nog van geniet ook, wel ja dan, wat dan? Dan, ok, ik geef het schromelijk maar toch grif toe, dan blijk ik me UITZONDERLIJK GOED IN MIJN VEL TE VOELEN. En ik ben blij dat het zo gaat. Wellicht heeft die lieve Heidi er iets mee te zien (zij is sinds 1 september kantoordirecteur van het Adeco-interimkantoor in Diksmuide). Ik geloof blijkbaar ten volle in ons samenzijn, gezin. Het vertrouwen is terug. Eindelijk! Wat heb ik toch lamlendig lang zelfmedelijdend afgezien. Maar goed, niets aan te doen. Ik weet niet of de tijd alle wonden heelt, maar daar lijkt het nu wel erg op. En geduld dat die Heidi heeft gehad. Dat moet ik haar toch toegeven. En de voorbije vakantoe heeft ons toch maar weer dichter bij elkaar gebracht.

Mooi verjaardagsfeest voor Zana gehouden. Met acht kinderen naar zee, tussen De Haan en Wenduine. Tussen 9u en 11u allerlei spullen en opdrachten in het zand verstopt. Een fles met bericht erin aan het strand aangespoeld. De kinderen omstreeks 11u30 vinden het bericht, dat er blijkbaar een schat verborgen zit in de duinen, maar om die te vinden moeten ze allerlei opdrachten uitvoeren die dan weer leiden naar nieuwe sporen. Ja, echt leuk. Veel inspiratie gehaald uit de Da Vinci Code. Zana uitbundig gelukkig. Daarna pannenkoeken en cadeautjes. Hip hip hoera!

Actualiteit? Al Kaïda gelooft dat Allah er voor iets tussen zit in New Orleans! Jézus wat een achterlijke wezens zijn dat toch! Een straf van GOd? Is dat het? Moet ik dan hetzelfde denken van de hongersnood in Midden -Afrika, waar de slachtoffers haast allemaal Islamieten zijn? Is het dan zo dat de erbarmelijke omstandigheden waarin de meeste Islamieten sinds 500 jaar in leven dan ook een straf van God? Ach wat domheid toch allemaal aanricht. Die fanatieke Moslims zijn zo een spijtige zaak voor de wereld. Om het met de woorden van Theo Van Gogh te zeggen: het zijn inderdaad wel geitenneukers hoor! Pas op: ik heb het wel over de radicale vleugel van de Islam. En dit geldt eveneens voor elke radicale man of vrouw: nationalist, communist, katholiek, enz. Fuck you! En ga naar school. Dan maar liever het toekomstige China (hoewel niemand weet hoe dat er gaat uitzien en hoewel de herinneringen aan het studentenprotest mij nog in het netvlies zijn gegrifd). Dus: alle geitenneukers samen! Hopelijk vechten jullie het onder elkaar uit en mogen zij die vreedzaam en liefdevol toekijken gespaard blijven van jullie verschrikkelijke domheid. Um Mani Padme Hoeng! Bartje.

1 augustus - 31 augustus 2005

Net een fietstochtje ondernomen. Halverwege de tocht een stop in een herberg. Daar probeerde zowaar een dame van om en bij de 40 mij te versieren. Ze vroeg iets, en ik antwoordde dat ik aan het denken was. Ze raadde me aan niet veel te denken. "Dat is niet goed, want je hersenen gaan er van koken" was haar tip. Ik zweeg, hield een vriendelijke glimlach op m'n face, voor de rest boeide me dit gesprek niet, want zo dacht ik bij mezelf, mocht er nooit een mens gestart zijn met denken, dan waren we nog steeds in een soort pré)historische tijd, en dan had ik allicht de dame ter plaatse over de toog gelegd en haar verkracht. Geluukig dus dat ik fijn aan het denken was. Meer nog, de dame interesseerde mij geen zier. Ze had evenwel mooie tatoeages op schouder en armen. Indianenkoppen en zo. Erg stoer ogend. Maar mij deed het niets. Ten eerste zegt mijn hart en verstand dat ik te veel van Heidi hou om zomaar stom op de avences van een dergelijke wilvreemde deerne in te gaan. Ten tweede vind ik tatouages helemaal niet stoer. Wel integendeel. Het vervult mij direct met medelijden, als ik iemand met ingebrand verleden zie. Ik vind mensen sowieso niet sterk en stoer. Een mens is voor mij eerder een vogel, een mus die net tegen een ruit is aangevlogen en beduusd om zich heen staart. Dat is de mens. Helemaal niet krachtig of zo. Gelijk de dame in kwestie nu daar zomaar zit te paffen en Irisch coffees tot zich neemt, me dunkt dat over enkele jaren de vrouw in kwestie in één of ander ziekenhuis gekluisterd ligt aan buisjes en machines. Met of zonder tatouages, het maakt niets uit, en het maakt een mens er zeker niet sterker door. Met leraren, burgemeesters, directeuren en politici die ik mocht ontmoeten, heb ik eenzelfde manier van invallen, van kijken. Ik zie hen in bad en op het wc, of verdwaald in een woestijn, en dan zie je hoe klein een mens, om het even wie, dan is. Dus wou ik de beruchte versierdster niet onbeleefd van antwoord dienen, of haar uitschelden voor hoer -daarvoor is het mededogen te groot- maar ik glimlachte beleefd, ontweek haar ogen en staarde verder naar buiten, gelijk mijn gedachten de vrije loop latend. "Straks aan Heidi vertellen," denk ik nog. Ze zal erom lachen. Of mij het bed insleuren? Wie zal het zeggen? Hoewel, met de twee tanden die zij deze namiddag heeft laten trekken, en de pijn die in haar mond nog woedt, en de verdoofde sferen waarin zij zich bevindt, alsook de zorgen om een job voor later, en de sollicitatieprocedures die aan het lopen zijn... Ik hou de verwachtingen en de hoop gering. Vervolgens weer de fiets op en lekker naar huis.

Zondag, de zevende, is Zana terug hier. Ik mis haar enorm. Zo lang geleden dat ik haar heb gezien. Maar daarna de valiezen vullen en dinsdag het vliegtuig op, richting Barcelona. Holé! Het moet een erg luie vakantie worden. Spielerei. Om er daarna weer heftig tegenaan te gaan. De enige literatuur dat ik meeneem zal de I Tjing zijn. Even herhalen en verder memoriseren. Kijk ook uit naar de cursus Chinees in september. Heb een site gevonden dat on-line Chinees laat studeren: www.chinees.tv. Een site van Teleac in Nederland. Als ik de klan ken al hoor, de toon van bepaalde woorden, dan word ik warm. Dat zegt toch iets, niet. Entousiasme zeker? Sommige geleerde wijze mensen die geloven in vorige levens en karme hebben alreeds diverse keren beweerd dat ik Chinese roots liggen heb in vorige vormen van bestaan. Wie weet? Open staan, Bart! Open houding. Geen vooroordelen please. Zou dus best kunnen. Alsook dat het kluizenaarsbestaan me niet vreemd is. Vorige levens? Ik weet het niet. Als ik vergelijk met medemensen, dan is die ontzettende drang naar isolatie toch wel erg groot. Soms schrikt het me af. Op andere momenten overweegt de sociale bewogenheid, de drang tot ontdekken van andere werelden van andere mensen.

Na Spanje volgen nog enige dagen met het gezin, met Zana, Heidi en Robin. Daarna wat voorbereidingen en contacten leggen voor het nieuwe werkjaar. Misschien ontmoeten we elkaar daarna. Wil ook nog enkele vrienden gaan bezoeken; Wouter, Danny en Nathalie, Ruben, ...

Het schrijven en werken heb ik uiteindelijk deze vakantie achterwege gelaten. Ik had nochtans enkele plannen, maar voel me door die plannen vaak opgejaagd. Waarvoor? denk ik dan. Voor Wie? En Waarom? Trotst? Eer? Willen bewijzen? Heb daar totaal geen zin in. Alleen als de drang te groot is, maar dan om het genoegen, het schrijven zelf (zoals nu), alleen daarom. Toch?

En ondertussen proberen niet van honger en dorst om te komen. Maar dat is moeilijk in onze contreien, vermoed ik. De vierde wereld te buiten gelaten, overleven mens, dier en plant gedwee in dit land. Daarbij, ik ga zelfs even lotto spelen. Wie weet? Wie niet waagt, blijft maagd... En weet je wat leuk is aan de Lotto? Ze steunen biezonder veel projecten waar mijn hart naar toe gaat, sportief en cultureel. Fijne vorm van sponsoring. Neen, dit is geen reclame of zo. Zou mooi zijn, maar echt niet.

Weet je, ik wens jullie verder van harte mooie zomerdagen toe. Echte hondsdagen bijvoorbeeld. Erg genegen. Bart.

3 juli - 31 juli 2005

Yeh, I'm back in town. In juli en augustus me voorgenomen wat vakantie toe te laten, en vandaar dus een "slechts" maandelijkse bijdrage aan dit "pluk de dag".

Soms zijn er boeken meerleesbaarwaard, zoals die van Tony Parsons, the open secret, waar ik trouwens de inspiratie vond tot de ondertitel van deze webstek "overal thuis". Plaats graag notities en associaties in boeken die ik lees. Achteraf komen dan herinneringen op. Zoals pagina twee: "For I am already that which I seek. Whaterevr I seek or think, however long the shopping list may be, all of my desires are only a reflection of my longing to come home. And home is oneness, home is my original nature. It is right here, simply in what is. There is nowhere else I have to go, and nothing else I have to become. (En nu wellicht zou de man eraan toevoegen: "Because there is nobody...?") En verder: "Since that time I have embraces and lived that relevation -and avoided and rejected it....I also express in the best way I can how effortless and natural it is to let go and be open to that freedom....and once realised leaves nothing more to be said."

In de kantlijn staat bij deze tekst :

Over

Al

Thuis

En dat is ook de dubbele boodschap (of meedere) (als er al een boodschap zou in te vinden zijn) van de webstek: "over van alles en nog wat" en ook "over het Al" en verder "wat mijn thuis is, dat Al", gecombineerd met de arbeid dewelke ik mag verrichten: rondreizend trainingen, cursussen en lezingen uitdragen, "Overal" dus.

Maar die Parsons-Man heeft me wel uit het lood gebracht. Bij alles wat ik van hem lees, kan ik telkens alleen maar zeggen: "ja! ja! ja!". Maar dat heeft zijn consequenties, als ik erbij doordenk, en zie hoe ik naar een lievelingsboek als de "I Tjing" kijk, of liever keek. In een eerder op internet te lezen geschriftje staat een tekst die "tevreden" heeft en bol staat van interpretaties en associaties die ik meen te moeten leggen bij de I Tjing, hoewel het boek au fond slechts uit 4900 karakters bestaat. Schoorvoetend schuif ik meer naar de idee die Harmen Mesker aanhangt: hou je bij de tekst en de beelden, maar voeg er niet iets eigens aan toe. In de rubriek "I Tjing" van deze webstek ga ik daar ook verder aan werken, als de tijd en de zin het toelaten. Vanaf september ook een schuchtere poging om Chinees te leren, ook al om de I Tjing "letterlijker" (al is dat naar mijn bescheiden mening in het Chinees haast onmogelijk) te nemen. Wat er staat! Wat er is! Meer duidt het boek ons niet. Maar dat is dan ook wel Alles!

Vakantie! Jawel. En daarbij heeft de "ledigheid" de overhand. De eerste veertien dagen van de maand was Zana bij me, wat natuurlijk erg leuk is, en ook zij heeft het ervan genomen, weinig actie, veel gebabbel, lang opblijven, wat vrienden, barbecu-festiviteiten, zee- en strandwandelingen, zwemmen in hete hondsdagen (hoewel het nog geen augustus is) en dies meer. Sinds anderhalve week is Zana terug naar haar moeder. Zelf overviel mij een moeheid van jewelste, alsof het voorbije jaar even door mijn lichaam voorbijsloop. Niet dat ik fysiek mij zoveel heb moeten inspannen, maar de spanning of stress situeerde zich eerder in de onzekerheid van de situatie: zelfstandige worden voor iemand met mijn achtergrond is zowat te vergelijken met een Eskimo zie op vakantie trekt naar het Middelandse zeegebied. Onwennig dus. Zal ik overleven? Komen er wel opdrachten naar me toe? Zal het blijven duren? Allemaal menselijke vragen, niet? En ook wel de mogelijke schijnbare rampscenario's zoals een terugkeer naar een arbeidsstatuut in dienstverband. Ja, mijn maag keert al bij de gedachte. Dan maar RET toepassen: klopt het wat ik denk? Moet ik terug? Bah neen! Helpt het? Helpt mij deze gedachte dat ik terug naar af moet gaan? Bah neen! En ik ben weer wat geruster, en dat zo dagelijks, een zelfevaluatie over de rampscenario's in mijn hoofd. En ook wel of ik zo een lange vakantie wel verdien? Of mag dat wel? Omgaan met geluk dus! En ja hoor. Iets in mij brenbgt rust, ook al vraagt het soms wat tijd en aandacht. En den Tony Parsons. En de Yi. Woorden niet van troost en hoop (want dat is er helemaal niet, behalve de illusie eraan), maar woorden over het heilige Nu of Dit! Terug naar wat er is, alleen wat er is: "kio estas". Gij zijt allen welgelkomen, vrienden en lezers, in de woonstek in Handzame met dezelfde naam: "kio estas", Esperanto voor "wat is".

Advies aan de Yi (I Tjing). Ik stel zelden een cocrete vraag, omdat deze alsmaar vaak er niet meer zijn, wegebben als zee op strand, maar benoem dan maar een thema, zoals nu: spirituele? Resultaat hexagram 58, Het Blijmoedige, zonder een bewegende lijn. Mooi is dat, hoor. Het hexagram van de communicatie, vreugde, leerprocessen, betovering en fascinatie. Dat volstaat, denk ik dat. En mijn hart lichtte op, werd of voelde lichter geworden en begin innerlijk te zingen. Ben daarna in de duinen van het geliefde Oostduinkerke (Koksijde) gaan wandelen: Ter Yde, de Karthuizerduinen, de Schipgatduinen en in de Doornpanne. Ervaarde rare dingen, hoor. Kon thuis alleen zeggen aan Heidi: "heb het paradijs gezien". Nog steeds vind ik geen woorden. En daarna een jongedame op bezoek (aan wie ik veel te danken heb het laatste jaar). Wou I Tjing-consultatie, maar dat kon ik ombuigen tot een uitgebreide I Tjingles. En ook dat gaf zoveel voldoening en vreugde. Ik geloof steevast dat ze iets moois mee naar huis genomen heeft, een soort contact met de Wijze Waarnemer, de Geliefde, Het Beminde, Diepste Diepte. Als Dat er is, is Alles er. En ben je thuis.

Een "Yde" is een oude term voor "beschutte plaats", "veilige haven", "stek in het achterland" en de term "cox" van "Coxide" betekent "schelp" (kokken). In China golden schelpen in de oudheid als betaalmiddel en stonden zij symbool voor rijkdom en welvaart. Veiligheid en welvaart in "Koksijde", als wandelen door de duinen. Als dat niet mooi is! In al mijn luiheid en passiviteit gebeurt dus toch nog biezonder veel, hoewel niet biezonder, speciaal, want wat er werkelijk plaatsvindt is thuiskomen, toch? Lieve groet. Genegen en warm. JeBartJe.

30 juni 2005 - 2 juli 2005

Veel mensen ontmoet, de laatste tijd. Dirk, Hilde en Marc, Bout, Wouter, Ruben en andere ex-collega's. Fijn fijn fijn. Toen ik onlangs in dit dagboek geschreven had over het boek van Tolle, De Kracht van het Nu, bleek dat Wouter, zonder dat we van elkaar afwisten, net in het boek aan het lezen was. Mooie synchroniciteit (betekenisvol toeval). Mag ook tot verheugenis vaststellen dat nogal wat mensen deze teksten graag lezen. Dat doet deugd, durf ik te zeggen. Internet is een soort zenden van signalen zonder te weten of het ergens aankomt. Blijkbaar wel dus. Heidi vindt nog altijd dat de inhoud van m'n schrijfsels soms veel te zwaar (-moedig) zijn, en daarin kan ik haar wel volgen. "Als je vijftig bent, zal je een perfect evenwicht vinden," voorspelt ze. "Want hoe ouder je wordt, hoe meer je kan relativeren en des te grappiger je bent," voegt ze er lief aan toe. "Mag ik toch zeggen?" vraagt ze. Tuurlijk, schat. Natuurlijk mag jij alles zeggen wat je zeggen wil. Wie zou ik zijn om die mooie klanken te weerstaan. Jezuske en gos nog aan toe. Bah neen! het Engelse woord "feed-back" is één van m'n favorieten: letterlijk betekent het "voedsel-terug". Feed-back geven is voedsel geven. En van voedsel worden we groot en sterk en gezond en groeien we.

Straks Zana halen. Ze is dan tot 16 juli bij me. Heerlijk. We starten de vakantie met een bioscoopbezoek. Welke film, dat weet ik nog niet. Zien we straks wel.

Nu ga ik nog een beetje genieten van mezelf. Lekker in bed. Live 8 op tv. En jullie in mijn hart. Genegen. Bart.

22-29 juni 2005

Even "out" geweest; computerperikelen en daarnaast druk schema wat opdrachten betreft. Nu is alles weer kalm. De golven des levens weer rustig kabelend op de zee van de tijd. Mooi Chinees spreekwoord gelezen (en het vreemde is dat ik een bijna gelijkaardig gezegde enkele weken geleden dacht zelf uitgevonden te hebben): "als je lang genoeg naar het water van de rivier kijkt, en blijft zitten, zal je ooit de lijken van je vijanden voorbij zien drijven". NIet dat ik denk veel vijanden te hebben. Het gaat 'm meer over het principe van "wachten". Geduld is ingehouden gebalde kracht. Lao-Tze zei hierover: wat wil uitzetten, moet eerst inkrimpen (met eigen woorden geciteerd). Ik ben daar sterk van overtuigd. De meeste problemen lossen zich vanzelf op. Dat is op zich toch fantastisch! Doe me denken aan die andere wijze, Baltasar Gracian, die schrijft: "Dingen op hun beloop laten, een tactiek die vooral van belang is bij stormachtige situaties binnen- of buitenshuis. In de menselijke verhoudingen komen maalstromen van hartstocht voor, stormen van emoties: dan is het verstandig zich terug te trekken in de veilige haven van het werkloos toezien. Vaak verslechtert de kwaal door de remedie. Men moet bij ziekte de natuur de vrije hand geven, en hoog oplaaiende hartstochten laten uitwoeden. Iets of niets voorschrijven vergt van een arts evenveel geleerdheid., en soms is het juist de kunst geen medicijnen toe te dienen. Opwinding door het volk brengt men tot bedaren door er de handen van af te houden en af te wachten. Nu een stap terug doen leidt later tot de overwinning. Een bron kan door een kleine beweging vertroebeld worden, en wordt dan niet helder door er iets aan te doen, maar doordat men haar met rust laat. Het beste middel tegen verhitte gemoedstoestanden is zich afzijdig te houden en af te wachten tot ze vanzelf bekoeld zijn" (circa 1647). Wijze man, den Bal. Kan me er helemaal in thuis vinden. Maar ja, soms ben ik "overal thuis", niet? LIeve groet en zoen. Bart.

Ik hou van mijn gezin. Oeieoei, melige Amerikaanse romantiek? Kerkelijke exeburante overdrijving van de genuegten van het huwelijk en gezin? Neen, ben niet getrouwd. CD&V-proclamatie ten voordele van de gezinswaarden? Jézus neen! Als er iemand vrij en onafhankelijk door het leven slentert, dan ben ik het wel. Ik laat me niet kooien, noch door vrouw of kind. Kijk, het zit zo. Heidi en Robin waren een weekend niet ten huize. Er vond een kampeerweekend plaats met de school van Robin, en dat viel net samen met een jaarlijks feest in de school van Zana, de Nacht geheten. Vandaar, een gesplitst gezinsbeleid. Nu, in feite wou ik niet mee op kampeerweekend. Ik was iets te lui om tenten op te zetten, social-talk praatjes te doen met mensen die ik niet ken, en de kater van vorig jaar (letterlijke alcoholische overdrijving) ligt na een jaar nog steeds op de lever. Maar goed, ben toch alweer verandert van idee, nu Heidi terug thuis is en verhalen weet te vertellen. Volgend jaar waag ik het er weer op. En hoewel slechts twee nachten -verdomme en ik die zovele jaren alleen heb gewoond en alleen geslapen- dat nu, ja nu, ik alreeds na zo'n korte onderbreking, een vrouw ga missen. Sorry, spijtig, helaas, maar zo is het wel. En dat zeg ik niet om te vleien. Daarom voelt het ook goed aan. Je wordt zo vlug gewoon aan iemand en denk dat het logisch is dat iemand in het huis rondloopt, zijn of haar aan<wezigheid met je deelt (delen wil!). Och neen, niet dat Heidi er voortdurend hoeft te zijn, of tegen mij dient te praten, of mij haar aandacht dient te schenken, neen, het is anders, louter en alleen aanwezigheid, of zoals vrouwen me vaak eerder hebben weten te verwoorden, een soort van "verbondeheid". Dat zal het wel zijn. En verbondenheid, de link met een ander, de anderen of Dé Ander, dat brengt een individu in contact, op één of andere wijze, met het geheel, Ene, Hele Al. Een niet-verbondende is een de-link-uent of zoiets. Als ik niet meer in staat ben te voelen in de ander, dan ben ik de link kwijt en valt het niet moeilijk om wie dan ook pijn te doen. En dat is wat Heidi mij in de laatste jaren tot een mooier mens heeft gemaakt, door de link te herstellen, vertrouwen weer mogelijk te maken, en de vrees voor symbiose te overstijgen. Het gevoelige evenwicht tussen verbondenheid en onafhankelijkheid is zo broos, tussen vrijheid en begtrokkenheid, tussen ego-liefde en naasten-liefde. Het valt zo zwaar, maar ook zo boeiend om mee bezig te zijn. En wat dit alles mijn inziens mogelijk maakt, meer nog, bijna voorwaardelijk aanwezig dient te zijn, is communicatie, wat nu net mijn vak is, maar tegelijk niets garandeert. Want het is niet zo dat communicatie liefde met zich mee brengt, neen, maar als er liefde is, dan kan een respectvolle communicatie daar een onderdeel van gaan uitmaken, en dat is erg fijn om te ervaren. Communicatie op zich brengt niets met zich mee. Integendeel, een bepaald soort communicatie maakt liefde geheel en al kapot, maar meestal omdat die er ook nooit is of is geweest, en dat nu, door de communicatie, duidelijk is geworden. Nou, en met Heidi zo wate te missen, en haar lijf en woorden en aanwezigheid, nu is het feest dat zij terug thuis is. Hoewel ook even alleen met Zana ons goed heeft gedaan. Zo zie je maar, in feite is het allemaal best hoor, als een eenzijdidige situatie maar niet al te lang blijft duren, in een uiterste, maar dat er een evenwicht heerst. En hoewel ik het wel wist en voelde, is het alsmaar duidelijker dat Heidi en ik het goed met elkaar kunnen vinden, elkaar respecteren en graag zien, en dat dit zo mag blijven duren. Maar nu hou ik met deze ode op, en ga liever met haar buiten genieten van het mooie weer (en de koude schotel die zij heeft bereid) en straks wellicht, als de slaaptijd voor kinderen is aangebroken, haar en mijn vuur laten schijnen in de duisternis van deze tijd. Want uiteindelijk, wat hebben wij in de tijd die ons is gegeven, die ons rest, die ons nog is gegund, wat hebben wij zonder dat er liefde is? Het lijkt een broze vraag, maar dat is ze allerminst. Wat rest er ons? Alles wat je als rest weet te noemen, is brol, geloof me vrij. Er ligt een fatum op het woord "liefde", en dat is jammer, want zonder is mij niets nog waard. Dus ook jullie wens ik erg veel liefde toe, erg veel graag zien. Genegen. Bart.

In "de kracht van het nu" schrijft Eckhart Tolle: "Tijd is helemaal niet kostbaar, want het is een illusie. Wat je als kostbaar ervaart is niet de tijd maar het enige punt dat buiten de tijd staat: het Nu. En dat is kostbaar. Hoe meer je je op de tijd concentreert, op verleden en toekomst, des te meer je het Nu mist, het kostbaarste dat er is. Waarom is het het kostbaarste? Ten eerste omdat het het enige is. Het eeuwige heden is de ruimte waarin je hele leven zich ontvouwt, de enige factor die onveranderdf blijft. Het leven is nu. Er is nooit een tijd geweest waarin je leven niet nu was, en die komt er ook nooit. Ten tweede is het Nu het enige dat je kan tillen boven de beperkingen van het verstand. Het verstand op zich kan dat nooit begrijpen, alleen jij kan dat. Heb je ooit iets ervaren, gedaan, gedacht of gevoeld buiten het Nu om? Denk je dat je dat ooit kunt? Kan iets eigenlijk wel buiten het Nu om gebeuren? Er is in het verleden nooit iets gebeurd; het gebeurde in het Nu. In de toekomst gebeurt er niets; toekomstige gebeurtenissen vinden plaats in het Nu. Wat je als verleden ziet is een herinneringsspoor, opgeslagen in het verstand, van een vroeger Nu. Als je je verleden herinnert, activeer je een herinneringsspoor, en dat doe je op dit moment. De toekomst is een ingebeeld Nu, een projectie van het verstand. Als de toekomst komt, dient die zich aan als het Nu. Als je aan de toekomst denkt, dan doe je dat Nu. Verleden en toekomst bestaan duidelijk niet op zichzelf. Net zoals de maan niet zelf licht uitstraalt maar alleen het licht van de zon kan weerkaatsen, zo zijn verleden en toekomst slechts zwakke afspiegelingen van het licht, de macht en werkelijkheid van het eeuwige heden. De kern van wat ik hier zeg, kun je met het verstand niet begrijpen. Op het moment dat je het snapt, treedt er een verschuiving op in je bewustzijn van verstand naar Zijn, van tijd naar aanwezigheid in het Nu. En opeens voel je dat alles heel levend is, energie uitstraalt en blijk geeft van Zijn."

Een krachtige tekst. Deze week las ik de woorden hierboven geciteerd, en herkende de essentie ervan, omdat vele andere leerstellingen hetzelfde beschrijven, maar soms in alternatieve bewoordingen. Het zen-verhaal uit het Boeddhisme is gelijkaardig. Mystici zeggen dezelfde dingen. Ik dacht er wat over na, zat buiten in de tuin wat te luieriken, keek naar boven, de sterren, en besefte dat het licht dat ik zag wellicht twee miljoen jaar oud moet zijn, maar door het feit dat ik er nu naar kijk, ik het weer actueel maakte, in het Nu. Ik zag het licht van sterren niet vroeger, maar Nu, op dit moment. Als mijn ouders zaliger, broers, vrienden, Siebe zaliger, in de sterren hun plaats innemen (immers, alles wat in deze kosmos bestaat, is samengesteld door sterrenstof, dezelfde matarie en samenstelling, en elke ster is een zon, is de bron van alle leven, maar bewaart er ook de gestorvenen in, om deze weer om te zetten in nieuw leven), en ik kijk naar, dan maak ik hen weer levend, hier en in het Nu.

Lieve mensen, lezers, ik wens jullie een erg fijne week toe. Doe wat je wilt, en erg veel graag zien. Genegen. Bart.

Een andere poging tot begrijpen van lijden (en dat, zoals al de andere abstracties, slechts een schrale poging is van het verstand tot verweer) is te vinden bij de Maya's. Zij snijden harten uit levende lichamen, van eigen volk én van krijgsgevangenen. Zij offeren deze harten aan de zon. Het geloof zegt immers dat de zon niet meer na de nacht terug zou keren indien de mens haar geen harten offerde. En wat bleek? Inderdaad. Nadat de harten waren geofferd, kwam de zon 's morgens weer op. Dat had ze natuurlijk ook gedaan zonder offer, maar dat geloofden de Maya's niet. Zo zie je maar dat geloof tot "crazy" dingen in staat is. Maar anderzijds zit er iets heel "ouds" in hun drama, een oerbeeld als idee. Het archetype van het "heilige evenwicht" dat noodzakelijk is willen de dingen hun natuurlijke gang van zaken blijven behouden, wat betekent; dat de realiteit wil blijven zoals ze is. Of net als in onze tijd, het natuurlijke evenwicht van de planeet dat dreigt te worden verstoord, met desastreuze gevolgen naar het schijnt. Kortom, wat ik wil zeggen, namelijk dat het lijden en het geluk in compensatie staan tegenover elkaar, en niet alleen tegenover individuen, maar dit geldt ook als een collectief gebeuren. Samengevat: ons geluk is te danken aan het lijden van (de) een ander; ons lijden is te danken aan het geluk van (de) een ander. Het ene staat niet los van het andere, binnen het Ene geheel; volk, natuur, planeet, kosmos. Als we gelukkig zijn, staat dit niet op zichzelf. Het kadert in het geheel van de ene soort, de Mens, en daarin is ons miniscuul bestaat verbonden met het bestaan ergens anders. Net zo goed staat het lijden niet op zichzelf, maar lijden we voor allen en alles, voor de gehele planeet, voor het Hele-Al. Vandaar vaak ook de zwaarte ervan, van het lijden. Het "passieverhaal". Passie leidt eveneens tot extreme vreugde of tot de dood, het verlies van een zelf.

Vandaar ook soms een troostend gevoel wanneer pijn en lijden gedragen worden in groepsverband (cfr. begrafenissen), want ergens diep vanbinnen begrijpen en voelen wij dat soortgenoten lijden voor ons allen! Ik vind het een vreemde en bizarre gedachte, maar vaak biedt ze me troost, voel ik me minder alleen, meen ik te kunnen voelen wat het mytische verhaal van Isis en Maria te betekenen hebben. Soms moet ik ongewild huilen als ik een Mariakapel voorbijwandel (en zo zijn er veel in onze Vlaamse velden, dat is wel een nadeel, althans wat traanklieren betreft). Ik kan er niets aan doen. Het leven (dè Moeder) neemt én geeft. Gillend, schrijnend, onbedaard. Zo voelt het aan. Hevig als de zee, de Maris. De wilde "baren". En mogelijk ook de verdrinkingsdood. Hoe eng dicht leven en dood elkaar omarmen. Yin en yang! Zo nestelt zich het leven in het levensloze, in de aarde, rotsen en het gesteente. Soms in mensen, in gebeente, en dan weer weg. Zo vlug als "knip".

Wouter schrijft: "het enige wat wij voelen is de pijn van de leegte".

Elk toegevoegd woord van mijn kant uit is verder ontoereikend.

Dan is er ommekeer. Frankrijk stemt tegen Europa. Opdrachten voor training lopen binnen. Ideeën voor nieuwe projecten vloeien dooreen. Justine Henin keert op dramatische wijze haar kansen tegen een Russin. Uiteindelijk gewonnen. Uitzonderlijk spannend, nu, zo op televisie. Wat me met bewondering doet kijken naar sportmensen is de intense verbondenheid die zij weten te creëren tussen persoon en daad. Zij gaan helemaal op in wat ze doen, consequent en disciplinair. Verder boek aan het lezen van Eckhart Tolle, met als titel "de kracht van het nu". Zowat de stijl en inhoud zoals bij Tony Parsons en Katie Byron. Mooi hoor.

En dan Siebe. Denk elke dag aan het kereltje. Wil deze week bij Wouter en Petra langsgaan. Bij zijn foto heb ik het woord "boeddha" toegevoegd. In het boeddhisme probeert men natuurlijk bij dergelijke tragische gebeurtenissen eveneens een soort betekenis te geven. Op zich is dat natuurlijk onzin. Bij de begrafenis stonden de mensen buiten te wachten, in absolute stilte, tot Wouter, Petra en Siebe wegreden. Iedereen staat er ver-stomd bij en elkeen zegt "hier is geen antwoord op waarom mogelijk". Verslagenheid. Soms wanhoop. Ontzettend veel verdriet. Boeddhisten, heb ik ooit ergens gelezen, geloven dat iemand als Siebe in een vorig leven heel dicht bij het boeddhaschap moet hebben gestaan. Vandaar het korte en onschuldige leven dit keer. Vandaar dat een langer leven -naar hun overtuiging- niet meer nodig is, omdat zij het Nirvanna hebben bereikt. Wij daarintegen moeten nog zoveel lessen leren en karma vereffenen dat het onmogelijk is omdat in 24 maand voor elkaar te krijgen. Nu, een echte troost is dit verhaal of concept niet. Waarom? Omdat Wouter en Petra met de gebakken peren zitten. Zij lijden zo hard! Ook hier zullen christenen en boeddhisten wel pogen een betekenis aan te geven, maar of dat zoiets helpt weet ik niet.

Ik zou verder moeten werken aan de rubriek "I Tjing", maar had er geen zin in deze week. Een andere keer dan maar. Liever wat lezen en op routine leven. Even tussendoor. Zal drukke maand worden, die juni, maar dat is niet slecht, want er mogen wat centen binnenwaaien, gezien juli en augustus wellicht vakantie zullen worden. We zullen wel zien. Morgen, 31 mei, zou vader zaliger 82 jaar geworden zijn. Ook aan hem denk ik vaak.

Er is veel aan de hand. Dat voel je zo. Ommekeer? Kwantumsprong? Boeken als die van Tolle, films zoals dewelke ik deze week ben gaan kijken: what the beep do we know? Controversiële film. Ophef in Amerika en in Australië. Gaat ondermeer over de kwantummechanica. Erg boeiend. Kwalitatief gezien niet zo "filmisch", maar eerder een documentaire. Vanuit diverse wetenschappelijke disciplines bekijkt men de huidige staat van "wetenschap" en kennis daarvan, de gevolgen, mogelijkheden en waarschijnlijkheden. Ikzelf was naderhand uforisch, omdat bij mij het gevoel opleefde: eindelijk! Een soort synthese van 30 jaar zoeken, intuïtief aanvoelen, soms zelfs "weten", maar niet uitgelegd krijgen. In de film hoor en zie je in "eenvoudige" (?) termen waar het allemaal om draait. Een aanrader voor de flexibele geesten onder jullie. Heidi en ik praten graag over dergelijke zaken, en we vermoeden ergens een alsmaar duidelijker wordende dualiteit onder de mensen, de pro's en de contra's als het ware, de "believers" en de "non-believers". Misschien komt het ooit tot een climax en botsen beiden tegen elkaar op? Wie zal het zeggen.

En Heidi ervaart een soort al te vroeg komende midlife-periode, mede door een vriendin die zij heeft leren kennen bij het dansen van "de vijf ritmes". Het meisje is 21 of zo en Heidi en Jozefien zijn op één of andere manier elkaars tegenpolen, maar anderzijds weten ze elkaar zo erg te waarderen. Dat is mooi, toch? Samen gaan ze al es de bloemetjes buiten zetten, of filosoferen er op los. Eerst was ik een beetje jaloers, maar dat is intussen al weer over, en is zelfs omgekeerd (ommekeer, kwantumsprong, verleden weg, ...). Heidi en ik beseffen maar al te goed dat een partner niet aan alle behoeftes en noden kan voldoen, dat twee mensen gelijke zaken kunnen en willen doen, maar tegelijkertijd ook twee afzonderlijke wezens zijn, die ook apart een eigen weg af te leggen hebben. Het is sowieso al een positieve ervaring met haar om hierover te kunnen praten en elkaar te apreciëren daarin. Nu is ze net thuis aangekomen. We maken er vanavond een gezellig onderonsje van.

Zaantje groeit op. Groter, wijzer, rustiger, zelfstandiger, praatvaardiger,... Een schat is die dochter van me (maar niet echt van me, want geen mens is van een ander mens, geen bezit, eigendom, ...). Ze beschikt ook over een enorme dosis humor. Blij dat ze zo is. Ze schrijft hele lange en mooie verhalen, met de passende striptekeningen erbij. Een half schrifte heeft ze zo al volgeschreven en getekend, in formaat A4. Ik had het op acht jaar niet gekund. Zij houdt er gewoon van, doet maar raak, en dat is zo mooi om naar te zien, net als sportmensen is ze ingekeerd in de eenwording tussen daad en "zijn". Ik hou van zoveel mensen, en van nog zoveel meer. Dag allemaal. Tot een volgende keer. Genegen. Bart.

Had mij kandidaat gesteld voor een tv-programma, iets wat ik in feite nooit zou doen, maar de inhoud (De Middeleeuwen) boeide me uitermate en op één of andere wijze werd ik toevallig geselecteerd. Na twee vrij lastige rondes met psychologische testen, conditietest, zwemmen, gesprekken enzovoorts, blijkt het uiteindelijk dat men bedankt voor de interesse. Doet wat raar aan. Ook het feit dat de gehele selectieprocedure gedaan werd door mensen die jonger waren dan ikzelf. "Verdomd," durft een mens dan al eens bij zichzelf te denken, "ik word er niet jonger op". Of meer nog: "snotneuzen, wat gij nu komt te vragen..." Allemaal grappig hoor, het hele spel van leven. Dit houdt allemaal niet zoveel in. Laat maar waaien. Ik kijk wel uit naar het programma, wellicht in het najaar te zien op één en tros. Ik voel me toch ergens verbonden. En anderzijds. Achter de schermen zou me veel beter liggen. Concepten en formats helpen bedenken. Brainstormen met enkele collega's. Nieuwe horizonten verkennen. Er komen Andere Tijden, jawel, maar welke? En hoe kan televisie de tijd vooruit zijn. Sommige productiehuizen slagen daar wonderbaarlijk in. Ze weten de kijker telkens een stapje voor te zijn. Ik vind dat edel.

Iets helemaal anders, veel belangrijker en helaas droeviger. Neen, erger, rampzaliger! Wouter (zie foto hieronder) heeft een zoontje verloren. Gestorven tijdens de nacht van de 13de op de 14de mei. Eerst dacht ik hierover niet te schrijven, maar dat zou ontkennen, verdringen zijn. Omdat iets de HEL is, hoef ik het niet te vermijden. Integendeel: recht in de ogen kijken. Zaterdag begrafenis. Morgen gaan Jeroen en ik op bezoek. Ik wou de pijn bij Wouter en Petra kunnen wegnemen, maar het kan niet. De machteloosheid is zo verschrikkelijk groot. Mijn ouders zaliger zijn zo twee kinderen verloren (Pol was 4 jaar en Lieven 27). Zij hebben zich op één of andere wijze weten te herpakken. Ik hoop dat ook Wouter en Petra ergens terug op een levensweg geraken die licht is. Maar nu, in deze helletijd, kan ik alleen maar pogen er op één of andere manier TE ZIJN. Méér is onmogelijk. Woorden schieten zo bedroevend te kort. Het eerste wat ik zegde toen Wouter me belde was: "dat kan niet! Siebe kan niet dood zijn!" Zo schokkend kan een bericht zijn dat ik het gewoon ontken.

Wat ik ga doen nu? Wandelen, ontspannen, kaarje aanmaken voor Siebe, witte rook gedachten zenden naar Wouter en Petra, lachen om mezelf en mijn ego, vreugde vinden in erg kleine dingen, de liefde beleven met Heidi... (nu het nog altijd kan...). Voor de rest? Doe wat je wilt...en erg veel graag zien! Bart.

Spam op gastenboek. Niet leuk. Vervelend zelfs. Hopelijk kan Christian van Comsa! daar iets aan veranderen. Verder rustige week achter de boeg. Enige zenuwachtigheid misschien, maar dat is zo als het wachten op één of ander antwoord zich aandient. En dan het familiefeest in Handzame. Broers en zussen zondag en maandag op visite. Al de nodige voorzorgen zijn genomen, inkopen volbracht, drank en spijs in gelid en het huis wat aangepast.

In de actualiteit blijft het lachen geblazen. Het probleem B-H-V! Wat mijn inziens geen probleem is apropos! Is dit een soort tijdsverdrijf? Een geaccepteerd pesten op groot niveau? Ik weet het niet. Ligt u er wakker van? Wat me ongerust maakt is niet het feit B-H-V zelf, maar dat het mogelijk blijkt om een dergelijke onnozelheid te verheffen tot actualiteit. Hoe men erin slaagt dit op te blazen buiten alle proporties heen. NOG NOOIT.... IK BEDOEL ECHT WAAR NOG NOOIT in de geschiedenis van deze contrijen is de bewoner ervan zo in staat geweest geluk te ervaren. Voedsel, huisvesting, gezondheidszorg, veiligheid, vriendschappen, relaties en liefde,... alle dimensies van het bestaan openen zich voor vrede, gemak en rust. En wat gebeurt er? Ergens in een hoekje, in één of ander niemendalletje van thema probeert men de mensen angst in te boezemen, het ongenoegen te voeden, het onbehagen als norm te verheffen! Ik vind dit hatelijk. Schijnheilig ook en verraderlijk. Me god, weest nu toch eens...please voor even... een tevreden man of vrouw. Lach om al et gezeik over Vlaanderen en dergelijke. Een man als Philippe Dewinter is de Eddy Wally van de politiek, een uitstervende generatie van een afgelopen eeuw. Kijk vooruit, lieve lezen, en kijk nu, en hier, uw Zijnsstaat op dit moment, en als er onvrede blijkt, kijk dan des te beter, en wellicht vindt u er de oorzaak van bij uzelf. Voor de rest, de toekomst tegemoet: Europees, Werelds, Eén. Tijdens een gesprek deze week vroeg iemand om es heel erg te dromen. Waar zou je voor kunnen gaan? Ik wist niet direct duidelijk te antwoorden, maar nu ik er de tijd voor had om er verder bij na te denken, zou ik antwoorden, zoals eerder al eens: "één land, de aarde; één volk, de mens; één taal, de liefde; één doel, geluk. Misschien naïef, maar zeker niet alter-naïef. Sinds mensensheugenis is dit de droom, de Graal voor elkeen die het positief en goed meent met het leven. Al de rest lijkt me nogal kortzichtig en ECHT naïef, alsof bijvoorbeeld de ene groep mensen moet leven ten koste van een andere groep. Dat is dus naïef (en vooral dom en eng).

OK. Als gezegd: fotootje van vriend en ex-collega Wouter, die ook in Handzame woont en met wie ik geregeld es een pintje ga pakken in "'t Brouwershof":

En de school van Zana in Oostkamp heet "Klimop". Een freinetschool waar kinderen zich erg amuseren. Zana heeft er een vriendinnetje die Lisa heet.

.....................................

Zo, en nu ga ik feesten (zoals vaak). Proost. Erg genegen. Bart.

Mooi boekje aan het lezen van Paul Vanderschaeghe zaliger: "vrouwen voor Bakelandt". Dames die de rover Bakelandt hebben gekend, getuigen voor de rechtbank. Het boek is geschreven in een soort Nedervlaams. De plaatsnamen in de streek staan erin vermeld, alsook hier en daar een anekdote. Soms ga ik een dagschotel eten "Bij Nele", een restaurantje in Kortemark, waar ze ook fijne dagschotels hebben, en een traditie van vader op zoon. De gastvrouw heet inmiddels geen Nele meer, maar Mieke, en zij is de dochter van de schrijver Paul Vanderschaeghe. Toen ze me geregeld aan tafel een boek zag lezen, vroeg ze of ik in literatuur geïnteressserd was, en zo, van het ene het andere, en lees ik inmiddels geboeid in het boekje uit 1985, en ik ga de plaatsen die erin vermeld staan bezoeken: Eremietshoek, Reiger, enz. Dan fantaseer ik die tijd. De teletijdmachine is mijn eigen geest. Ik verbeeld mij de Franse soldaten, Bakelandt en vrienden op de vlucht, de vader van Ciska die er ronddoolt enzovoorts.. Daar hou ik mij gaarne mee bezig. Zie... zelfs het taalgebruik gaat eronder lijden. Ook vandaag in krant gelezen dat ons Keltisch verleden niet zo glorieus is als het lijkt. De vraag is zelfs of hier ooit Kelten hebben geleefd. Heb ik ook wel graag hoor, zo wat realistisch geschiedkundig materiaal, gebaseerd op archeologie en taalonderzoek. Wat er in het artikel wel ter sprake kwam, was de invloed van het Keltisch op het Westvlaams. Het dialect "hij komt oud" zou in die richting wijzen, in analogie met het Keltische Brits (he become). Het werkwoord "worden" komt in ons dialect inderdaad weinig of zelfs niet voor.

Deze week vaak op stap geweest. Door de tandarts Ann zijn de kouwers alweer in orde gezet. In Wielsbeke een nieuwe groep gestart. Thema is attitudes bij leidinggevenden. Fijne groep trouwens.Ook Arne ontmoet, en zus Annemie,ook vriend Jeroen, en Johann en Hilde gisteren tijdens een caférepetitie van de Ierse folkzanger Joe Mullen (www.joemullen.com). Hieronder een fotografisch verslag? Moet zeggen dat de sfeer fantastisch was. Deed me terugdenken aan de beste tijd in Avalon in Moen, de zondagnamiddag, met groepjes die er zonder veel besonjes optraden. Joe trouwens ook. Gisteren dus met ook Johann en Hilde erbij, een Martin en Veerle. Jaja, zo goed te pruimen is dat, dat het deugd doet aan het hart.

Met Jeroen in Oostende (mooi stulpje waar ie woont trouwens). En met zus in Oostduinkerke...

-----------------------

En vrijdagavond in Loppem: Joe en vrijwillige groepsgenoten... Op uitnodiging van Johann en Hilde.

En ikzelf...de tanden bloot (dank je Ann). Vorige week liet Ruben zijn tanden zien...

------------------------

en werd ik misschien jaloers???

Wouter heeft me gebeld. Gaan ook eens bijpraten. Dat is fijn. Zoals je kan zien, die foto's in het dagboek...dat lukt me wel. Filmpjes niet. Ik voel me vaak een wandelende reporter. Ik observeer. Ik kom, zie en ik ga. Meer moet dat niet zijn. Zo lieve lezers. Wat de krant me ook zegt is dat geluk ons gezond maakt. Het zou nu voor het eerst "echt" bewezen zijn (men doelt op "westers wetenschappelijk", met statestieken en dergelijke). GELUK MAAKT GEZOND! Als dat geen goed nieuws is? Daar gaat het tenslotte allemaal om... Dat is ook wat ik jou nu wens (en apropos, de I Tjing kan jou hierbij erg behulpzaam zijn). Genegen. Bartje Bultje.

Met Heidi de stad Rijsel bezocht. Waarlijk mooie stad. Woonde zo een lange tijd dichtbij, maar was er niet eerder geweest. Op zondag uitstap naar Nederland. Via Zeeland in Dordrecht terechtgekomen. Ook al zo'n mooi land. De polders zijn er uitgestrekt en liggen er bijna onbeschadigd bij. Vlaanderen is in vergelijking volgebouwd. De hoofdstad van Europa wordt zo langzaamaan gans Vlaanderen in plaats van Brussel alleen. Alles aaneengebouwd tot één reuzenstad. Zoiets. Het Koninkrijk Europa met onder zich de vazalstaten die her en der nog enkele bevoegdheden heeft, maar in hoofdzaak afhankelijk is van het centrale bestuur. Vind dat zo'n gek idee nog niet. Ik sta achter die Europese grondwet! Waarom? Omdat deze grondwet, samen met de Universe Rechten van De Mens, mij het meeste dierbaar is. Omdat het me, als individu en als Belg, rechten en plichten geeft die duidelijk omschreven zijn, die voor elkeen gelden, en waar ik duidelijk kan achter staan. De meer gedetailleerde zaakjes kunnen verder regionaal en plaatselijk geregeld worden. Doch de grondwet geeft mij garanties voor een democratische manier van bestaan. Verder vormt Europa op die manier één economisch sterk centrum naast en tegenover het Amerikaanse en Chinese machtscentrum. Dat laat weer perspectieven voor de toekomst zien. Wel hoop ik dat Europa ooit een eenheidstaal vindt. Het Esperanto of zoiets. Of het Engels voor mijn part (maar daar zullen Frankrijk en Duisland het wellicht niet mee eens zijn). Ooit was Latijn de universele taal in Europa, maar daar kunnen we niet naar teruggrijpen, gezien de moeilijkheidsgraad van de taal, en aangezien zo'n eenheidstaal niet elitair zou mogen zijn, maar precies erg volks, zodat we bijvoorbeeld naar een stad als Rijsel, Parijs, Praag of Rome kunnen reizen en er met iedereen een conversatie kunnen aangaan. Het tegenargument is steeds dat een kunstmatige taal niet werkt! Ik geloof dat niet. In de Roomse Kerk blijkt zo'n taal nog steeds te werken. En op één of andere manier is elke taal "kunstmatig", een artifact, een gemaakt iets. Anderzijds geloof ik ook niet dat we het gevoel met de eigen taal daardoor dreigen te verliezen. In Vlaanderen verliezen de mensen het dialect niet, ondanks het overheersende Nederlands, Engels, Frans en Duits. De meeste Vlamingen zijn vijftalig (als je het dialect erbij neemt). Een taal als het Esperanto kan je overigens erg vlug leren, naar het schijnt, omdat de spraakkunstregels zo eenvoudig zijn en geen uitzonderingen op de regel kennen. Als er een eenheidstaal in Europa is, dan volgen wellicht vrij vlug een televisiestation in die taal, literatuur, kunst, films, enz.. Grootse economische projecten ook. Eén militaire verdedigingsmacht, enzovoorts. Ja, ik zie het groots, zonder bang te zijn mijn eigen identiteit te zullen verliezen. Maar misschien is de tijd er nog niet rijp voor, en zullen het de generaties na ons zijn die dit kunnen verwezenlijken.

Het feit dat de bijdragen aan "pluk de dag" beperkt zijn tot een wekelijks tekst, maakt het dat voor mij wat draaglijker. Bleek toch een stresstoestand te bestaan. Zo van, heb ik vandaag al...? Neen? Oei. Shit. Dan toch maar... Of tijdens de nacht. En waarom? Ijdelheid! Niets dan ijdelheid. Niets nieuws onder de zon (Prediker). Ik vind het fijn zo. Misschien dat er nu minder bezoekers zijn van de site, maar dat is dan zo. Wat vinden jullie daar allemaal van, lieve lezer en lezeres? Laat maar es weten.

Verder vernieuwing van de webstek. De rubriek TAZA is weggevallen en "I Tjing" is in de plaats gekomen. De bedoeling is om alleen de orakels van de yiying erin op te nemen, naar de vertaling van Richard Wilhelm. De orakels zijn me dunkt de essentie van de Yi. Natuurlijk zijn ook de schriftekens en de hexagramfiguren erg belangrijk. Ik hoop die in de toekomst te kunnen aanvullen. Denk nog even verder na over de aanpak en de structuur. Jullie zien wel.

Ruben is een ex-collega en vriend. De jonge man is iets erg overkomen. Tijdens een voelbalmatch een ongeval gehad en een nier is gescheurd. Twee uren tussen leven en dood op de intensive-care. Miljaar! En pas vader geworden. Maar, zo zegt ie me aan de lijn, "onkruid vergaat niet", en dus ben ik alweer blij dat ik onkruid ken en dat ie het er levend en wel heeft vanaf gebracht. Kaarsje als dank op het huisaltaar. En hopelijk deze week samen wat bijkletsen.

Zo, lieverds. Het ga je goed deze week en tot hoors, ziens en dies meer. Doe wat je wilt! En vooral erg veel graag zien (want is het zo voorbij). Genegen en warme groet. Bart.

Net een nieuwe paus verkozen. Zijn naam is nog niet bekend. Verder volgen op televisie. Met TIEMO is alles kits en dat is fijn. Heidi probeert zoveel mogelijk om haar zus bij te staan in het moederschap. Veel vrouwelijke energie dus. Zelf wat drukker deze week. De webstek krijgt hier en daar een aanpassing. De focus komt meer op de YI te liggen (Yiying of I Tjing, dat is "het boek der veranderingen"). Verder wat onverwachte wendingen in het leven, maar daar kan ik niet veel over kwijt. 't Zijn leuke zaken, hoor. Geen paniek. Heb ook "De Da Vinci Code" achter de kiezen, en ook het bijhorende verklarende boek. Gekregen van Heidi. Zomaar. Uit liefde. Is dat niet mooi? Het boek is uit en werd in één ruk uitgelezen. Ik had wat voorkennis door een boek uit de jaren negentig, over de geschiedenis van de Grootmeesters van de Loge. Ik neem sowieso aan dat Jezus en Maria Magdalena een koppel waren en dat zij de "geliefde" leerling van hem was. Ze "zoende hem op de mond" (evangelie van Fillipus). Ik vind dat geen enkel probleem. Ook niet dat ze een dochter hadden die Sara heette. Wellicht is het gezin uitgeweken naar Frankrijk. Kan best zijn. No problem. Ook boeken aan het lezen over het boeddhisme, algemeen, de oudste woorden van de Boeddha, en daarnaast ook uitleg van Kaloe Rinpochee over het Tibetaans Boeddhisme. Lekker voedsel voor de geest. Ok, merk dat de nieuwe paus aan het "verschijnen" is: Ratzinger. Jézus alleluja! Nog meer conservatisme. Verschrikkelijk. Anderzijds allemaal niet zo erg. Kerken en sekten... hou je er verre van af. Mijn leuze is eerder: "één land, de aarde; een volk, de mens; één taal, de liefde; een doel, geluk. In de krant van vandaag staat dat het nu wetenschappelijk vaststaat dat "geluk gezondheid bevordert". De ondertitel is "goed humeur heeft grote biologische impact". Dus laat ons deze week positief, goedgeluimd en constructief zijn en blijven. Ik wens het jullie allen van harte toe. Genegen. Bart.

Groot nieuws. TIEMO is geboren (11-04-2005). Vanessa is de trotse mama. Zus Heidi is de trotse meter. Rino de fiere peter. TIEMO Rino Vandromme is zondagvoormiddag van zijn neus beginnen te maken. De buik van mama onderging de eerste weeënzee. Om 18u de kliniek binnen. Om 22 uur een spuitje omp de pijn te verzachten, maar dan kwamen de weeën alweer tot stilstand. Daarna de epidurale uitgewerkt. Weeën opnieuw hevig en kort op elkaar volgend. Zus Heidi en moeder Christiane staan Vanessa dichtbij en ondersteunen haar. Ze baart op een natuurlijke wijze haar zoon. Dokter komt maar niet. Dan maar een verpleegkundige die de klus moet klaren. Omstreeks drie uur 's nachts is Tiemo aan het wenen. Hoera! Nieuw leven op onze planeet.

Zo kunnen jullie even meegenieten van de feestvierende mama en familie. En zoals je kan zien, Heidi kan haast niet geloven dat er zo'n mooi ventje geboren wordt. Sharon met Robinnetje en Tiemo op schoot. Peter Rino bijbezoek en voordat hij een kater heeft. Jawel, we hebben er maandagavond een lap op gegeven. Diepgaande gesprekken ook, maar hoe later het werd, hoe minder diepgaand en naderhand kon ik alleen nog zingen van: "Tie-mo-o-o-o-oh! Tie-mo-o-o-o-oh!" Bijna werd het moederhuis wakkergezongen, waarvoor mijn excuses. En gelukkig was Heidi bereid om peter en nonkel veilig naar huis te brengen.

Fijne week voor jullie allen! Een feestelijke groet, vanwege mezelf, en zeg maar ook vanwege Tiemo Rino. Liefs. Bart.

Paus dood. Nu spreekt iedereen plotseling vol lovende woorden over deze ouwerwetse man. Begrijpe wie het begrijpen kan. Van de doden niets dan lof. Intussentijd blijft het zo dat sommige mensen de hel vrezen als zij het aandurven om condooms te gebruiken, terwijl het HIV verder hun lichaam aantast. Of zijn er priesters die sexualiteit als zondig ervaren, het pogen van zich af te weren, en dan maar, uiteindelijk, in het duister en in de schaduw van hun ziel, ergere dingen gaan doen, opgefokt als zij zijn uit schuldgevoel. Of er zijn katholieke instanties die prediken dat enkel de man in staat is het woord van god uit te dragen, de sacramenten uit te voeren, en dergelijke. Descriminatie van het zuiverste water, maar het wordt aanvaard, zonder veel protest en schijnbaar als normaal aanzien, zo wat te vergelijken met het VB dat van de daken schreeuwt dat vreemdelingen niet deugen, en dit ook al normaal gevonden wordt. En wie staat op? Wie durft het tij te doen keren? Niet een Pool als die kwiebus die net is komen te overlijden. Neen toch? Wees oprecht. Kijk van binnen. Laat je niet ophitsen door een collectief goedpraten, adoreren, door pers en politiek. Het communisme was heus ook wel komen te vallen zonder Rome. Neem het van me aan. Misschien had het iets langer geduurd, maar wat dan nog. Laat je niet meevoeren door een massa-hysterie, ook al lijkt die positief van aard te zijn. Die Paus was een mens! Daar gaat het om. Die schijten moest als u, die ambiteus was tot op het bot, die meende uitverkoren te zijn boven eenieder ander (van ijdelheid gesproken) enzomeer. Allemaal erg menselijke trekken, dat is fijn. En nu is de man dood. Wat dan nog. Straks is het uw beurt, of de mijne. Niets is ons vreems wat de natuur ons geeft. Blijf alstublieft kritisch van geest, zonder daarom in negativiteit te vervallen. Gewoon helder zien zoals het is, meer niet. Toon is een vriend, en die vroeg me wat hij in zijn handen had. Ik zegde: een vogel. "Neen, geen vogel" zei ie. Ik probeerde een tweede keer: "een kunstwerk misschien?" Opnieuw een negatief antwoord. Ik wist het echt niet meer, ook niet waar hij met dit spelletje naartoe wilde. Uiteindelijk antwoordde hij: "dit is hout, niets meer noch minder". En hij heeft gelijk. Of het hout nu de vorm van een kunstwerk of een vogel heeft, het blijft hout. Hetzelfde van auto's en huizen te zeggen: ijzer en stenen. Dat is het dan, zoals het is, niets meer noch minder. Wat we eraan toevoegen zijn gedachten over hout, ijzer en steen. Hetzelfde als het een mens betreft. In Darfoer of in het Vaticaan: een mens! Daar gaat het me dunkt om. Wat we eraan toevoegen of ervan afdoen, zijn onze eigen gedachten en mentaliteit, of wat we geloven dat er ons wordt opgediend. Ik wou dat ik het beter kon uitleggen dan hierboven, maar dat lukt niet. Geen pausen, bisschoppen en priesters zijn nodig om u te brengen bij de essentie van wat is, bij de aanwezigheid van het Goddelijke. Alleen wanneer de godheid als louter transcendent wordt aanzien, onbereikbaar voor elke aardse sterveling, lijkt het noodzakelijk om tussenpersonen in bte schakelen die het werkje voor ons willen opknappen. Maar dat slaat enkel op macht en onderdrukking. Hoe kan God alleen transcendent zijn? Alstublieft zeg! Het goddelijke is toch het Heilige Heel-Al: alles en iedereen! Zowel transcendent als immanent!!! In de dingen en mensen aanwezig. We ademen in God, wandelen in God, eten van en in God, slapen in God, vrijen in God, doden in God. Er is slechts Dàt: heilig, heel en goddelijk. Ook het woord van de Paus, en ook dit woord, en het uwe. Elke gedachte, handeling en daad. Als iets of iemand niet van God is, wat is het dan wel? Van WIe? Een Duivel of zo? Een andere God? Zijn er dan meer goden dan onze God? En wie moeten we dan vereren? En als het toch de Enige God is, die van Rome, wat gebeurt er dan met al die Indiërs, Chinezen en Moslims die niet in onze godheid geloven? Naar de hel met hen? Jézus, neen toch! Hoe erg navelstaarderij zou dat niet zijn? Wordt wakker, please! Alles en Allen: dat is goddelijk! Heilig en sacraal, maar ook aards en banaal, en seks en moord en doodslag, ja ook dat!! Elke gedachte, elk woord en iedere handeling! En daarom: ook de Paus aanbidden, hem als heilige man aanzien, een nieuwe Paus benoemen, de media geloven, enz.. Ook dat is God. En deze armzalige woorden die u leest, schraal en kritisch: ook dat! Kunnen én niet-kunnen; leven en dood; alpha en omega; al dit alles is HET. De rest is zwijgen! En dan nog? Ook dat!

Intussentijd genietend van een weldoende vakantie, met gezin en zo, afwachtend op nieuw leven uit de buik van Vanessa, en gekke bekken trekken naar Robin en Zana. Erg fijn. En vrijdag een dagje RET met wellicht leuke mensen in Ieper. En ook nog: in stilte begeren. Voor u en de familie en de vrienden: een leuke week wens ik juliie. Allelujah! Verder "doewie!" en tot volgende week. Genegen. Bart.

Niet God zelf, maar onze "geloofssystemen" zijn verantwoordelijk voor "hemel, hel en vagevuur". Zo werd ik deze morgen wakker, met die gedachte. Vanwaar dit idee? Zo na de slaap. Net een beetje wakker. Nog in de warme lakens genesteld. Niet dat dergelijke ideeën te vergelijken zijn met de "Eureka" van een geleerde in bad. Ten eerste ben ik geen geleerde, ten tweede overvallen mij de ideeën 's morgens bij het wakker worden, en niet in bad, omdat ik in bad mij meestal was. Het blijft gewoon merkwaardig dat het sowieso gebeurt: overvallen worden door gedachten en inspiratie. We hebben er geen controle over. We kunnen ze niet oproepen. Plotseling verschijnen zij, als Maria in Lourdes. Niets meer dan dat. Of het inhoudelijk een waarde heeft, valt te betwijfelen. Ik vermoed dat de meeste van onze gedachten genetisch zijn; enkele luttele procenten zijn misschien aangeleerd en slechts datgene wat daarna nog rest is origineel, nieuw en creatief zichzelf overstijgend. Neem nu de gedachte van deze morgen. Het feit dat de inhoud over "god" gaat en over "hemel, hel en vagevuur" wijst erop dat ik uit een katholiek nest ben geboren. Wat klopt. En ook ouders die effectief erg klerikaal waren.en erg gehecht aan "moeder de Kerk". Zij hebben stellig, als kind, geloofd en overtuigd geweest van "hemel, hel en vagevuur". Dat is toch wat. En nu, zovele jaren later, ouders reeds zaliger, overvalt de zoon vreemde gedachten die van origine Rooms getint zijn. In yiying -taal klinkt het zo: "De wilde gans nadert geleidelijk de oever. De jonge zoon is in gevaar. Er wordt wat gepraat. Geen blaam." (hexagram 53, De Geleidelijke Ontwikkeling, lijn 1) Orakelen is niets voor u? Heb ik alle begrip voor. Je zou voor minder. Het zou ons te ver leiden om het hier uit de doeken te doen, wat die lijn in de Yi betekent. Trek het je niet aan. Feit is de gedachte van deze morgen! Wat heeft dit te betekenen? Ik geloof effectief niet in "hemel, hel en vagevuur". Ik vind dit constructies van de menselijke geest, met als doel macht en invloed op anderen uit te oefenen. Voor de rest hebben de begrippen geen enkele waarde. Een Japanse monnik ontmoette een samoerai, en toen die aan de monnik een vraag stelde, nl. waar is de hemel en waar is de hel?, antwoordde de monnik dat de samoerai een verwend ventje is met al te veel pretentie. Daar kon de samoerai niet mee lachen en hij trok zijn zwaard uit de schede, waarop de monnik zei: "hier begint de hel", en toen de samoerai het begreep en zijn zwaard terug wegstak, zegde de monnik: "en hier begint de hemel". Dat is toch een prachtig verhaal, niet? Maar één of andere godheid heeft niets van doen met "hemel, hel en vagevuur". Het zijn onze concepten over hoe we handelen, denken en zijn. Is er iets anders dan dat? Onze manier van geloven, onze systemen die we in de geest hebben gecreëerd zijn verantwoordelijk voor veel ellende, leed en mogelijkerwijze ook voor vreugde en geluk (mystici, vromen en heiligen). Ik vermoed dat we zonder geloofssystemen veel dichter bij god zouden vertoeven, allemaal, of liever: we zouden slechts in het goddelijke verblijven, omdat er alleen maar dat meer is (geen duivels, hel enz.) maar het lijkt er helaas op dat we niet zonder kunnen; zonder dualisme; concepten, structuren en systemen. Dat is jammer. Mijn grootste wens is alles los te laten! Ook elk beeld over het mogelijke goddelijke. Zou het kunnen? Het voldoet nu al dat alles, elke waarneming, elke daad en gedachte heilig is, en goddelijk. Alleen daarin wil ik wonen. Maar dan zou er geen "ik" meer zijn, en daar ben ik te bang voor, te gehecht aan genot, mezelf, enz.. Maar ik schaam me niet. Neen ik voel ook nergens schuld over -niet meer. Natuurlijk maak ik fouten en dat is jammer, spijtig, en wil ik me voor excuseren, maar erg kan dat niet genoemd worden. Het is als regen of als zon. Daar is het, verschijnend en weer verdwijnend. Ok, maar ik wijk weer af. Wat ik wil zeggen is dat er vreemde gedachten verijzen zo in de ochtend, en dat ik uiteindelijk vandaag naar de kapper ben geweest, inkopen gedaan (erg veel inkopen), gras gemaaid en Heidi heb mogen bewonderen in nieuwe BH en nieuwe broek. Mooi allemaal. Erg mooi. Moet er nog meer zijn. U die ook gelukkig bent. Dat te wensen, ja, dat is het dan wel voor vandaag. Lieve groet. Bart.

Een soort kneuzing van de schouder en rechterarm. Vermoedelijk gevolg van het vele typen op klavier, en daar een slechte houding bij? En ook Heidi die in de nacht op de arm in slaap valt -en wil ik niet missen. Wie weet, wie weet... Dus iets minder "pluk de dag", wat ik trouwens ook van plan was zonder dat de arm daarvoor moet zorgen. Nu ook nog paasvakantie. Leuke rustige dagen gehad. Orakel yiying spreekt van "Het komt tot regen, het komt tot rust; dat is te danken aan de duurzame werking van het karakter. De vrouw komt door standvastigheid in gevaar. De maan is bijna vol. Als de edele zo doorgaat, komt er onheidl." De rustperiode nadert zijn einde. Het yinne reflecterende en bezinnende karakter van de paastijd dient geruild te worden voor een actievere houding. Anders: geen brood op de plank (bij verandering van deze lijn (hexagram 9, lijn 6) ontstaat hexagram 5, Het Wachten of De Voeding). Samen met Heidi mooi film gehuurd: "the joy luck club", het levensverhaal van vier Chinese vrouwen (en hun dochters) die naar Amerika zijn uitgeweken. Als je ziet wat een hard leven die mensen hebben gehad. Waar kunnen wij over klagen? Luxe-zorgen zijn het!

Intussentijd dwaalt de geur van mest de kamer binnen. Het is al fijn dat de ramen open kunnen. De temperaturen laten dit toe. Natuurlijk lijkt de aal te stinken, maar het brengt me rust; het idee dat de grond wordt gevoed voor nieuw leven en nieuwe vrucht. Soms moet iets eerst stinken om later lekker te kunnen ruiken. Zo zie ik dat. Verder een fijn programma op de Nederlandse zender gezien over een Tibetaans Boeddhistisch feest. Het fijnste wat ik er van onthouden heb is de compenserende functie van het bewustzijn. In hun visie is het zo dat bijvoorbeeld positieve gedachten zoals mededogen, liefde, verdraagzaamheid en optimisme, als deze ontwikkeld worden, automatisch de duistere en negatieve gedachten doen verdwijnen, omdat er dan geen plaats meer voor hen is in het bewustzijn; want de plaats is namelijk ingenomen door de positieve kant van het bewustzijn. Ik vind dat een prachtig idee. Had het al verschillende keren gehoord en gelezen, maar de eigenlijke betekenis ervan was in feite nog niet echt tot me doorgedrongen. Nu wel. De consequenties ervan zijn uitermate groot. Wellicht heeft het te maken met de RET (Rationeel-Emotieve Training) waar ik momenteel erg intens mee bezig ben. De RET geeft in feite dezelfde raadgevingen als de Tibetaanse monniken, maar dan in een context die niet religieus bepaald is. En in de Humo van deze week, onder het "dossier nachtmerries" blijkt dat zelfs dromen beïnvloed zijn door ons bewustzijn en onze gedachten: "Wat gebeurt er in je hoofd als je droomt? Zenuwcellen in de hersenstam prikkelen een hersengebied in het achterhoofd: de visuele cortex. Die werkt als een diaprojector: hij zet je gedachten om in beelden en projecteert ze als het ware op je netvlies. Denk je overdag aan een moord, dan is dat maar een woord, een begrip, een gedachte die je perfect kunt plaatsen. Denk je in een droom aan een moord, dan zie je die voor je ogen gebeuren. In die zin vertelt dromen iets over jezelf: het is een spiegel van je eigen verwachtingen en onbewuste gedachten". Volgens deze onderzoeker droom je zoals je denkt. Ik trek het door naar feiten van alledag. In spirituele context zegt Tsjwang-Tze: " Tsjwang-Tze droomde eens dat hij een vlinder was, maar Tsjwang-Tze wist niet of hij het was die droomde dat hij een vlinder was of dat het de vlinder was die droomde dat hij Tsjwang-Tze is". De realiteit van alledag, de zogenaamde werkelijkheid is, naar boeddhistische normen, samsara, illusie, een droom. Wat krijg je dan op je bord? Wat je verwacht? Hoe je denkt? Zou het zo gaan? Andere kringen gaan nog een stap verder en zeggen dat je ook na de dood verkrijgt wat je denkt; alleen maar dat. Als je denkt dat de dood betekent dat er eeuwige jachtvelden zijn, dan kom je in de eeuwige jachtvelden; denk je aan rijstpap met gouden lepeltjes, dan krijg je rijstpap met gouden lepeltjes. Vreemde gedachten, niet? Even laten bezinken. Erg passend bij pasen; dood en opstandig! Maak er het beste van en vooral, positief denken! Baat het niet, dan schaadt het zeker niet! Ik ga alvast verder in de richting zoals ik bezig was, een positieve training van gedachten, onder meer met en via de yiying. Het interesseert een meer niet van welke kant de dieren komen om te drinken. Remember! Veel liefs en van harte genegen. Bart. In deemoed.

Ik vraag mij af wat de nieuwswaarde is van ene Terry die in Amerika woont, een hersenbeschadiging heeft opgelopen, en er ruzie is tussen de huwelijkspartner en de ouders in verband met een voedselsonde? Waarom moet iedereen daarvan op de hoogte gebracht worden, van Cassablanca tot in Wula-Pula? Als wij een gelijkaardig uitgebreid verhaal moeten aanhoren over alle mensen die in coma liggen, met voedselsonde, en dat deze wordt weggenomen, dan hebben we te maken met radio-nieuwsuitzendingen die 24 uur op 24 duren. Zoveel mensen in een dergelijke situatie. Om nog maar te zwijgen over wie kanker heeft en op sterven ligt, of van de honger sterft, zonder voedselsonde? Wat doen we daar dan mee. De presidenten kunnen nooit meer op vakantie gaan, in zo'n geval. En hoe opbeurend is dat nieuws voor gewone oren zoals de onze? Meer nieuws is het volgende: er worden bomen gekapt in Borstbeek, en sommige mensen zijn het daar niet mee eens. Verder Prins Rainier die wordt overgebracht naar de intensieve verzorging van ene kliniek. Jongens toch! Wat is dat allemaal? Alsmaar meer ben ik ervan overtuigd dat al dat nieuws geen nieuws is, maar steeds een behoort tot één of andere agenda van één of andere belangengroep, commercieel of politiek of wat dan ook. Ik heb er GEEN BOODSCHAP AAN. En het kenmerk van nieuws is precies "iets nieuws" of "een boodschap". Lao-Tze was een Chinees geleerde en wijs man die iets zegde in de trant van "het is goed dat mensen de hen horen kakelen in een naburig dorp, maar er nooit contact mee hebben; dat houdt het volk in vrede en rust". Wel, daar zit wel iets in. Hoewel nu, in deze tijd, de wereld als een dorp, waarbij elk individu wel over alles wat er in de hele wereld is gebeurd een mening heeft, ligt dat moeilijker, niet? Internet en zo? Televisiestations? En toch ... en toch... al het zogenaamde nieuws (wat uiteindelijk geen nieuws blijkt te zijn, zoals al gezegd, en zoals het verhaal van Terry) brengt onrust, ongenoegen, onbehangen, extra schijnbetrokkenheid (terwijl onderwijl een buurman vereenzaamt in zijn depressie). Neen, het valt meer en meer tegen, zonder dat ik ook al te uitgebreid negatief wil doen. Ik bedoel maar dat ik minder vaak de krant koop en lees. Het vreemde is dat er toch een gevoel in mij is dat tuk is op al de fait-divers van de actualiteit, alsof ik wil kunnen meepraten, alsof ik iets zou kunnen missen (ook al spreekt er volgende maand niemand meer over een zekere Terry uit Amerika). Dat zal de trots wel zijn zeker, de almachtsgedachte in mij, de volkse nieuwsgierigheid en dergelijke. Ik weet het niet. Zo zit ik me alweer op te winden over iets waarvan ik meen te zeggen dat het niet nodig is om zich over op te winden. En zo ben ik wel erg tegenstrijdig van aard. Daarmee kan er geëindigd worden, de tegestrijdigheid der dingen. Laat ik me daar neer bij leggen. Dit te accepteren! Helemaal! Zonder mij op wat of wie dan ook te kunnen beroepen. Want het IS WAT HET IS. De dingen zijn wat ze zijn. Niets komt uit mezelf. Alles is mij gegeven. Waarvoor dank! Ook voor wie u, beste lezer, bent, ene Terry of niet, Zulma, Magdalena of Marieke, ik kan enkel dankbaar zijn voor wat er verschijnt, nieuws of geen nieuws. Laat ik mijn gedachten, mijn oordelen, over laten aan U, het Heilige Mysterie, waar ik niets van afweet. Laat ik u, beste lezer, danken dat u dit leest en nederig aan u mededelen: straks volgt een wandeling, een leesstonde en een I Tjing-moment. Wat eten, praten, liefde bedrijven misschien. Of een voedingssonde gebruiken als speeltje in één of ander vunzig tafereel. Het doet er niet toe, toch? Als er al liefde is, al het paradijs, al wat er zijn moet, waarover dan nog spreken, schrijven, praten? Dat u en ik er schijnbaar zijn en zien dat het mogelijks "goed" is, zelfs wat ons tegenstaat, want morgen of later valt op dat het eerstens negatief beschouwde blijkbaar positieve gevolgen heeft. Als puzzlestukjes vallen de delen in één geheel, dat juist is, passend, bij u of mij ideaal passen. Zo passend dat het echt niet anders mocht zijn dan wat het is en is geweest. Zou u het lijden van een ander willen dragen (in plaats van uw lijden)? Zou u het leven van een ander willen leven, met alles inbegrepen, het lief en het leed? Of is datgene wat er is voor u voldoende, prima? Wat mij betreft: de rest is zwijgen! En veel graag zien... De hele week lang. Of langer. Doe maar. Je Bart. Genegen.

Lente. Feestdag voor de Koerden en de Perzen. Vandaag niet zo veel te melden. Kan wel over privé-zaken vertellen, of over familiefeest van de "Bulteels" zaterdag in Stasegem, maar in feite heeft niemand daar wat aan, behalve de familie zelf dan, of de naaste gezinsgenoten. Daarvoor is deze webstek niet nodig. Nu het lente is, is de tijd rijp om nog meer tijd vrij te maken voor beweging en andere activiteiten. Heb dit weekend de eerste keer gras gemaaid, en dat geeft een fijn gevoel. De geur van gras, het licht en de lichtinval, de temperaturen, ... fantastisch. Maar dus wil ik dit "pluk de dag" wat beperken tot waar het bij aanvang was bedoeld: indrukken, bedenkingen, invallen, citaten, ideeën over actualiteit, filosofie en spiritualiteit. Daar mag de klemtoon op liggen. De kleine dagelijkse beslommeringen verdwijnen wat naar de achtergrond. Beter zo, vind ik. Het houdt wel in dat er wellicht niet dagelijks een stukje tekst volgt. Misschien eerder wekelijks of tweedagelijks. We zien wel. Ik bind me nergens aan vast. Loslaten. Ook de druk die ik soms op mezelf leg. De I Tjing-studie bijvoorbeeld. Ik merk hoe de I Tjing een grote invloed blijft hebben op mijn leven. Ik geniet daar zo erg van. Telkens nieuwe invalswegen. Steeds vreemdere associaties die heldere inzichten en beelden weergeven. Als ik het boek raadpleeg over de betekenis van het PMS (pre-menstruaal syndroom) bij de vrouwelijke cyclus, verkrijg ik als antwoord onder meer de volgende geactiveerde lijnen:

Hexagram 30/lijn5 : "Bij het schijnsel van de ondergaande zon slaan de mensen al zingend op de pan, of zij zuchten luid over de naderende ouderdom"

Hexagram 21/lijn3: "Bijt op oud gedroogd vlees en stoot op iets giftigs."

Hexagram 23/lijn4: " Het bed wordt versplinterd tot op de huid. Onheil."

Hexagram 53/lijn3: "De wilde gans nadert geleidelijk de hoogvlakte. De man trekt uit en keert niet terug. De vrouw draagt een kind maar brengt het niet ter wereld. Onheil! Bevorderlijk is het, rovers af te weren."

Hexagram 57/lijn2: "Indringen onder het bed. Men gebruikt priesters en magiërs in groten getale. Heil! Geen blaam."

Hexagram 23/lijn5: "Een school vissen. Door de paleisdames komt gunst. Alles is bevorderlijk."

Hexagram 20/lijn5: "Beschouwing van mijn leven. De edele treft geen blaam."

Hexagram 35/lijn1: "Voortschreidend maar teruggewezen. Standvastigheid brengt heil! Als men geen vertrouwen vindt, blijve men gelaten. Geen fout."

Hexagram 35/lijn4: Vooruitgang als een hamster (lemming). Standvastigheid brengt onheil met zich mee."

Korte toelichting misschien, ondanks het feit dat diverse orakellijnen erg helder en duidelijk op zichzelf zijn. Het eerste citaat bij hexagram 30, Het Zich-Hechtende, wijst op de labiele gevoelssituatie die gepaard gaat met PMS-symptomen. Bij 21, Het Doorbijten, waar sprake is van gedroogd vlees (taai, koel, hard) en het ontmoeten (stoten) op iets giftigs (vaak giftige rationalisaties en gesprekken, beschuldigingen, oordelen en veroordelingen). Het "oude" verwijst ook naar iets "oer-menselijks". Bij hexagram 53 zien we een merkwaardig orakel. Associatie met de "eenzame hoogvlaktes", een geïsoleerde spychologische situatie. De man vertrekt. Hij wil namelijk niets te maken hebben met de geïrriteerde geaardheid van zijn vrouw wanneer die is "bezeten" door haar PMS-gedachtengang. Hij laat haar even in de steek. Zij draagt een kind (een eicel) die ze niet ter wereld brengtt (is net de betekenis van de menstruatie). Niet zo'n leuke situatie (onheid) waarbij het raadzaam is andere mannen (rovers) op afstand te houden, want immers, de vrouw is dan net erg beïnvloedbaar en gevoelig voor zogenaamde "fouten" bij de eigen partner en "talenten" bij andere mannen. Hexagram 23, De Versplintering en Hexagram 57, Het Indringen, spreken beiden over een bed. Rust is immers noodzakelijk. De huid (het eigen lichaam) wordt geraakt. Het is iets persoonlijks. Men gebruikt priesters en magiërs in groten getale. De sjamanen en dergelijke waren de dokters van dienst. Men gebruikt dus vaak veel doktersadvies (doktersbezoek, doktersbriefjes) en medicijnen tegen de pijn. Verder opnieuw Hexagram 23, De Versplintering (waar sprake is van letterlijk "loslaten", symbolisch erg duidelijk bij menstruatie me dunkt), lijn 5, waar sprake is van "een school vissen" (erg yin-symbool, vrouwelijke geaardheid) en "paleisdames". Die waren erg onderdanig aan de eerste dame van de Keizer. Symbolisch legt de natuur zich neer bij het verstand, of het zal in ieder geval wel moeten, aangezien een PMS slechts van tijdelijke duur is, en men sowieso terug moet naar de "orde van de dag". Bij Hexagram 20, De Beschouwing, zien we verder wat er tijdens een PMS gebeurt. De vrouw gaat naar binnen, bij zichzelf te rade, en reflecteert over haar leven. De partner, de man, treft geen blaam. Het is nu eenmaal zo. Behoort bij de natuurlijke geaardheid van het leven. Hij wordt namelijk (hexagram 35, De Vooruitgang) teruggewezen door zijn vrouw. Hij vindt bij haar geen vertrouwen. Maar de yiying (I Tjing) raadt hietbij aan om "gelaten te blijven" (want het gaat wel weer over). Tenslotte wijst het boek nog op de hamster (het knagende dier in elk van ons - knagen, zagen, bijten, enz.). Dit instinctieve element behoort bij het mens-zijn en Han Boering spreekt bij deze lijn over "de lemming", een ander knaagdier dat, in overgetal, zichzelf massaal vernietigd. De doodsdrift uit zich hier in extreme mate. In het PMS zien wij een gelijksoortig proces, een extreme vorm van destructiviteit, in analogie met het destructieve proces van het verlies van een onbevruchte eicel.

Ik moet jullie zeggen, na 15 jaar I Tjing-studie, dat dergelijke raadplegingen en adviezen mij nog steeds met verwondering doen stilstaan bij wat er zich rondom mij afspeelt. De verwondering blijft bij me. Het vreemde is bovenal dat de yiying raadplegen gebeurt op basis van het TOEVAL, wat voor een Westering moeilijk aanvaardbaar blijft. Dat is jammer, want eenmaal dit vooroordeel achterwege kan gelaten worden, is zoveel meer mogelijk dan wat er tot nu toe aan ons geestesoog verschijnt. De "wetenschap" zou wellicht een "grote sprong voortwaarts" maken indien zij het toeval een belangrijke plaats kan geven in haar bestaan. De moderne wetenschap komt er willens nillens toe (chaostheorie, M-theortie, sub-atomaire fysici) dat het toeval veel bepalender is dan tot nog toe wordt aangenomen. De I Tjing toont zoiets al eeuwen aan. Onderzoek naar dromen en naar andere onbewuste manifestaties van de geest leiden tot gelijkaardige conclusies. Het probleem blijft echter hoe dit alles in het dagdagelijkse leven geduid kan worden en wat de "man in de straat" hiervan kan begrijpen en opnemen? Het Middeleeuwse begrip "voorzienigheid" is, indien losgekoppeld van de inmenging van een persoonlijke godheid, van groter waarde dan tot nogtoe beschouwd. De integratie ervan zou zo "helend" kunnen werken op wie we zijn, wat we denken en hoe we functioneren. Ik hoop op een doorbraak, binnenkort. Om dan te kunnen zien dat wat er is gewoon is wat het is, en dat ons oordeel erover weinig toe doet.

En nu gaan fietsen... Een fijne week voor elk van u. Tot een volgende keer, ook al weet ik niet wanneer. Doewie en houd 'm op, ja? Genegen. Bart.

De boeren spuiten mest op de velden. Hun grote ploegen snijden door de aarde. Op het veld aan de achterkant van de tuin worden bomen ruwweg uit de grond gesleurd. Bomenbloed! Dat doet me weer denken aan de jeugdtijd, toen populieren in de tuin van mijn ouders werden omgelegd. Het leek of de bomen effectief huilden, maar dat was wellicht inbeelding. Schuin aan de voorkant van het huis is een veld alreeds omgeploegd. Vorig jaar stond daarop maïs. Ik vraag me af of men dit jaar eenzelfde gewas zal planten, of dat het noodzakelijk is om af te wisselen. Hoewel vaak bewolkt, toch mooi lenteweer. De intentie bestaat dat er gras wordt gemaaid. De krant lees ik niet. De laatste tijd de actualiteit weten te vermijden. Het brengt me zoveel weemoed, meelijwekkend en ironisch gelach, onrust en futuliteit. Vannacht gedroomd van Congo. Liep blootvoets door het land. Prachtige panorama's en lachende mensen. Het zonlicht was er logischerwijze fel. Na verloop van tijd kwam ik onderweg de premier van België en zijn gevolg tegen, allen op de fiets. Achter zich een volksmassa, waaronder een klein meisje. De stoet slenterde voorbij, maar ik was meer geïnteresseerd in de prachtige landschappen. Dan werd de droom eensklaps dreigend. Het scheen dat de geheime dienst en de rebellen een politiek spelletje aan het spelen waren. Het meisje was zogezegd een terrorist en men wou een aanslag plegen op de premier en de president van Congo. Het stortregende ineens. We gingen schuilen, de hele mensenmassa bijeen. Bleek ook dat Ruben, een neef van me die ook werkelijk voor de staatsveiligheid van België werkt, aanwezig was. Het meisje had eerder op de weg haar schoenen (sandalen) verloren (vergeten?). Ik geloofde niet dat zij een terroriste was. Het bleek gevaarlijk om de weg terug te keren. Ik nam het meisje onder mijn hoede. Zolang ik bij haar was, zou men haar niet arresteren of haar pijn doen. Vroeg of Ruben het van mij wou overnemen, terwijl ik de sandalen zou gaan oppikken. Dat was ok. Dan leek de droom voorbij. Althans, ik ben wakker geworden. Waarom de krant lezen als je in werkelijkheid in dromen dergelijke avonturen mag meemaken?

Verjaardagsfeestje van Robin. Er is nogal wat zenuwachtigheid. Drukte alom. Vlugge irritaties. Ik kan er niet onderuit muizen, want Zana is er ook bij. Als het buiten wat opklaart kan ik het gras afwaaien. Dan toch even in gedachten alleen. Vanavond familiefeest. Ben benieuwd wat dat worden zal. Broers en zus zijn er ook. Zana wil liever thuis blijven, bij Robin en vriendinnetje Janneke. Oppassers van dienst zijn Vanessa en Sharon. Mocht Vanessa plotseling moeten bevallen, dan dan zal het familiefeest van korte duur zijn. Heidi blijft tijdens de bevalling bij haar zus. Heidi is ook de meter van het nieuwe leven. Dat is fijn, niet?

Als Zana er is, op zondagmorgen, dan ben ik van dienst als taxichauffeur. Dansles in Brugge, in de school van Tamara Jackson. Terwijl Zana les volgt, lees ik de krant, of in een boek, of I Tjing-studie. In de namiddag is nog niets gepland. We zien wel wat een weer het is. De zee misschien?

Lieve groet en een fijn weekend. Je Bart.

Druk in de weer met het schrijven van syllabussen. In Tielt training aan studenten van de KATHO. Meestal zijn het groepen van een vijtiental jonge mensen, maar dit keer zijn ze slechts met vijf. Het lijkt op een privé-sessie. Ook dat is eens fijn. Het zijn erg gedreven jonge dames. Eén iemand gaat volgend jaar naar Gambia om er vrijwillig te werken. Telkens weer zijn het leerrijke ontmoetingen voor me.

"In alchemy the uniting of the soul with the body is the miracle of the coniuntio, by which the lapis becomes the living body. The alchemists, consequently, saw themselves faced with the extremely difficult task of uniting the wayward physical man with the spiritual truth. The One and Simple is what Dorn called the unus mundus. This "one world" was the res simplex. For him the third and highest degree of conjunction was the union of the whole man with the unus mundus. I mention Plotinus because he is an earlier witness to the idea of the unus mundus. The thought Dorn expresses by the third degree of conjunction is universal: it is the relation or identity of the personal with the suprapersonal atman, and the individual tao with the universal tao. To the Westerner this view appears not at all realistic and all too mystic. For thirty years I have studied these psychic precesses, I see that it is chiefly our ignorance of the psyche if these appear "mystic". We should at all events be able to understand that the visualization of the self is a "window" into eternity, with gave the medieval man, like the Oriental, an opportunity to escape from the stifling grip of a one-sided view of the world or to hold out against it. The only certain thing is that for all the alchemists matter had a devine aspect, wether on the ground that God was imprisoned in it in the form of the anima mundi or anima media natura, or that matter represented God's "reality".

UIt : Mysterium Coniuntionis van Carl Gustav Jung

Wij zien in de citaten hierboven dat ook Jung, en naar zijn analyse ook de alchemisten, hetzelfde denkspoor volgen als de Kelten en John Scotus Eriugena (zie gisteren). De alchemisten waren in de Middeleeuwen een ondergrondse beweging van geleerden (en soms helaas ook fantasten en psychisch zieken) die, in tegenstelling met de exoterische en machtige Heilige Roomse Kerk, ontdekte, aannam en ervaarde dat de scheiding tussen licht en donker, wit en zwart, goed en slecht, materie en energie, mens en god, hemel en aarde, slechts een artificële en onnatuurlijke geestelijke gespletenheid met zich meebrengt. Een denk-beeldige (dank je Heidi!) wereld. Tot op heden resulteert een schizofreen maatschappelijk en geconditioneerd dualisme tot uitermate extreme excessen, eenzijdigheden zoals er zijn: de veroordeling van het lichamelijke, schuldgevoelens omtrent bezit, veroordeling van seksueel anders-geaarden, navolgen van een grote leider of leer, zelfvernietigend hedonisme, vereenzaming, sociaal egoïsme, projectie van eigen schduwzijden op de anderen, zelfdoding, enz.. Ik zie bij mezelf hoe moeilijk het is om de tegenstellingen in de eigen gedachten, woorden en daden te accepteren, te doorgronden en weer los te laten. Op een dag, zo voorziet de natuurlijke beweging van de wet der ommekeer (elk hoogtepunt slaat om in zijn tegendeel) zal de scheiding tussen het heilige en het profane weggevallen zijn. En al gebeurt dit momenteel nog niet direct in de zichtbare handelingen van politici, media en dergelijke, het wil niet zeggen dat dit proces al niet gaande is in de vele hoofden van u en ik. Wie weet... Allé Hollé. Nog een fijne dag verder en maak er maar een lekkere soep van. Genegen en met liefde. Bart.

St. Patricks day vandaag. Ierland on the rocks. John Scotus Eriugena (c. 810- c. 877) was een Ier. Een neoplatonist, Grieks geleerde en pantheïst. Vertaler ook van de Pseudo-Dionysius. Hij oefende een grote invloed uit op Eckhart en Ruusbroec. Libbrecht schrijft over hem: "Het eerste neoplatonische element is de idee van het absolute Ene, dat zowel transcendentie als immanentie omvat. Ten tweede: al wat uit Ene is ontstaan, moet in dat Ene terugkeren. Ten derde: het goddelijke licht openbaart zich in de theofanie, de godsopenbaring in de fenomenaliteit. Voor Eriugena is de Natuur Alles, God incluis. Er is geen dualisme tussen God en de schepping en het materiële is niet ondergeschikt aan het spirituele. Dat weerspiegelt de oude Keltische idee dat God immanent (erin aanwezig) is in de schepping." Zelf ga ik totaal akkoord met wat hierboven staat afgedrukt. Mijn conceptueel denken gaat tot daar en ervaart daarbij een grote vreugde. Fan van Eriugena! In oorsprong de Keltische wortels niet ontloochenend. Is ook in analogie met wat het TaoÏsme en de I Tjing in China aangeven. Misschien zijn de Keltische en de Chinese voorvaderen wel dezelfde? Maar wat is er in Europa gebeurd? De macht heeft het gehaald op de authenticiteit. De Roomse Kerk verdedigde het patriarchale en hiërarchische, ten koste van de oerlink met de natuur. Dat is een pijnlijke zaak. En het gebeurt alweer. Het boek "De Da Vinci Code" wordt door diezelfde Kerk verketterd. Dat is pijnlijk. Ten eerste omdat men cultuur, kunst, literatuur en fictie veroordeelt. Dat is al bizar! Ten tweede: het feit dat Rome zo te keer gaat tegen het idee dat Jezus was gehuwd met Maria Magdalena, en een dochter met haar had, versterkt bij mij juist het vermoeden dat het ook werkelijk zo moet zijn geweest. Een Jood zonder kinderen schijnt in die tijd marginaal te zijn geweest, en zo iemand werd uitgestoten door het eigen volk. Anderzijds spreken andere bronnen (Nag Hamadi Geschriften - Evangelie van Thomas en Fillipus) over hetzelfde thema en bevestigen de hypothese van De Da Vinci Code. Wat heeft Rome te verbergen? Men kon de zaak ook laten betijen, zeker wanneer men weet dat men recht in de schoenen staat. Dan hoeft iemand zich niet te verdedigen. Waar rook is, is ook vuur. Komaan zeg, we leven in de 21ste eeuw. Laat de Waarheid tot gedijen. Laat de mythes, magie en macht achterwege, en laat ons kiezen voor authenticiteit, mystiek en stilte. Jezus moet mijn inziens een prima minnaar zijn geweest. Een ervaren vrouw als Maria weet wel van wie ze kinderen wil. Testosteron genoeg, zou ik zo zeggen. Alleen al de manier waarop hij de verkopers en schriftgeleerden aanpakt, onder meer voor de tempelpoort, dat zegt toch iets. Het lef. De durf. Testro is dat. We neigen alsmaar meer naar een tijd zoals die in de periode aan het begin van onze jaartelling. Het Palestijns-Joodse drama speelt zich nog steeds af. Het Roomse Keizerrijk is nu van Amerikaanse makelij. Staat op instorten en neigt naar overname door de horden Volksstammen in het oosten (China). De neiging tot rampdenken, de eindtijd en apocalyps is eveneens erg actueel, maar nu vanwege klimaatsveranderingen en aangegeven door wetenschapslui, en niet door de geschriften van profeten en zieners. De Wetten van de Schriftgeleerden en Farizeeërs zijn nu de wetten van de UNO, Europa, enz.. 26.000 wetten over roken bijvoorbeeld. In de tijd van Jezus mochten de Joden op de Sabbat maar zeventig stappen zetten. Dat woord was wet. Binnenkort staat ons hetzelfde te gebeuren. We zullen ons slechts enkele kilometer mogen verplaatsen, om welke reden dan ook. Feit is dat ieder van ons voortdurend leeft in een staat van schuld en zonde. We kunnen onmogelijk voldoen aan alle verwachtingen van de wetgever, onmogelijk alle wetten, decreten en regels die er bestaan ook daadwerkelijk juist opvolgen. Ieder van ons is op elk moment van de dag in principe te "pakken" op foutief gedrag: zwartwerk, kapotte dimlichten, te snel rijden op de weg, te veel gedronken, roken op plaatsen waar het zogenaamd niet mag, uitspraken doen waarvan men zegt dat ze racistisch zijn, afval verbranden waar het niet mag, foutief sorteren, enz.. Schuld en Boete. Daar gaat het heden ten dage om! En dat is erg spijtig. Wat een ander motto kan zijn: doe wat je wilt! Eén wet: doe de ander niet aan wat je zelf niet wilt worden aangedaan! Voor de rest: geniet, leef, doe maar, spreek, droom, vlieg en verander. En vooral: erg veel "houden van"! De rest is gekakel! Veeg je voeten er maar aan. Onzin. Ontspan en wees blij dat alles is zoals het is. Lieve groet en erg genegen! Bart.

Een lithografisch werk van Tony Voncken hangt links van het bureau aan de muur. De titel van het werk is "le bon curé" oftewel "de goede herder". Een andere naam, wellicht van een gallerij of zoiets, is Constant Claes Pinx. Verder ook nog "IMP SIMONAU & TOOVEY, BRUXELLES", wellicht de drukkerij? Vind het een mooi werk. Een oudere man, met kind in de arm, een jongetje, en naast hem een meisje met klompen aan, van een jaar of zeven. Verder een hond, en op de achtergrond het silhouet van bomen en vergezichten. Aan de kledij te zien speelt dit tafereel zich af in de 19de eeuw, begin 20ste eeuw. Lijkt op een opa die de verdwaalde kleinkinderen uit het bos naar huis weet te leiden. Verder is er ook nog een hondje mee op stap. De wandelstaf van de oude man is mooi afgewerkt, dus wellicht niet een arme drommel. De kinderen zien er evenwel niet bourgeois uit. Integendeel. Maar ze zijn wel goed aangekleed, zelfs met handschoenen en al. Het meisje heeft een boek in haar armen, wellicht de bijbel. De litho is een erfstuk van de familie. Ik weet niet waar het vandaan komt, of vader of moeder dit hebben gekocht in Brussel, of dat het van familie is gekregen. Hou er wel van. De titel spreekt me aan. Een "goede herder"! Wie wil dat niet zijn? Anderzijds is het denigrerend naar de mensen toe, als iemand zichzelf een herder noemt. Hij maakt van de naasten schapen, volgzame dieren? Kan dit wel? Als iemand meent meer te zijn dan iemand anders, het verder te hebben gebracht, gezuiverd te zijn, ver gevorderd of verlicht, dan keer ik me om en zwijg. We gaan immers nergens naartoe. Er valt niets te zuiveren. Niet-iemand geraakt verlicht . Of anderen die dan tegen een kankerpatiënt durven te zeggen: "het is jouw karma!". Verschrikkelijk vind ik dat. Alsof iemand verantwoordelijk is voor het eigen lijden? Er is niemand! Hoe kan er dan een verantwoordelijke zijn? Het Is alleen maar: lijden en geluk, vreugde en pijn, beiden steeds in een perfect evenwicht. Als we lijden, doen we dat voor de gehele mensheid, de totale kosmos. Als we zingen van blijheid, dan klinkt het lied doorheen het gehele universum. Zo zie ik dat. De Eenheid IS vol-ledig in evenwicht, steeds, als een rots in de branding, onbeweeglijk, stevig, geankerd, vaststaand, ook al krioelen miljoenen electronen en atomen heen en weer in het schijnbare materiaal dat steen heet. In feite is de steen in perfect evenwicht. Zoiets... Allez, weer op dreef zie ik, Bartjen. Training in Zedelgem en in Tielt vandaag. Morgen meer van dat... Genegen. Het moge jullie goed gaan. Bart.

Lenteschoonmaak achter de rug. Heb ik telkens weer; een onweerstaanbare drang om al het overtollige in huis, bureau, kasten en laden op te ruimen. Resultaat is één vuilniszak kleren, één vuilniszak papperassen, drie vuilniszakken ander afval. Het is inmiddels duidelijk dat de timing klopt, want de weerman voorspelt deze week lenteweer. Eerste maal gras afmaaien, dat zit er aan te komen. De werkruimte bevindt zich aan de noordkant van het huis. Het zicht naar buiten is er minder mooi dan in de woonkamer, maar deze laatste is afgestaan aan gezinsactiviteiten. Ik schuif het pseudo-gordijn elke morgen opzij en laat zo het licht binnenvallen. Aan de overkant van de straat is er een champignonkwekerij. De voor-en zijkant van het kleine bedrijfje is tuin. Daarin staan grote kooien, en in één ervan zit een witte sneeuwuil. Blijkbaar heeft de buur daar een vergunning voor. Een mooie grote witte uil. Prachtig is dat. Hij wordt vanaf nu mijn compagnon, als Teken van domheid (zo dom als een uil) en wijsheid (Minerva), symbool voor de "wijze zot", de koningsnar die mag zeggen wat hij wil, omdat niemand hem ernstig neemt of meent dat het een grapje is wat hij zegt en doet. Soms heb ik het gevoel een figuur te zijn zoals Cassandra, de vrouw die voorspellen kon, maar waarvan niemand een jota geloofde, tot haar voorspellingen waren uitgekomen. Het was een straf van Zeus dat het zo verliep. Niet dat ik voorspellen kan of gestraft ben door een of andere godheid, maar soms valt me op dat er dingen helder werden gezegd, maar die niemand blijkbaar heeft gehoord of het zich herinnert. Ik hoor hoe mensen soms woorden en gedachten kenbaar maken waarvan ik zeker ben die ooit, soms jaren geleden, aan hen te hebben uitgelegd. Neem nu het voorbeeld van de opkomst van de Chinezen. Nu heeft iedereen daar de mond van vol, maar 15 jaar geleden verklaarde men mij gek, een zot die verslaafd is aan één of ander Chinees orakelboek, tjing-tjang of zoiets. China was toen een achtergesteld boerenland, afgesloten van de wereld en de Westerse invloed. In kranten was zelden een artikel over China te lezen. Behalve Mao en het rode boekje, daar hadden de mensen wel al eens van gehoord. Vermoedelijk is het belang van gek-zot gezien te worden dat de overmoed en de hoogmoed aan banden wordt gelegd. Lessen in bescheidenheid dus. Daar ben ik blij om. Heb al de neiging tot een te veel gepraat en gefilosofeer. "De Inwerking uit zich in kaak, wangen en tong" zegt de I Tjing hierover. De taal van de stilte en de houding van zwijgen, daar komt het op aan. En vooral inzien dat elke gedachte niet een bezit zijn. Niet "mijn" gedachten en inzichten, maar gedachten maken zich kenbaar. Er komt geen eigenheid bij te zien. Het is echt waar niets van mij of van u. Het is wat het is, iemandloos en nergensvol. Zo zie ik dat. En verder, lieve vrienden. Doe wat je wilt en erg veel houden van. Tot morgen. Genegen. Bart.

Zaterdag verjaardag van zus Annemie. Heidi en ikzelf moeten overleggen hoe we het thuisterritorium anders kunnen verdelen. We zijn nu allebei vaker thuis, en privé en werk lopen nogal door elkaar, zodat de een van de ander niet weet wanneer die met rust gelaten wil worden en wanneer niet. Verder hebben we twee films bekeken; één waarin een meisje van 13 plotseling 30 jaar wordt, en later de kans krijgt één beslissing in haar leven een andere te laten zijn. De tweede film "the forgotten" gaat over een moeder die de macht van de aliëns weet te weerstaan, doordat ze weigert haar zoon te vergeten. Bij een thriller moet ik onwillekeurig altijd denken aan Mr. Bean die in de bioscoop op de eerste rij zit en popcorn eet.

Soms blijven films je lang bij. "Cry freedom" is zo'n film, en 38° in de morgen (Betty blue), alsook "the unforgiven" van Clint Eastwood. In de film “Waarom vertrok Bodhidharma naar het oosten?” van Yong-Kyun Bae, zegt een monnik aan een leerling het volgende:

Als je de maan bevrijdt die in je schuilt,

zal zij hemel en aarde verlichten.

En haar licht zal de schaduw van ’t heelal verjagen.

Als je dat begrijpt,

zal je al het andere begrijpen.

Als je dat bereikt,

Zal ’t goede nieuws zich

over het hele universum verspreiden.

Als je dat leert

zal je alles kunnen doordringen.

En dan krijg je een universum

waar dag en nacht één zijn.

Deze eenheid zal volmaakt zijn.

En alles zal er werkelijkheid worden.

Ze zal vrij zijn van alle hindernissen.

Er zal een totale vrijheid heersen.”

Deze tekst vind ik erg mooi. Geheimzinnig, vreemd, diep en rakend. Hoe het dualisme te overwinnen. Heidi en ik praten daar over, een zondagavond, tot laat in de nacht. Het doet deugd weer eens over dit thema met haar te kunnen praten. We hebben dat zo vaak gedaan. Zoals altijd geraken we er niet uit, en zijn al zo wijs (?) geworden dat we elkaar niet meer willen overtuigen van elkaars interpretaties. We komen tot de conclusie dat we elk voor een raam staan en naar het universum (het leven) kijken en elk andere dingen zien. We proberen met logica het onlogische te verklaren, en dat lukt ons uiteraard niet. Met dualisme de eenheid willen ervaren is als een kat willen leren zwemmen. "Het maakt voor een meer niet uit van welke kant de dieren komen drinken," eindig ik het gesprek, naar analogie met "het maakt voor de berg niets uit vanwaar men hem beklimt". Ik gebruik spontaan een ander beeld, valt me nadien op, naar analogie, maar fundamenteel anders. Een Berg moet je beklimmen. Er is inspanning voor nodig. Het lijkt of er iets te bereiken valt. Bij een Meer is het anders. Alle leven kan eruit putten, mag ervan drinken, zonder daar enige inspanning voor te hoeven doen. Je komt alleen uit een bepaalde richting, maar dat is precies niet zo belangrijk. Ulrich Libbrecht wijst er vaak op dat, als je ver naar het oosten gaat, je weer uitmondt in het westen. Het doet er allemaal niet toe. Zonder inspanning gebeurt het plotseling. De Revelatie. De ervaring zonder woorden, in de taal van de stilte, op een specifiek moment, naar een banale aanleiding. Ik probeer zo'n laatste ervaring uit te leggen aan Heidi, maar dat lukt uiteraard niet. Het gaat over een regenboog die ik onlangs zag, op weg naar zee. Ik meen er al iets over geschreven te hebben in "pluk de dag"? Ze scheen aan het ene uiteinde helder en klaar over een boerderij. Die bevond zich in al die prachtige kleuren. Ik had me geparkeerd langs de kant van de weg en aanschouwde dit prachtige tafereel in de polders. Daarna vertrok ik weer en een kilometer verder stopte ik opnieuw. De regenboog scheen nu niet meer over de boerderij. Ze was opgeschoven. Of liever, ik had me verplaatst en keek nu vanuit een andere kant. Het resultaat is een andere wereld. Waar ik me bevind en hoe ik kijk bepalen het resultaat van wat de wereld schijnt de zijn. Dat is een eerste soort van conclusie. Ten tweede bevindt de regenboog zich virtueel overal. Het hangt er alleen van af wie waar staat en hoe die kijkt, en of die wel kijkt. Dat zijn voor mij biezondere ontdekkingen. Niet de logische conclusies op zich, maar wat ik daarbij voel. Of het nu de horizon is, een regenboog, een ster, of jij en ik, wat eruit volgt is de illusie van de werkelijkheid en het virtueel aanwezig zijn van elk deeltje in het geheel, of anders gezegd, van het geheel in elk deeltje. Beide zijn geen verschil. De paradox opgeheven. Dat geeft zo'n fantastisch gevoel. De horen van de tekst hierboven, uit de film van Yong-Kyun Bae, gaf me eenzelfde fantastisch innerlijk gevoel. Geen woorden meer, maar geheel en al de uwe. Bart.

De lentekriebels? Haast neurotisch aan het opruimen. Heb een soort van romantisch beeld om het leven te kunnen verlaten met één enkele rugzak of valies, waar dan al de bezittingen die ik heb in kunnen steken. Momenteel is het een vrachtwagen vol met spullen. Maar ja, heb nog tijd? Alles is een voorbereiding. Misschien is dat wel het enige wat telt en wat kan: zich voorbereiden op... . Op een persoonlijke Revelatie? Op een nieuw leven? Op de dood? Wie zal het zeggen? Dus geregeld is er de neiging tot verfijnen, vereenvoudigen. Zo verdwijnen dan kleren die te weinig vaak gedragen worden. Boeken worden weggegeven. Documenten en papperassen de prullemand in. In een furie richting containerpark om ruimte te maken. Nu vooral ook omdat de verjaardag van Robin nadert, en zij een feestje wil geven voor vriendjes en vriendinnetjes, en gezien het aantal, dit gedeeltelijk in de garage zal moeten plaatsvinden, maar deze was halfvolgepropt tot op heden. Dus opruimen maar. En het lukt. Dat geeft me een fijn gevoel. Het lijkt alsof het opruimen van spullen tegelijk een opruimen is vanbinnen. Een loslaten ook van vaak dingen die met het verleden te maken hebben.

Meeuwen cirkelen aan de hemel. De klank van hun geschetter is voor mij een mooi gezang. De zee wat dichterbij. Op de achtergrond, weer in huis, muziek van Heidi, waar op de achtergrond opnieuw de golven van de zee is te horen. Dat brengt me rust. Heidi vindt trouwens dat ik erg druk in de weer ben, sinds de tabac- en alcoholstop. Wellicht stoort het haar wat. Ben nogal erg met mezelf bezig de laatste dagen. Laat me zeggen dat er erg geconcentreerd geleefd wordt. Momenteel kan het voor me niet anders, omdat het zo voelt, dat het zo mag en kan, dat het me toch gelukkikg maakt, alsof ik mezelf overwin. Er komt ook zoveel innerlijke kracht vrij! Dat valt op. Ik moet er ergens mee heen. Intussen zie ik dat de meeuwen weg zijn. Lege Hemel. Straks voetbal. Mini-voetbal in Kortemark. Fijn. En jullie, lezers, die steeds verder in aantal schijnen te groeien, wens ik rust en vrede toe, maar ook kracht en energie, levenslust, drang en drift. Heel erg genegen. Bart.

Mental fucking is een uitdrukking om aan te duiden wanneer iemand het onbegrijpbare probeert te begrijpen, het Mysterie tracht te onthullen, het poogt niet-mysterie te maken. Het ongrijpbare proberen te grijpen, te vatten (opsluiten in een vat vol hersenen), terwijl het resultaat vaak niet bevrijdend is, maar eerder uitmondt in een kerker, een kleine denkruimte, een gevangenis. En toch is de drang zo groot om te begrijpen. Heb ikzelf ook natuurlijk. Het haast niet kunnen laten om een concept te bedenken voor wat er is, wat er leeft, waar we vandaan komen, waar we heengaan, waarom we lijden, wat de zin is, wat het goddelijke is. Natuurlijk is dat absurd, en we weten het, maar de drift tot denken is te groot. Het lijkt echt op sexuele drift; eenmaal aan de gang, kan men niet meer stoppen. De vraag is natuurlijk of alles wel begrepen dient te worden? En of dit wel kan? Of men er gelukkiger, gezonder en beter van wordt? Heidi zegt dat alles wel mental fucking zal zijn, en ik kan haar geen ongelijk geven, en geen gelijk, want daar gaat het niet eens om, gelijk of ongelijk, want dat is het net, het dualisme als bron van kennis en daarmee van strijd en dualisme, wat precies de afstand tot het Mysterie van het Ene alsmaar vergroot. Dat is naar mijn beleving de gehele paradox, en in feite is het enige geldige spreken het stilzwijgen, maar dan komen we natuurlijk nergens terecht samen, dan kan ik deze webstek en dagboek wel opdoeken, of niet soms? Laat ik me koesteren in de mentale kerker en toch innerlijk me vrij bewegen. Zoiets.

Epictetus (ca. 100 na christus) is een wijs man. Hij zegt: "het zijn niet de dingen zelf die de mensen in verwarring brengen, maar hun meningen omtrent de dingen. Van al het bestaande hebben wij sommige dingen in onze macht. Andere niet. In onze macht hebben wij onze meningen, ons streven, onze begeerte, onze afkeer. Al deze dingen kunnen we zelf bewerkstelligen. Laten wij daarom, wanneer wij gehinderd, in verwarring gebracht of gekwetst worden, nooit iets of iemand de schuld geven dan onszelf, dat wil zeggen, onze eigen meningen". Wanneer voelen we ons meestal goed? Als onze meningen constructief van aard zijn, bijv. als je verliefd lijkt te zijn en je vind dat persoon x alles in zijn mars heeft om je gelukkig te maken. Wanneer voelen we ons slechts? Als onze meningen over de werkelijkheid destructief zijn, bijv. als je vind dat persoon x minder slordig zou moeten zijn, minder naar andere schoonheden moet kijken, minder moet drinken, werken, enz.. Maar met de werkelijkheid zelf heeft dit alles weinig te maken. HET is aan het "tederen". HET is aan "het kijken naar schoonheden". HET is aan het "drinken, werken", enz.. Ik hoef hierbij niets te begrijpen, te vinden, te denken. Waarmee niet gezegd wordt dat het niet mag of niet kan dat er destructief gedacht wordt. Dan is HET aan het "destructief denken". Of het is onnodig onverschillig te zijn of emotioneel dood. Ik moet niet-iets worden, want alles wat er nodig is, is er al, helemaal, volledig, wat er ook is gebeurd, wat iemand ook doet of zegt. Dus denk er maar lustig op los, maak uw concepten als je concepten aan het maken bent, lees boeken en ga in de mentale gevangenis als je in de mentale gevangenis aan het gaan bent. Nergens is er iets mis dan wat er is! Zo zie ik dat. Je genegen. Bart.

Hoor vanuit verschillende hoeken dat mensen depressief zijn. Zou het duistere weer een aandeel daarin hebben? De maand maart is de vissenmaand en algemeen neemt men aan dat de chaos heerst in die maand. Alsof de winter met de lente vecht en het onduidelijk is wie nu winnen zal. Dat gaat gelukkig voorbij. Is dat een troost? Om wat op te beuren het volgende verhaal: "In dromenland".

"Onze schoolmeester deed vroeger iedere middag een dutje", vertelde een leerling van Soyen Shaku. "Wij kinderen vroegen hem waarom hij dat deed, en hij zij tegen ons: "ik ga naar dromenland om de oude wijzen te ontmoeten, net als Confucius." Als Confucius sliep, droomde hij altijd van de wijzen uit de oudheid en vertelde er later over aan zijn leerlingen. "Op een dag was het ondraaglijk heet en daarom deden enkelen van ons een dutje. Onze schoolmeester gaf ons een uitbrander. "Wij gingen naar dromenland om de oude wijzen te ontmoeten, net als Confucius deed," legden wij uit. "Wat was de boodschap van de wijzen?" vroeg onze schoolmeester. Eén van ons antwoordde: "wij gingen naar dromenland en ontmoetten de wijzen en vroegen of onze schoolmeester daar iedere middag kwam, maar zij zeiden dat zij nog nooit zo iemand hadden gezien."

Hupiehup. Maak er een mooie dag van en tot morgen, vrienden. Genegen. Bart.

Elke dag een wandeling, wekelijks een fietstocht en maandelijks mini-voetbal. Zo neem ik me voor. Sinds ik me consequent aan het wandelen hou, is de pijn in de knie al verdwenen. Kan het? Dat zou wel een erg vlug resultaat zijn. Deze week is verder het i Tjing-project gelanceerd. Erg blij daarover. Met hart en ziel voel ik me betrokken.

Zana luistert in de auto graag naar Khaled. Ik geloof dat de cassette al een 500-tal keren is afgespeeld, en nog altijd vraagt ze erom. Er is ook nog een andere compilatie van verschillende liederen dat zij graag hoort. Zana is acht (derde leerjaar) en het is mooi hoe zij engelstalige liedjes probeert na te zingen. Sommige klanken zijn er ver naast, maar andere klinken als volleerd Londens. Ik doe uiteraard mijn best om niet hardop te lachen, maar innerlijk is er zoveel vreugde om dit onschuldige kind dat met onschuldige ogen naar een voor haar onschuldige wereld luistert en kijkt. Zo was ik vroeger ook, denk ik dan. En vervolgens het besef hoeveel mijn dochter mij op dat vlak leert. Ze geeft me mijn onschuld terug. Is dat niet mooi? Kan ik anders dan verheugd en dankbaar te zijn? En nu ga ik wandelen. Het moge jullie allemaal goed gaan vandaag. Genegen. Bart.

In de website van Simon Vinkenoog een mooi citaat gevonden van een citaat:

Volgens de theosofie kan het lijden in de wereld niet worden verklaard door de aanname dat een almachtige God de schepper is van ons lot. De esoterische filosofie leert immers dat een persoonlijke God niet bestaat. Het probleem is reeds tweeëntwintig eeuwen geleden helder verwoord door de Griekse filosoof Epicurus: 'Of God wenst het kwaad uit deze wereld te verwijderen en kan dit niet, òf hij kan het maar wil het niet, òf kan het wel en wil het. Als hij het wil en niet kan is het onmacht, wat in tegenspraak is met de aard van God; als hij het kan en niet wil is het slechtheid en dat is niet minder in strijd met zijn aard; als hij het niet wil en niet kan is dit zowel slechtheid als onmacht; en als hij het kan en wil (alleen deze voorwaarden passen bij God), waar komt dan het kwaad dat in de wereld bestaat vandaan?'" (Aangehaald door Lactantius in zijn De Ira Dei (Over de Woede van God), hoofdstuk XIII.)

Ik vind het een prachtige tekst. Ten eerste het niet-bestaan van een persoonlijke godheid. Het boeddhisme (anatman) en de mystiek (de ongrond en het niets) hebben dit duidelijk begrepen. Vervolgens het citaat van de fantastische Epicurus (die trouwens samengevat beweerde dat slechts drie dingen nodig zijn in het leven (vrijheid, vrienden, geld). het thema "lijden" is erg interessant. Het houdt op één of andere wijze elk mens in de ban van het zoeken, gezien ieder van ons lijdt of het ooit zal doen. Het ligt ons na aan het hart. De zin van het lijden is onderwerp van alle religies. Een boek van Carl Gustav Jung probeert het lijden vanuit psychologisch oogpunt te benaderen (titel: antwoord op Job). De vrijmetselaars hebben ook een leuke koan: "Gelooft u in een persoonlijke God. Indien ja, kan die God dan alles? Ja? Kan God stenen maken? Ja? Kan God zware stenen maken? Ja? Kan God stenen maken die zo zwaar zijn dat Hij ze zelf niet kan optillen?" Oei! Knak in het rationele hoofd. Prima. Cru gezegd: God kan alleen werkelijk God zijn, indien dit fenomeen ook niet-God is! Het is niet alleen persoonlijk, want Het is ook alles wat niet menselijk, niet persoonlijk is. Het is én persoonlijk én onpersoonlijk, de Lichte God én de Duistere Duivel. Hoe zou alleen het gelukkige, positieve, vreugevolle van de Godheid afkomstig zijn? Alles is uit de Bron, ook lijden, pijn en ellende. Zo zie ik dat. Bijna vreugdevol, en onvoorwaardelijk, aannemen wat er gegeven wordt, het dit en het dàt, het ene én het andere. Waarmee ik niet zeg dat dit gemakkelijk is. Iets in mij verzet zich natuurlijk, een overlevingsdrang van mezelf, van een "ik". En ook dat is dan weer de verschijning van verzet in HET. Alles en iedereen is verschijning van de godheid, van de HET.

Met een filosofische groet! Het ga je doed. Genegen. Bart.

Zus Annemie en ikzelf hebben goeie herinneringen aan de vakanties in Oostduinkerke. In het kille en oude appartement waar we verbleven (isolatie nihil) hingen afbeeldingen van kruiden en planten. Eén heette Periwinkel en een ander Colgicum. Zoiets. Annemie en ik moesten daar om één of andere reden erg om lachen (11 en 7 jaar waren we). We spraken ook af om deze twee namen nooit meer te vergeten. Uren naeen, in die vakantie, herhaalden we de twee magische woorden. Later -ook nu nog- bellen we elkaar op en zeggen directief: "twee planten!" waarop de ander ostentatief moet antwoorden: Periwinkel en Colgicum. Een leuke fait-divers, niet? Vorig jaar ben ik toevallig, via internet, te weten gekomen dat de ene plant (ik weet niet meer welke) genezend is voor het hart en hartritmestoornissen, en de andere is preventief voor onder meer diabetes. Ik schrok daar wel even van, omdat mijn vader is gestorven aan een hartaanval in 2001 en moeder is gestorven aan onder andere diabetes in 1998. Ik ben daar even niet goed van geweest. In feite was ons geheim spel tegelijkertijd een sleutel tot een betere gezondheid van onze ouders. We waren ons er echter niet van bewust. Ik moet onwillekeurig denken aan Perzival en de Graal. Hij moest enkele vragen stellen en hij zou de Graal vinden, maar het lukte hem niet. Vreemd is het hoe alles in een mensenleven is geweven in een uniek geheel, dat weer inpast in andere gehelen, tot in het Allergrootste Geheel. Zo zit ik wellicht vol schatten, waar in me niet van bewust ben, en die pas over enkele jaren hun werkelijke waarde zullen onthullen. Misschien niet zo leuk? Is het mogelijk om met het Bewustzijn toch tot een totaalbeeld te komen, zodat er niet gewacht moet worden op de toekomstige openbaringen? De meesten zullen in deze zaak spreken van "toeval". Dat is het ook. Het valt me toe. In de schoot. Maar ik zie het niet. Toeval is voor mij de enige constante, samen met het begrip "verandering", hoewel het voor mij helder is dat beide in wezen samenvallen. De I Tjing geeft advies omtrent het stoppen met roken en een flexibel dagplan dat ik heb opgesteld:

Opgehouden Terugtocht is pijnlijk en gevaarvol.

De mensen als knechten en meiden te houden brengt heil.

Zij dragen schaamte.

Zoete Beperking brengt heil.

Heengaan brengt achting.

Wijze Toenadering.

Dat is goed voor een groot vorst.

Heil!

Geen betrekking tot het schadelijke, dat is geen blaam.

Blijft men zich van de moeilijkheid bewust , dan blijft men zonder blaam.

Een spijspot met omgekeerde poten.

Bevorderlijk voor de verwijdering van de klonters.

Men neemt een concubine terwille van haar zoon.

Geen blaam.

Hij maakt onderscheid tussen zich en zijn naaste.

Geen blaam.

De schutplant van een jonge stier.

Groot heil!

Ik vind dat een mooie, en erg toepasselijke orakeltekst. Wellicht begrijpen enkele lezers er erg weinig van, maar als je langer bij de woorden blijft stilstaan, wordt er het een en ander duidelijk. Ik vind er het gevaar van de sociale context (sociale roker en sociale drinker) in terug; het feit dat rokers au fond zich schamen voor hun bizarre gewoonte; dat de tijdelijke vervanging met zoete dingen (snoep bijv.) niet zo erg is, want van de slechte gewoontes afgeraken (ervan heengaan) brengt achting; dat de beslissing "wijs" genoemd kan worden, en goed voor het Zelf (groot vorst); dat het sowieso moeilijk zal blijven, en pijnlijk en gevaarvol, maar het alert bewustzijn (aandachtig aanwezig zijn bij alles wat er gebeurt) kan een terugval voorkomen; dat er een "zuivering" van het lichaam aan te pas komt (verwijdering van de klonters), en dat het niet erg is een vervangmiddel (concubine), bijv. Zibanpillen, te gebruiken, omdat de vruchten (gevolgen) ervan (de zoon) belangrijk genoeg zijn op zichzelf; dat er nu zeker niet gedacht moet worden om boven de anderen uit te steken (onderscheid met de naaste), maar dat het verschil tussen mensen van nature zo is, elk naar het hem passend leven; en tenslotte de raad om preventief te werk te gaan in de toekomst (schutplank van een jonge stier). Een jonge stier heeft instinctieve kracht en geweld in zich, en door middel van zijn horens kan hij dat uiten. In het verleden plaatste men, voordat de horens tot groei waren gekomen, een schutplank op de jonge stier, zodat de agressie als het ware werd voorkomen. Symbolisch geldt dit eveneens voor de mensen. Ten eerste is mijn beslissing goed voor de "jonge stieren", de kinderen, bijv. Zana en Robin, als een soort voorbeeldfunctie. Dat is "groot heil". Verder zal de instinctieve drang om over te gaan tot zelfdestructie via tabac, alcohol, koffie, suiker, enz. blijven nu en dan de kop op steken. Trek je tijdig van mogelijke gevaarlijke situaties terug, zegt de I Tjing. Laat niemand, ook jezelf niet, je daarin tegenhouden. Neem afstand van die drang en van de wereld. Ga er als het ware boven staan, maar zonder hoogmoedig te worden, wel als afstandelijke waarnemer en zonder te oordelen over anderen.

Ik wens jullie liefde toe deze week. Genegen. Bart.

Wat mij verwonderd is dat, als men zich in een bepaalde periode in het leven heeft weten te onttrekken aan, of vluchten van moeilijkheden en keuzes, zij in een later tijdstip in eenzelfde gedaante, of schijnbaar anders, terugkeren als taak of opdracht. Het lijkt of je het noodlot niet kan ontvluchten. Het vindt jou telkens weer. Ik zie het aan mezelf. Ik merk het bij vrienden en vriendinnen. Hopeloos pogen wij het onvermijdbare te verschalken. Waar een wil is, ben je weg... weg van jezelf, weg van datgene wat voor jou is voorbestemd. Vreemd is dat. Heb er geen verklaring voor. Het treurige aan de hele zaak is het vele lijden dat ermee gepaard gaat. De ratio van de wil tracht spartelend weerwerk te bieden, als een vis aan een haak. Hoeveel energie gaat daaraan verloren? Hoeveel tijd van onze dagen spenderen wij aan dit spel van machteloosheid? Jaren terug wilde mijn verstand dat ik marketingman zou worden, vervolgens dat ik les in een school zou geven, ook nog dat mijn geliefde me eeuwig trouw zouden zijn gebleven, dat mijn ouders nog zouden leven, enz... En nu, terugblikkend op dit alles, zie ik dat het onvermijdelijke de enige mogelijke weg is geweest, met de vreugde, blijdschap, én de pijn, ellende, verdriet, frustratie, ontgoocheling. En misschien, wie weet, komt mij hetzelfde weer te gebeuren, met wat andere mensen en in een andere kleur. Hoe ga ik er nu mee om? Als altijd? Of anders, door het voorgaande? Ik weet het niet. Mijn nietigheid laat dit niet toe. Ik heb alleen te doen met mensen die, verscheurd als zij zijn tussen onmogelijk te nemen keuzes. Ik kan hen geen raad geven. Hen niet bijstaan. Het niet in hun plaats doen. Ik kan niets uit mezelf. Daar ben ik toe gekomen. Totaal hulpeloos ben ik. Het enige wat er is, is dat wat er is. Plaatsvindend nu. Het aan het Barten. Het aan het scheiden. Het aan het koffiedrinken. Het aan het lijden. Het aan het liefhebben. Uiteindelijk, als je de liefde bekijkt vanuit een eng standpunt, waarmee ik bedoel het romatisch-erotische aspect ervan, en loskoppeld van al het andere, dan is daar niet veel zaaks aan. Vindt u niet? Het is een collectieve daad. We doen immers allemaal hetzelfde: bloemen sturen, kaartjes, mooie woorden, zich opmaken, lachen en glimlachen, vlinders in de buik, strelen, zelfs dezelfde ledematen, zoenen, tong draaien, hartstochtelijk zich overgeven aan de ander, binnendringen en laten binnenkomen, op en neer bewegen, roepen, huilen, schreeuwen, genieten, uitblazen, uitrusten, zeggen hoe leuk het is, en weer uitkijken naar méér, een volgende keer. Tot het ophoudt. Tot het besef dat aan méér geen einde lijkt te komen. Dat het méér onmogelijk te halen is. Dan volgt een rust, een relativering, denk ik dan. Of niet? Liefst van al geef ik een geliefde alle vrijheid die er ook maar te beleven valt. Maar dat is blijkbaar niet mogelijk. Dat ego van me staat er in de weg. Verschalkt het lot? Wanneer durf ik een laatste restje "ik" los te laten? Misschien ooit. Maar het doet er niet toe. Het niet loslaten is ook Het dat aan het niet loslaten is. Prima dus. In al hun schranderheid, in al hun lelijke trekken, in al hun overdrijvingen, naïviteiten en weet ik veel meer, toch hou ik van mensen. Ook dat is een vreemde conclusie. Dat ik de haat of wrok nooit weet vast te houden. Gaat altijd voorbij. Uiteindelijk onthou ik slechts de mooie dingen, woorden en handelingen. Zo is het leuk ouder te mogen worden. Een fijn weekend aan ieder. Vrede, rust, genot en vrijheid. Liefde bovenal, in al zijn verschijnselen. Overal, in alles, daar is Het. De enige Geliefde. Al de rest is surrogaat. Je Genegen. Bart.

Au Bout du Monde is een boekenwinkel in Amsterdam (www.auboutdumonde.nl). Via het I Tjingcentrum Nederland leren kennen. Al verschillende boeken bij hen besteld. Gewoon mailtje met vraag om een titel en hup, enkele dagen later in de brievenbus. Factuur zit erbij, met een duidelijke uitleg hoe je best kan betalen vanuit België naar Nederland. Je moet zelfs geen titel opgeven. Ik vroeg gewoon naar een interessant boek over time-management en betreffende R.E.T. (Rationeel Emotieve Therapie). Twee boeken ontvangen waar ik blij mee ben. Time-management vanuit de Benedictijnse spiritualiteit. Dat is es wat anders dan de klassieke benadering. Verruimd alweer mijn wereldbeeld. Titel is een levensregel voor beginners van Wil Derkse. Het vierde hoofdstuk heeft als titel Benedictijns tijdsmanagement: een gevulde agenda, maar nooit druk. Ik kijk er al naar uit.

Terug van Zana's school. Gevaarlijke weg. Ijs. Eén ding weet ik zeker, bedenk ik. Ik leef in de meest kansvolle tijdsperiode sinds mensenheugenis. Geen enkele periode in de geschiedenis wil ik ruilen met wat er nu is. Ik wens ook niet jonger te zijn. Terug te keren naar de kindertijd? Neen. Of ouder en wijzer worden? Ook niets. NIets te worden, steeds te Zijn. In de wagen, een beetje angstig, stressie, nu en dan glurend naar de witte velden. Voor de rest een stille tevredenheid. Wat er ook komt, straks, vanavond, morgen... Inademen, uitademen. Net als nu. In alle hevigheid van elke dag hartstochtelijk gelijkmoedig blijven (Treya Wilber). Moet mooi zijn. Wie in een dergelijke staat verkeert, hoe hoog is die zijn bloeddruk dan?

Moge het je goed gaan. Rust in vrede. Doe wat je wilt. Genegen. Bart.

De dokter kon zich niet herinneren waarom ik hem consulteerde. "U wou wellicht bloed laten afnemen?" vroeg ie wat onzeker. In mijn diepste gedachten flitsten beelden van de man die in "Ombudsman" op "één" vertelde over een wel erg bizarre medische fout. De man had arthrose en in de rechterknie diende een prothese te worden ingebracht. Toen hij ontwaakte uit de verdoving bleek men de linkerknie (de gezonde) te hebben voorzien van een nepknie. Zelf begint de arthrose pas. Ook in de knie. De dokter die bloed wil onderzoeken, terwijl het eigenlijk een gesprek betreft als begeleiding bij Zibangebruik, herpakt zich evenwel. In dit geval ben ik mondig genoeg en nog bij bewustzijn. Nu, de dokter in kwestie is wel een fijne kerel, daar niet van. Grappig zelfs. "Hij heeft veel werk," zeggen de dorpelingen, als wil men reclame maken voor de dokter-notabele, maar precies dergelijke zinnen maken me wantrouwig. Bloeddruk 15/10, net als de laatste keer, wat veel te hoog is. Erfelijk? Misschien? De dokter haalt uit een geheime kamer (welke foltertuigen liggen daar verborgen, te wachten?) een staal pillen die bloeddrukverlagende werking hebben. Ik probeer onzeker de boot af te houden. "Ok," zeg ik. "Misschien de psychische druk omdat ik gestopt ben met roken? Het zelfstandig statuut sinds gisteren?" De dokter beaamt noch ontkent. "Helpt sport?" vraag ik wanhopig. Nu wel een bevestiging. Mini-voetbal, waar ik zo van hou, raadt hij af (gezien de knie wellicht?). Wandelen daarintegen. Ik doe dit waanzinnig graag, maar altijd weer is er een reden dat het weer niet kan. Toch neem ik me voor, eenmaal weer buiten, weg van het medische gevaar, andere methoden dan pillen op te zoeken om de bloeddruk naar beneden te krijgen.

Zana, Robbe en Robin zijn thuis. Smurfen op tv. Net gegeten. Jafar blaft en weet niet van ophouden. Heidi is erg lief vandaag. Onvoorspelbaar soms. Het nieuwe leven lacht ons toe. De schaduw lijkt van gezondheidsaard te zijn. Drastische maatregelen dus. Uitersten blijken me niet vreemd te zijn. Nochtans is het niet zo dat een neurotische angst voor ziekte het resultaat mag zijn. Evenwicht, daar gaat het om.

Sneeuw. Vorig jaar, op hetzelfde tijdstip, sneeuwde het ook. Ik ben toen twee dagen gaat stappen in de polders. De week die volgde was ik ziek. Een jaar vol. Vier seizoenen. De rune Jera is de oogst. Heb het gevoel dat er in de stroom wordt bewogen. Ik word bewogen. Dat de stroom er is, is duidelijk voelbaar. Wat de stroom is, weet ik niet. Hoeft ook niet. Ruimte. Leegte. Vol van mogelijkheden. Het enige wat me te doen staat is waarnemen, kijken, wachten en doen wat gedaan moet worden. Woordeloos vertrouwen. Hoewel hier en daar, binnenin, alweer de drang zich kenbaar maakt om dingen op papier te krijgen, om in woorden te willen vangen wat onkenbaar is. Lao Tze zegt: "hij die spreekt, weet niet; hij die weet, spreekt niet". Soms lal ik er op los, en wijs waarheid aan de woorden en zinnen. Soms besef ik door observatie en zie ik enkel wat er gebeurt, zonder inmenging en woorden, en de mensen zijn dankbaarder dan wanneer ik honderden zinnen aan hen geef. Vreemd. Soms zou ik willen zwijgen, helemaal. Dat zou zo bevrijdend zijn. Maar tegelijk is het wellicht ziekelijk, een soort autisme wellicht. Mijn job is precies overvloedig woorden uitstrooien over onbekenden.

Overal ben ik thuis, want Het is overal bij me. Wat er gezegd wordt, daar is Het. Wat er gedaan wordt, daar is Het. Waar er gedacht wordt, daar is Het. Als ik geloof dat het iets met "mij" te maken heeft, dan loopt alles in het honderd. Als ik loslaat, stroomt het lot en brengt wat bij me hoort. HET valt me toe. Toe-val. Intussen spreekt Heidi morgen af met een vriendin. Zij vliedt in haar stroom. Bron. Lot.

Soms voel ik zoveel liefde. Ik ben vandaag wat kregelig (stoppen met roken? Doktersbezoek? Wie zal het zeggen?), maar in een flits, even maar, nu hier in de woonkamer (Heidi brengt me koffie, kinderen kijken tv, Robbe speelt dokter Bibber) overvalt me de Liefde. Dat zijn de resterende momenten waarbij ik anderen toewens wat ik zelf beleef. Kan weer vredig slapen gaan. Een genegen groet vanwege uw dienaar. Bart.

Uit "Taoïsme, de weg van de mysticus, van J.C. Cooper:

Trithjof Schuon schrijft: "Mensen voelen niet meer dat de quantitatieve rijkdom van een bepaalde kennis -van welke soort kennis dan ook- noodzakelijkerwijs een innerlijke verarming met zich meebrengt, tenzij deze gepaard gaat met een spirituele wetenschap, die in staat is om het evenwicht in stand te houden en de eenheid te herstellen." Kennis omwille van de kennis brengt de droge pedagoog voort die het niet alleen aan begrip ontbreekt, maar die zich ook nog eens voorstaat op zijn beperkte kennis. Tsjwang-tse lacht hem vierkant uit. "Jullie maken een vertoning van jullie kennis om dwazen te verbazen. Jullie cultiveren jezelf ten koste van de vernedering van anderen, en jullie staan in lichterlaaie, alsof jullie de zon en de maan in jullie oksels hadden, daarom ontkomen jullie niet aan de moeilijkheden." En verder: "Je kunt niet over de oceaan spreken tegen een putkikker, een wezen dat tot een beperkte sfeer behoort. Je kunt niet over ijs spreken tegen een zomers insect, een wezen dat tot een beperkt seizoen behoort. Je kunt niet over de Tao spreken tegen een pedagoog, zijn reikwijdte is te beperkt." De wijze onderricht niet door kennisoverdracht, maar door een bepaald voorbeeld te geven. De ware wijze houdt zijn kennis binnenin zich, terwijl de mensen over het algemeen hun standpunten naar voren brengen in twistgesprekken om elkaar van hun gelijk te overtuigen...

Ik hoop maar dat mensen me niet ervaren als een droge pedagoog, iemand die te koop loopt met zijn zogenaamde kennis, en er op uit is zichzelf te verheffen tegenover de ander. In de groepen waarmee ik werk vind ik de relatie met de mensen alsmaar belangrijker dan de abstracte modellen en theoretische omkadering. De laatste zijn evenwel steeds nodig, binnen de context van een leersituatie, maar vormen minder en minder de basis waarop alles stoelt. Nu, dat soort onderwijs ligt me sowieso niet. Soms, bijvoorbeeld als het yiying (I Tjing) betreft kan het niet anders of de theoretische en filosofische achtergrond dient te worden verhelderd voordat enig begrip van het boek mogelijk is. Dat vraagt wat doceerwerk. Doe ik ook graag, hoewel alsmaar minder. De vraag stelt zich immers niet meer zo vaak, alsof het uitstallen van de I Tjingkennis tot nu toe wel genoeg is geweest. Je kent het nu wel, beste jongen, en de anderen weten dat nu ook wel. Dus trekt het me nu weer minder aan om I Tjing theorie te verspreiden. Consulten daarentegen worden alsmaar leuker.

"Je kunt niet over de oceaan spreken tegen een putkikker", is een mooie uitspraak. Soms heb ik een dergelijk gevoel in de cursussen. Maar dat vind ik dan weer erg hovaardig van me. Toch weet ik inmiddels dat er al veel parels voor de zwijnen werden geworpen, en naïef als ik ben, geloof ik uiteindelijk, diep in mijn hart, dat daardoor kiemen zijn gezaaid die ooit -maar ikzelf weet niet wanneer- tot vruchten zullen leiden. Mensen die zich plotseling iets herinneren, of meer in staat zijn tot relativeren, enz.. Als dat waar mocht zijn...

Inmiddels schijnt de paus weer te kunnen spreken. Niet dat zoiets enig verschil maakt ... maar kom, als blijk van medeleven met al wie zijn heil zoekt in deze mens. Moge het met hem, zoals met ieder ander, goed gaan. Gezondheid, vrede, wijde mentale blik en verdraagzaamheid. Aller liefs van me. Bart.

28 februari 2005

Einde februari. Sneeuw en ijzel de laatste dagen. Vandaag een schitterende heldere winterdag. En laatste dag in slavendienst. Klinkt wat overdreven, ik weet het. Bedoel maar dat morgen officieel de dag begint als zelfstandige. Eigenlijk is dat een mooi woord: zelf-stand. Een stand van zelven. Op zichzelf. Natuurlijk ben je nooit op jezelf. Je bent steeds weer afhankelijk van anderen, van de natuur, van de kosmos. In het verleden had ik het niet zo met die kaste zelfstandigen. Ik vond het maar egoïstische wezens, een andere planeet, asociaal en weet ik veel wat nog. Nu de projectie daarvan me duidelijk is geworden, spreek ik vaak een toontje lager. Dat is fijn. Geen masochisme. Gewoon fout inzien. Dat kan en mag ook. Ik blaas in de hete thee en de glazen van de leesbril krijgen een laag damp te verduren. Wazig. Toeval? Een "fout zien". Bestaat zoiets wel? Je ziet of je ziet niet. De woorden "fout" of "juist" houden een moreel oordeel in, en zijn daarom a priori best te laken, gezien de subjectieve en beladen inhoud die dergelijke woorden met zich dragen.

Afscheid van Regine, en met haar, van Vormingshuis Talent&Co. Fijn om deze lieve mensen terug te zien; Chris, Hanne, Marianne, Lieze, Sabien, Wim, Koen, Hilde, ... De mensen doen verder, in de stroom van de tijd, en wentelen en keren, elk zijn richting zoekend of volgend, frustratie en succeservaring opvolgend, als windvlagen over een zompig landschap. Had het gevoel dat Regine mij meer gunde, en van mijn kant zag ik loutering in haar trillen. Er is geen ontsnappen aan; op één of ander moment verschijnt het Beest dat zingevingsdrift heet. Woest zit het achter je aan, en hoe meer je ervan vlucht, hoe sneller het nadert.

Straks een allerlaatste sigaret. Nou en de Tekenen zijn helder. Misschien vallen ze nu meer op, gezien mijn plannen en voornemens, net zoals iemand die net een nieuwe wagen heeft gekocht, en overal het zelfde merk van auto's meent te herkennen, alsof iedereen met dezelfde wagen rijdt. Selectieve perceptie heet zoiets, naar ik me herinner uit een cursus Marketing, in de tijden van weleer. Maar bon, Guido Depraetere blijkt erg ziet te zijn, longkanker. Vreselijk! De man weet er openhartig over te spreken. Heeft 40 jaar gerookt. Doktersbezoek duwt me met de neus op de feiten: bloeddruk boven de 15. Daarnaast arthrose is de linkerknie. Nog wat ernstig zieke mensen waar "men toevallig over praat" en ook op televisie duwt men de realiteit op een schoteltje voor het oog. Vandaag Ronny ontmoet, een leraar bio-energetica. De man is 51 en vertelde dat hij te maken had met de eerste verschijnselen van ouderdomssuikerziekte. Hij is sinds 4 jaar gestopt met roken en beweegt wel al wat. Maar nu rijdt hij ook meer met de fiets (een nieuwe gekocht bij Decatlon, waar hij erg tevreden van schijnt), o.a. dagelijks naar het werk. Een bloedonderzoek wees inmiddels uit dat alles weer ok is. Maar een gewaarschuwd man is er erg veel waard. Ansger van VormingPlus zie ik van een trap naar beneden komen, hels zuigend aan een sigaret. "Morgen laat ik dat," denk ik onderwijl, en zet het gesprek met Ronny verder. Het is lang geleden dat ik zoveel "ongedefinieerde" angsten voel in mij. Alsof ik vrees dat het stoppen met roken rampzalige gevolgen met zich mee zal brengen, terwijl het net omgekeerd zou moeten zijn. Bij vorige "tijdelijke" stopperiodes, mocht ik ervaren dat het opkomen van psychologische dompers in m'n persoonlijke leven als resultaat had dat ik opnieuw naar de sigaret greep. Maar dit keer zal het geen waar zijn, al hangen donkere dagen of ervaringen me boven het hoofd.

Nog een fijne week allemaal, en erg genegen. Bart.

Ik weet niets van course af. Het heeft me ook nooit geïnteresseerd. Ik vond die wielrenners naar niks. Domme mensen met dwaze petjes op, zo zag ik dat, hoogmoedig als ik was. Intussentijd is er veel veranderd. Eerst was er vriend-collega Wouter, die met een buitengewone passie over de wielersport kan praten. Met zoveel respect en bewondering. Ook Ruben wist me te overtuigen. Ook hebben zij geprobeerd mij uit te leggen hoe de sport in elkaar zit. Spurters, werkers, helpers, klimmers. Je tijd afwachten. Slim rijden. Goede benen. Terminologie klinkend als Latijd voor een Arabier. Ik hoor het wel, maar begrijp het niet. Nog steeds niets. Zo word je wel wat nederiger. Dan kwam Heidi in mijn leven. En met haar een hele wielerfamilie bijeen; Rino Vandromme, familie Renier, Sharon Vandromme. De laatste is de zus van Heidi is is één van de beste wielrensters in België. Momenteel ook grote promotie-stunt via het Wekelijks Nieuws, het Nieuwsblad en de Gazet van Antwerpen. In Bikini is Sharon, samen met Evy Vandamme, op de Catwalk te zien, als originele manier om hun nieuwe wielerploeg voor te stellen. Ook om te tonen dat ze geen "mannen" zijn, maar mooie vrouwen die ook aan sport kunnen doen. Dat is mooi, niet? Wat nog straffer is; de onzettend grote inspanningen dat zij voor haar beroep doet. Trainen, discipline, dieet, massage, begeleiding, analyses, tactiek, strategie, enz... Vroeg slapen en vroeg weer op. Bij elke stap weer denken aan de sport. Dan zie je het wel. Dan stijgt het respect. Dan ontstaat er interesse, nieuwsgierigheid en lof. Inmiddels kijk ik vaak naar de course, zoals dit weekend, omloop het Volk en Kuurne-Brussel-Kuurne. Zaterdag reed ook Gorik Gardeyn in het peleton, en presteerde erg goed. Op familiefeestjes is de jonger er ook bij, want hij is gehuwd met een nichtje van Heidi en Sharon. Ik wissel zelden een woord met hem. Waarom? Generatiekloof? Interesses en leven dat zo ver van elkaar is verwijderd als de maan en de aarde.

Mocht ik zelf eens een inspanning doen, denk ik dan. KIezen voor een sport? Neen, een levenssport, een overgave aan Het Mysterie. Een leven vanuit het intense verlangen, niet om te winnen, maar om zichzelf te overwinnen. Wielrenners inspireren me op dat vlak. Ze tonen me ook dat bepaalde opofferingen niet noodzakelijk zijn, maar een schijnbare keuze, omdat je niet anders kan dan dat, om jezelf te kunnen zijn. Mooi is dat.

Wat ook helderder is geworden? De wisselwerking tussen ontbinding en verbinding. Hexagrammen 63 (Na de Voleinding) en hexagram 64 (Voor de Voleinding) uit de I Tjing. De afwisseling tussen orde en chaos. Verbinding wijst op het woord "band", een link met anderen, met de omgeving, met een aard van zijn. Maar verbondenheid staat nooit los van ontbinding, zoals "leven" niet los gezien kan worden van de dood. Als ik in een relatie de drang tot verbinden voel, dan komt de verbintenis er pas werkelijk en helemaal als al de vorige banden worden ontbonden. Of anders gezegd "als het verleden kan worden losgelaten". Op een nog vollediger niveau kan er gesteld worden dat een verbondeheid met het Grote Mysterie, het goddelijke, de vastgeroeste band met vele aardse gewoonten en verlangens (verslavingen, neurosen, materialisme, narcisme, egoïsme) aan de kant dienen te worden geschoven. Dit lijkt een schijnbaar dualisme in stand te houden, alsof het ene beter zou zijn dan het andere, maar dat is niet wat ik bedoel. Het Hele-Al (universum) omvat dit alles, al het aardse en het hemelse, het onaardse en onhemelse. Het Mysterie waar mogelijks mee verbonden in communio sluit niets uit, maar juist alles in. Binnen die Ene Bron zijn diverse krachten aan het werk, een vooruitstuwende kracht en een terugtredende kracht, een destructieve-afbouwende en een constructieve opbouwende kracht, en beide zijn nodig; gravitatie en rajas of stuwing. Iets groeit als het de kans ervoor krijgt. De kans krijgen is een vorm van liefde. Zijn er voorwaarden aan die liefde verbonden, dan zijn dat remmingen. Zuivere rajas is onvoorwaardelijke liefde, van doe wat je wilt, want altijd weer ben je het Mysterie zelf, wat je ook doet of wie je ook bent. Wat je bent is Mysterie. De paradox groei-verval, leven-dood, gravitatie-stuwing, is een erg interessant gegeven, zowel in de kosmos, politiek, menselijke relaties als in de eigen ziel of psychè. Het interessante is dat beide Krachten er steeds weer Zijn, de Grote Yin en Grote Yang van het leven. Ze zijn aanwezig en spelen hun eigen, voor ons, onbegrijpelijke spel. Soms hou ik krampachtig vast (gravitatie), soms weet ik grandioos los te laten (stuwing). Maar ik kan niet loslaten (en daardoor schijnbaar groeien) als ik blijf vasthouden, of ik kan niet iets of iemand vasthouden als ik het laat vallen, of weiger me te verbinden. Snap je wat ik bedoel? En tegelijk is er steeds én loslaten én vasthouden, nu eens dit en dan weer dàt. Het Grote Spel! Het individu is de speelbal. Misschien denkt de persoon dat ie het spel speelt of beïnvloedt, maar in feite worden we gespeeld en zijn we kosmisch beïnvloedt. Mijn wil is niets tegenover De Wil. Zoiets. Het gekke is mijn overtuiging (Iets in mij denkt zo) dat psychologisch gezien de rajas uiteindelijk tot een hoogtepunt neigt, stuwt en stuwt, als een innerlijke Big Bang, een innerlijke drift en drang, een instinct, geboren en veroordeeld tot een uiteindelijke realisatie, verlichting, verlossing, doorheen diverse dimensies en tijden heen. De gravitatie is uiteindelijk iets tijdelijks. De gravitatie lijkt de enige werkelijkheid. Dat is het bizarre. Al de zichtbare materie in het heelal, tegenover de leegte, is als twee zandkorrels in een reusachtige kathedraal. Hoe kunnen de zandkorrels dan de kathedraal zijn? Een beetje wind en de dwarrelen door de lege ruimte, heen en weer, als een natuurlijk spel, prachtig om naar te kijken, maar verder niets bijzonders.

Zo, veel leesplezier, beste vrienden-lezers-bezoekers. Het moge je fijn gaan. Dat wens ik je. Met een genegen groet. Bart.

O ja, niet altijd eenvoudig om dagboek bij te houden. Er valt nochtans heel wat te vertellen, maar het lijkt of de tijd vooruitvliedt met een snelheid die ik onmogelijk kan bijhouden. Zo staat er iets belangrijks te gebeuren, bijv. de beslissing om te stoppen met roken. Neen, niet omdat één of ander oelewapper op tv beloofd heeft om uit de kleren te gaan of zoiets, maar gewoon voor mezelf. Ik voel me sinds enige tijd als herboren, zonder er echt de juiste woorden voor te vinden. Er is iets aan de hand. En dat is voldoende. Is het alleen de lente? Het feit dat ik naar het veertigste levensjaar reis? De drang om het constructieve in mij naar boven te laten komen? De vreugde om al het voorbije? De liefde voor Zana? Heidi? Allemaal vragen waar mentaal zou kunnen op geantwoord worden, maar waarbij een eventueel antwoord telkens niet voldoet. Er is iets aan de hand. En dat is voldoende. De volgende dagen en weken hou ik jullie natuurlijk wel op de hoogte.

Voor de rest, lieverds, laat jullie gaan in al wat je lief is. Genegen. Bart.

"Toen ik door het park liep werd gezien dat alles onvoorwaardelijke liefde is. Dat was een van de meest verbazingwekkende en bevrijdende dingen. Er is niets dat niet heilig is en ik zag dat genade onafgebroken beschikbaar is, ongeacht de een of andere toestand waarin ik mocht verkeren. Kijk, dit is het geheim (pakt een trui en gooit hem op de grond). In de droom zien we een afgescheiden ding. Wanneer er geen denkbeeldig, afgescheiden ik is, wordt gezien dat alles onvoorwaardelijke liefde is. Die is altijd open en beschikbaar voor ons. Er bestaat niets dat niet deze natuurlijke eenheid is. Het geheim is dat er geen afgescheidenheid bestaat, maar dat blijft een geheim zolang we geloven dat we afgescheiden wezens zijn."

Hoe kan ik dat zien?

"Je kunt het niet zien tenzij je ophoudt ernaar te zoeken en gewoon laat zijn wat is."

Hoe kan ik dat dan?

"Daar kun je niets voor doen, maar je kunt wel openstaan voor de suggestie dat het kan gebeuren. Laat gewaarzijn gewoon rusten in wat is, billen op stoel, frustratie over niet zien, dat is het. Sta toe wat is en liefde zal zich aandienen om je te omarmen, zoals de eeuwige geliefde altijd klaar en bereid is je te verwelkomen in het oneindige. Het is niet nodig te veranderen of het denken tot rust te brengen of het lichaam te zuiveren -gewoon, precies zoals je bent, is de goddelijke uitdrukking."

Maar dat klinkt te eenvoudig.

"Het is in het allergewoonste. Jouw unieke zijn is het geheim. Dit ogenblik heeft nooit eerder plaatsgevonden, zie je dat? Het is er en dan is het voorbij en zal nooit meer voorkomen. En nu is er weer een ander moment. Het is uniek en het verschijnt en dan valt het terug in het oneindige om nooit meer terug te keren. Het is wat je bent, zie je dat? Je bent de oneindige uitdrukking die komt en gaat. Je kunt niet ontkomen aan of stoppen wat is; het is een onafgebroken eeuwige dans -laat maar los en laat maar gewoon toe."

Uit "Zoals Het Is, dialogen over Het Open Geheim" van Tony Parsons

Samsara uitgeverij, 2000

Een erg drukke week, met veel opdrachten en dergelijke. Voe me in mijn element. Krachtig, levenslustig, lentegevoel kortom. Als guerilliatrijder erg bewegelijk dus: Brugge, Gent, Antwerpen, Hasselt, Roeselare, Poperinge, Waregem... Hotsen en rotsen van plaats naar plaats. Fijn is dat, zo tussendoor. Niet meer dagelijks, voortdurend, slaafs, maar als keuze, in vrijheid, blijheid. Een weekje aldus, een weekje anders. De spanning nadert ook. Vanaf 1 maart officieel zelfstandige, na bijna 5 jaar proefperiode als "een zelfstandige in bijberoep". Niet dat er nu veel gaat veranderen, maar wellicht is de symboliek zo krachtig. De gevolgen zijn natuurlijk ook hogere kosten, maar dat heb ik er voor over. Zeker weten. Onafhankelijkheid en vrijheid is erg veel waard. Ik zie mezelf wel krampachtig enkele zekerheden inlassen, zowel planmatig als structureel. Een hospitalisatieverzekering is een onderdeel daarvan. Natuurlijk is zoiets "nep", omdat zekerheid een illusie is. Dat hield me ook vast toen ik "werknemer in dienstverband" bleef, de illusie dat zoiets veiligheid en zekerheid verschafte. Een dergelijke illusie geeft aan werkgevers, bedrijven en organisaties zoveel macht! Weg ermee! Het is fijn om met mensen samen te werken, een win-win situatie te creëren, maar dan wel op basis van gelijkwaardigheid. Op zijn minst. Het woord "dienstverband" toont echter al aan dat de realiteit anders is.

Heidi heeft haar baan opgezegd. Ook daar was er wat opschudding. Collega's die haar benijden bijvoorbeeld, om de lef onder andere. Dat heeft ze wel. Onbevangen, onbevreesd gaat ze de toekomst tegemoet, en ziet wel wat er op haar afkomt. Vertrouwen in "dat wat is". Mooi hé (jawel ik heb geluk dat ik het leven met haar delen mag).

Deze week op Canvas programma gezien over Auschwitz (en op video de film De Tweeling). Het thema blijft me mateloos boeien. Als je ziet wat de kracht van "gedachten" zijn, dan weet je het wel. Toen de Spanjaarden in Amerika aankwamen, geloofde men stellig dat Indianen geen "ziel" hadden, geen mensen waren, en dat het geoorloofd en "logisch" was om deze mensen te onderwerpen, vernederen, uitbuiten, martelen, te doden. Niet de werkelijkheid (mensen met hart, bloed en lenden), maar de "gedachten" over de werkelijkheid primeerden op de veroveraars. Je ziet iets gelijkaardigs gebeuren in het Duitsland in de jaren dertig van de vorige eeuw. Plotseling lanceerden de Nazi's "de idee" dat Joden geen mensen zijn, maar dieren, luizen, verwerpelijke wezens. En het gekke was dat alsmaar meer mensen en groepen dit aannamen als "waar", daarin geloofden, en even plotseling zich anders gingen gedragen tegen Joodse buren en familie. Natuurlijk heeft het ook met angst en macht te maken, wat er toen is gebeurd, maar de hele gekte is gestart met een "overtuiging", een waanzinnig idee. Maar hoe waanzinnig ook, als je het op een bepaalde manier kan overbrengen en straffen koppelt aan ongeloof, dan krijgt een hele samenleving een totaal andere gedaante. De hele geschiedenis krijgt een omwenteling. Dat is de kracht van de "ideeën". Erg bedreigend. Als je ziet hoe "rationeel" de SS-commendant van Auschwitz de moordpartijen aanpakt en zomaar klakkeloos gelooft wat de ideologie hem voordraagt, dan is dat werkelijk beangstigend wanneer dergelijke mannen macht wordt toebedeeld. In onze tijd, in dit land, zie ik natuurlijk ook hoe dit sluipend gif van waanzinnige ideeën zomaar als evident wordt aangenomen. Het VB predikt egoïsme, haat, racisme dat het een lieve lust is, en alreeds 1 miljoen Vlamingen ziet geen enkel gevaar in deze ideologie! Vreemd is dat, niet? Ik herinner mij in de jaren tachtig van de vorige eeuw dat de leuze "eigen volk eerst" toen erg veel opschudding en verontwaardiging teweeg bracht. Nu klinkt het zo normaal als tegen een marktkramer vragen "twee kilo wortelen aub". Ik begrijp natuurlijk dat het moeilijk is om niet besmet te geraken van destructieve gedachten. Er is moed nodig om elke gedachte te analyseren op zijn waarheid, en niet aan te nemen wat anderen zomaar verkondigen, vooral als die anderen macht hebben. Je ziet gelijkaardige waanzinnigheid bij fundamentalistische pausen, mullahs en rabbi's. Elk neemt aan dat "zijn" god bestaat, de enige ware is, en dat de andere goden allemaal minderwaardig zijn (macht). Triest kan je ervan worden.

Toch geloof ik ook in het omgekeerde. Als een gedachte zoveel kracht heeft, dan geldt dit ook voor een positieve gedachte, een krachtige overtuiging in het constructieve. Dat er bijvoorbeeld maar één volk is, namelijk de mensheid (of Het Leven tout court). Dat er maar één Moederland is, planeet aarde (of het universum waarin wij gedijen). Dat er slechts één religie, dat is het Mysterie zelf (dat in ons leeft en waarin wij ons vertoeven). Geen leiders, priesters, profeten, boeken, woorden, rituelen hebben het recht ons in de boeien te slaan! Geen enkele! Laat dit alles varen. Laat hen aan zichzelf over en doe wat je wilt! De taal van het Mysterie is wellicht de stilte. Daarom houdt het hier ook op. Ik wens je liefde, vreugde, gezondheid en vrijheid. Genegen. Bart.

Vandaag, maandag, is het iets duidelijker geworden. Gisteren, de dertiende februari, is het precies zeven jaar geleden dat mijn moeder is overleden. Gisteren heb ik er niet aan gedacht. Vanmorgen wel. Het verdriet om Darfoer is net zo intens als verdriet om verlies, dood, lijden, gebrek. Ik denk niet zo vaak aan mijn moeder. Soms in pieken wel, dan weer lange tijd niet. Gisteren dus niet. Vandaag wel. De tranen van gisteren passen wel met het moment, zelfs al was ik me er niet van bewust. Vreemd. Het getal 13 is voor de I Tjing "Gemeenschap met mensen" en heeft het specifiek over de "broederlijkheid onder de mensen", het ideaal van één gemeenschap. De mens als één soort, solidair en universeel. Het lijkt een onhaalbaar ideaal, een boddhisatva-ideaal. Na gisteren heb ik nu toch het gevoel van: ja! Het kan. De toevallige constellatie "boek van Libbrecht-Panorama-innerlijke gevoelsbeleving-sterfdatum moeder-Yiying-Valentijn" brengt mij tot een vreemde gevolgtrekking. Ik kan nog niet de juiste woorden hiervoor vinden, momenteel. Laat me zeggen dat er kracht van uitgaat. Waar het zeker om gaat is LIEFDE! Dat heb ik wel door -zo'n kalf ben ik hopelijk niet. "Liefde" is al zijn facetten. Vooral in zijn groots mogelijke context en betekenis. Ik snap het niet echt, maar voel het wel. Ik zie een beeld voor me. Is "liefde" niet de enige religie? Is, in de diepte, niet elke religie ontstaan uit de liefde? Alle wegen tot op heden hebben gepoogd, maar hebben gefaald. Alle grote religies in de geschiedenis zijn helaas gestrand in macht, ritueel en magie. Ze hebben hun godheid buiten zichzelf, de mens, de natuur, de materie en de aarde gezet. Enkele eenzame mystici bewaarden het Mysterie echter in zichzelf, en behoedzaam, tot nu, gekoesterd als een klein zaadje in de kiem. Sommigen, in groepen en bewegingen, poogden tot verzet, maar lieten zich verleiden tot eenzelfde misleiding als waarin hun opponenten terecht gekomen waren. Katharen, Hugenoten, Protestaten, Soefies, sekten, theosofen, hippies, Bahwan, new-agers, lightworkers, falun-gong, enz. Ze vertellen allemaal eenzelfde verhaal, maar in een andere taal. En ze verglijden in adoratie voor gods-beelden, goeroes, liturgie, geboden, normen, waarden, wetten, regels, macht. En dat brengt de "liefde" geen stap vooruit. Ethisch gedrag kan niet worden vastgelegd. Ethisch gedrag is een gevolg van een soort individuele mystieke transformatie. Moraal leidt niet tot een bewustzijnsverandering, maar een verandering van bewustzijn leidt wel tot een ander soort moreel gedrag. Daar ligt de clue, niet? Het is niet zo dat, als je veel van je rijkdom weggeeft, je daardoor heilig wordt. Wie "heilig" is geeft "vanzelf-zo" weg. Zoiets! Ach ik weet het niet, hoor. Maar wat is een "individuele mystieke transformatie"? Kan je die opzoeken, creëren? Of kan een mens er zich enkel op voorbereiden? Feit is dat de motieven van het individu een verandering ondergaan. Het is logisch dat een individu er eerst alles aan zal doen om te overleving, om zich voort te planten en misschien ook om macht en status te verkrijgen. Maar als dat alles er al is, wat dan? Overleven is dan geen probleem meer (in Darfoer wel), wel het leven zelf!!! Wat dan? Zichzelf verhangen? Meer macht en rijkdom? Depressie? Dan verschijnt het beest van de zingevingsdrift. We zoeken de Zin. Het kan niet anders. We hebben er immers de tijd en de energie voor. Al de rest wordt naderhand toch leegte. Er moet meer zijn? Om dat te vinden zijn alle "beelden" overbodig. Vrijheid van denken en geloven staat nu centraal. Onze tijd is daarom een hoopvolle tijd. Bevrijd u. Doe wat je wilt. Daarna is er slechts "Geest-drift" en is wat er gebeurt slechts Dàt! Wat er is. En er is niemand meer die ademt, want de kosmos ademt in u. Het Mysterie ben je zelf enzelf ben je in het Mysterie. De motieven van het ego keren om en het ego rest in leegte, verdwijnt, en is slechts Mysterie of "liefde". Zoiets. Er zijn voorlopers geweest: Eckhart, Ruusbrouc, Dogen, Krishnamurti, Sunryu Suzuki, Inayat Khan, enz.. Zij worstelden nog tussen "individu" en "beweging" (kerk, sekte, groep). Nu zie ik individuen opstaan die alle orde, structuur, hiërarchie, basis, liturgie, aan hun laars lappen. Katie Byron, Tony Parsons, Alan Cohen, Jan Kersschot, Nathan Gill, Jan van Delden, Francis Lucille, Ulrich Libbrecht e.a.zijn een voorbeeld van wat ik bedoel. Het zijn "eenlingen" (lt. monachos) die een belangrijke boodschap uitdragen, maar zich nergens op beroepen (zero appael) dan op de eigen beleving. Toch is hun inhoud steeds dezelfde: LIEFDE. Dat is toch bizzar. Kunnen we blind blijven? Libbrecht verwoordt het mooi: "Nietzsche richtte zich alleen tegen de christelijke God. Hij beweerde niet dat God niet bestaat, maar dat de christelijke interpretatie van God dood is, dat wil zeggen alle levenskracht mist. Het betekent niet dat het Mysterie dood is, het is nog nooit zo levens geweest". Gore bewegingen en individuen hebben zich willen beroepen op Niet zsche, met onder andere de holocaust als gevolg. Je had immers "Ubermenschen" en gewone mensen. Nu beweegt de tijd zich in een geheel andere richting, maar vanuit eenzelfde achtergrond. De interpretatie is echter anders. Alle mensen zijn "Ubermenschen", want elke mens, elk levens wezen, kortom alles, draagt het Mysterie in zich, is het Mysterie zelf, komt er uit en gaat er terug naar toe. Of zoals de Boeddhisten het verwoorden: we zijn slechts een golf op de oceaan van het leven, en elke golf is tegelijk ook weer oceaan. Er is geen verschil! Geen "eigen volk" of "eigen land" of "eigen god". Er is slechts "leven" en één "heimat", het open ge-heim van het universum. Het is "open" omdat iedereen er deel van uitmaakt en omdat het overal is, in ieder en alles. Wat een warmte voel ik nu. Genegen. Bart.

Helemaal van mijn melk! Geen paniek, het betreft een erg persoonlijke beleving. Straks meer daarover. Met Heidi een fijne week en weekend gehad. Zaterdag aan zee gewandeld. In de storm was een tedere stilte. De wind in de rug, tussen Oostduinkerke en Nieuwpoort. Op het staketsel van de haven van Nieuwpoort klotsten de golven over alles heen. Heidi droeg een sjaal, trok die over het hoofd heen om zich te beschermen tegen wind en zand. Het leek of ze een hoofddoek droeg en met de wind, eensklaps Moslim geworden was. Als er echter één vrouw zich niet onderdanig gedraagt, dan is het Heidi wel. Gelukkig maar. 's Avonds arriveerde Robin op Zaventem. Ze heeft een vakantie in Tunesië achter de rug, met haar vader. Het gebeurt zelden dat Heidi haar dochter een week lang moet missen. Je kan je indenken hoe, naarmate de avond naderde, Heidi opfleurde en zenuwachtig werd. Ze diende immers haar dochter in de luchthaven af te halen, en het was ook nog storm. Stel dat het vliegtuig niet landen kan? Uiteindelijk beiden thuis rond middernacht. En Robin maar vertellen. Als het van haar afging, bleef ze de ganse nacht doorvertellen.

De zondag was helemaal anders. Als het over mezelf gaat, bedoel ik. Er hing iets in de lucht, maar kon het niet definiëren. Voelde een zwaarte, een nood ook om zoveel mogelijk alleen te zijn. Onrust. Het stormweer werd alsmaar heviger en bleek een climax te halen tijdens de nacht. Ik voelde iets, maar wist niet wat het was. Probeerde wat te lezen, maar ook dat verliep moeizaam. In het boek van Ulrich Libbrecht heb ik de passages herlezen die ik er had in aangestipt. Dan maar tv: "het geslacht De Pauw" en "Witse". Programma's die erg goed gemaakt zijn, maar inhoudelijk steeds maar bitsiger en cynischer worden. Wat is dat toch met me. Ik dreig overgevoelig te gaan worden. Hoe dit komt, wist ik niet te dedecteren. Maar het werd nog erger. Om 0.10u 's nachts was er de heruitzending van Panorama. "Living with Refugees", een videodagboek over een vluchtelingengezin uit Darfoer. Een journalist volgde die mensen op de voet, leefde met hen en zoals hen. Dagen naeen te voet door een dor landschap. 40° celsius en meer tijdens de dag. In de koude nacht onder een open hemel proberen te slapen. Vervuild water drinken (echt vies water!). Huilende hongerkinderen. Twee tot die dagen geen voedsel vinden. In een vluchtelingenkamp aankomen, maar drie tot vier weken moeten wachten voordat je als vluchteling erkend kan worden. De willekeur van zogenaamde "kampsjeiks". De solidariteit van de andere kampbewoners -de enigen die er toch voor zorgden dat het gezin iets te eten kreeg, door weg te geven waarvan ze zelf te kort hadden. De journalist kon enkel, mét mij als kijker, verbolgen zijn over zoveel onrecht, armoede, angst. De zwarte bevolking is in die regio op de vlucht voor Arabische volksgenoten. Ze vluchten over de grenzen van de buurlanden. In het geval van Adam, zo heette de vader van de vluchtelingenfamilie, was dit naar Tsjaad. Het feit dat er een camera aanwezig was, bleek niet in het voordeel van Adam te zijn. Hij kreeg veel beloftes, maar er gebeurde niets. De gezinsleden verzamelden hout om het te kunnen verkopen, maar helaas waren er geen kopers te vinden. Uiteindelijk heeft de journalist toch iets kunnen forceren, via een UNO-afgezant. Hoewel, het heeft toch nog drie weken geduurd voordat de familie kon verhuizen naar een tent in een nieuw kamp.

Ik keek naar Panaorama en iets in mij is "geknakt". Ik kan het niet anders verwoorden: geknakt! Onbeheersd ben ik beginnen wenen. "Gevoelige zak," probeerde ik nog tegen mezelf. Maar het kon niet baten. Ik wou naar bed, maar dat was zinloos: de tranen wilden niet ophouden. Eén uur land. Ik zat daar te zitten, en huilde. Ik wil deze ervaring niet opblazen of melig doen, maar het was erg intens. Kan mij niet herinneren wanneer mij ooit zo'n intens gevoelen is overvallen. Nu heerste er veel verdriet, maar ook woede. Niet zozeer op wat of wie ik op televisie heb gezien, maar woede op Iets wat er niet is, dus op N-iets. En op mezelf! Ik wou vannacht alles in huis kapot slaan, gooide dingen op de grond (zachte dingen hoor), schopte in de leegte, liep rond en rond de tafel in de woonkamer. Ik kon geen rust vinden. Hoe komt het, dacht ik, dat ik me zorgen maak over dingen die mij zogenaamd aanbelangen? Waar durf ik me nog zorgen om te maken? Ik wist dit rationeel wel, maar blijf het doen: hoeveel zal ik verdienen? Waar zal ik wonen? Hoe blijft alles zoals het nu is? Enzo verder. Vroeger ben ik ook wel eens beroerd en ontroerd geweest -gelukkig maar. Het betrof echter steeds "één gevoel", of verdriet om iets of een vreugde om één iets. Nu was er ineens zoveel in één: woede, wrok, verdriet, zelfkritiek, onmacht, twijfel, ... en ook wat vreugde, hoe vreemd dit ook mag klinken. Had in de namiddag dus Ulrich Libbrecht herlezen, en de man heeft het in dat boek over de noodzaak aan een universele spiritualiteit, die over alle grenzen van culturen en tradities heengaat, die de eenheid in de diepte gaat zoeken, en niet aan de oppervlakte. Met het kijken naar Panorama ben ik meer dan ook overtuigd van deze stelling. In mijn "hart" opende zich een poort. Ik zag het even voor mij: de mogelijkheid van een soort "stille" revolutie die kan leiden naar een eenheidsspiritualiteit. Echt waanzinnig vreemde ervaring! Toen ik naast Heidi te slapen ging, bleek ze nog wakker, en één woord was al voldoende dat ik weer aan het janken sloeg. En dat op Valentijn (het was immers laat in de nacht). Straks vertel ik haar er meer over. Nu rest mij verwarring. Ik troost me met de gedachte dat ik alleen maar alles op een rijtje moet zetten, en dat de nachtmerrie (gevoel) voorbij is. Ik weet het, dat is zelfbedrog. Als iemand mij wat duidelijkheid kan geven, graag dan.

Lieve groet. Bart.

Neen, niet erg actief deze week wat betreft "pluk de dag". Met Heidi er even tussenuit geweest. Gewoon hoor, ontspannend, samen dingen doen, lang uitslapen, enzovoorts. Telkens wanneer wij plannen hebben om er op uit te trekken, kiezen we uiteindelijk om gewoon samen thuis te zijn. Maar vandaag gaan we het huis uit, naar Cape Blanc Nez in Frankrijk, onze lievelingsplaats. Niet dat het weer zo schitterend is, maar dat kan gedurende de dag nog veranderen. Dus ja, even zonder het dagboek deze week. Maar misschien ben je nu zelf wel aan het skiën, snowboerden of bruinen met de zon? En als het een troost mag zijn, Hugo Coveliers heeft sinds gisteren eveneens veel tijd voor ontspanning, nu de VLD de man uit de partij heeft gezet. Ons zal het worst wezen! Maandag is het Valentijn. Niet vergeten. Anders komen er vodden van. Zeker weten. Tenzij u zo een uitgedoofde relatie hebt van voor de tweede oorlog, of gewoon verveeld bij elkaar woont, omdat je nergens anders terecht kan, of de moed niet hebt om alleen te gaan wonen. Dan rest een Valentijn in oblate eenzaamheid, met een fles Champagne of bloemen die je zelf hebt gekocht, voor jezelf. Dat kan ook. Waarom niet? Voor de liefde komt immers de eigenliefde. "Ooit!" kan je als mantra dan aanhalen, "ooit ontmoet ik de liefde". Het kan een troost zijn. Uiteindelijk ben je en blijf je voor eeuwig vrij. Doe wat je wilt! Genegen. Bart.

Stel dat je nu weet wat er gedurende het volgende jaar te gebeuren staat. Dat je op 07 februari 2006 weer samenzit en dat alles is uitgekomen zoals je het voordien wist. Zou je dan pogen om in verzet te gaan? Zou je nog bereid gevonden worden om wat er op je af komt zomaar te accepteren? Of gaat alle levenskracht in verzet? Daarover zitten Heidi, Vanessa en ikzelf zowat te keuvelen. Conclusie is dat het beter is vooraf niet te weten wat ons te wachten staat. Hoewel ik vanbinnen voel dat het ook anders kan, maar vind geen woorden om uit te leggen. In feite is vanaf de geboorte al alles vastgelegd. Zoiets. Het feit dat ik niet kan kiezen, maakt me absoluut vrij. De Tijd leeft in mij, en wat ik schijnbaar toevoeg, is niet van mij. Het gebeurt. Omdat er niets anders is gebeurt. Er is maar Dàt wat er nu eenmaal is. Al de rest is potentie, verhaal, droom, fantasie, ver-beeld-ing. Maar beelden koester ik niet, ook al staan er enkele op een huisaltaar. Ze zijn ornament en herinnering aan mijn ouders zaliger. Wat ik bedoel is dat het "bevel van de hemel", mijn noodlot, plaatsvindt en meer niet. Niet alreeds vanaf de geboorte, maar veel vroeger, generaties naeen volgt leven na leven, gekluisterd als we zijn aan alle handelingen van voorheen. De daden, stamboom op stamboom, vormen wat we nu geschiedenis noemen. Uiteindelijk belanden we, helemaal teruggaand, op dat eerste ouderpaar, de eerste man en vrouw die zich hebben verenigd om dat te creëren wat er nu is: gesprek, tv, pils, sigaret. Daar is niets geheimzinnigs aan. Naar verluidt is het anders gesteld met een zekere Niki. Hoor zonet van de zusjes dat een nieuw programma op televisie luistert naar de titel "Niki's geheim". Het betreft een bi-seksuele dame die tijdens een spel dat enkele weken duurt, een levenspartner moet kiezen tussen zes mannen en vrouwen. De vrouwen weten niet dat mevrouw ook valt op mannen en de zes mannen weten niets af van haar andere seksuele geaardheid. Misschien zap ik even naar zo een programma, tot het eerste reclameblok, maar verder gaat het wellicht niet gaan. Hoe ver zal men het gaan zoeken? Hoe groot dient de kick voor de kijker te zijn? Heeft een dergelijk programma ergens een meerwaarde? Ik ken ook een Niki (Nicky), maar eigenlijk heet zij Veronique, een jeugdvriendin die ik sinds lang niet meer heb ontmoet. Ook zij heeft vele geheimen gehad, en ze heeft die nog steeds, naar het schijnt, maar dat is privacy. Mondje dicht. Woorden weg. Anderzijds hoor ik minder het woord "perceptie" in de media weerklinken. Hoe heet dit fenomeen momenteel. Ik weet het niet. Perceptie, beeldvorming, fata morgana's van de geest. Waar het uiteindelijk zou moeten om gaan is "communio" tussen mensen: vereniging. "Communio" door middel van communicatie; verbale en non-verbale. Vooral de laatste, de lichaamstaal blijkt een belangrijke plaats in te nemen bij de algemene omgang tussen mensen. Omgangsvormen vinden hun oorsprong alweer in de eerste levensjaren, bij de ouders thuis, of meer nog, in een sinds heugenis lang verleden, door stambomen en genen heen. Een leraar vertelde mij de de manier waarop je een balpen vasthoudt of een sigaret, identiek kan zijn aan de manier van één of ander voorouder uit de 17de eeuw. Wat we psychologisch kunnen waarnemen is hoe de herhalingsdwang in daden en gedachten doorgegeven wordt van generatie op generatie. Kenmerken als obsessies. Talenten en gaven, doorzettingsvermogen, koppigheid, omvermogen tot praten, ruwheid, begrip, empathie en mededogen: alles in ons, doorgegeven, weer uitbrakend en opnieuw doorgeven. Zo gaat dat. Het kan ons fatalistisch stemmen, edoch dit hoeft nu precies niet. Het vraagt uitzonderlijke moed om een generatiekenmerk om te buigen, een halt toe te roepen. Een totale ommekeer. Een bekering. Slechts dan, als we in staat zijn de ego-identiteit op te geven, kunnen we daartoe komen. Door alles in een ruimer perspectief te bezien. In een kosmisch proces dat steeds opnieuw in het nu plaatsvindt. Lijden en vreugde nodigen uit tot een diep inzicht in de eigen zijnswereld. Zichzelf, het ego los te laten, is precies HET toe te laten, en daarmee verdwijnen alle etiketten, vooroordelen, kenmerken, skanda's, waaraan we zo gehecht lijken, omdat we geloven dat deze mijn identiteit uitmaken. Verras de ander voortdurend door onvoorspelbaar te reageren, spreken en denken, want niets van dit alles heeft ook maar enige betekenis. Ga je nooit de deur uit, doe het nu eens wel. Ben je een fuifbeest, kook nu eens voor je famillie en vrienden, met kaarsjes en wierook, bloemen en alcoholvrije wijn. Want dit alles ben jij ook, de kosmos zelf in al zijn gestalten en gedaanten. Verwijs ik hiermee naar bijvoorbeeld het fenomeen van de "nieuwe man"? Als je bedoelt het mietje dat thuis pampers ververst, kookt, wast en plast, zonder een onafhankelijk leven en eigen gedachten en relaties? Neen. Over die "nieuwe man" wil het niet hebben. Ik poog woorden te verzinnen in mijn overtuiging van de opkomst van de "nieuwe mens". Een nieuw soort mannen en vrouwen die in staat van vereniging geraken, in "communio", in communicatie met en in elkaar, zonder dat de primitieve machtswellust, de drang tot voortplanten en overleven nog de overhand haalt. Mensen die zich weten over te geven aan de ander, vanuit zichzelf, vanuit innerlijke kracht, en niet vanuit uiterlijke zwakte of machteloosheid. Zij zullen de survivals zijn van onze soort, niet wie louter fysiek sterk is of met uiterlijk machtsvertoon de ander poogt te domineren. Maar ik laat me weer meevoeren met allerlei gedachten en associaties (die niet van mij zijn). Waar het om gaat, mijn beste, dat weet ik niet. Wel dat hier voor u, al typend, iemand zit die ervaart dat hij in staat is tot liefde en mededogen (nu en dan). En daarvoor ben ik zo blij. En nu weer de vakantie in. Erg genegen. Bart.

Eén van de oefeningen vandaag was bestemd voor poetsvrouwen in Diksmuide. De opdracht bestond erin om in de stad te wandelen en er een wildvreemde aan te spreken. Hen uit te leggen wat de bedoeling van het interview was en dat het kaderde in een cursus communicatie. De angst en weerstand bij de deelnemers was bij sommige deelnemers uiteraard groot. Maar moedig als de dames waren, nam men de uitdaging aan. Naderhand bleek het resultaat positief te zijn uitgevallen. Eén na één kwam men het lokaal binnen, glimlachend, tevreden, overwinningsroes en gedreven om te kunnen vertellen. Dat is zo mooi aan de job. Mensen die als het ware openbloeien, assertiever worden, bereid zijn zichzelf in vraag te stellen, steun en bevestiging vinden in elkaar. Zelf ga ik nagenietend naar huis. Soms ervaar ik mezelf als een guerilliastrijder. Vertoevend in een veilig nest. Bunker. Loopgraaf. Nu en dan uitbreken, de taak volbrengen en als vlug als mogelijk terug naar thuis.

In een vlaag van enthousiasme heb ik Ulrich Libbrecht thuis opgebeld en heb hem bedankt voor het mooie (fantastische) boek "Is God dood?". Terwijl Tony Parsons literatuur mij laat proeven van hoe een mystiek realiteitsbewustzijn kan aanvoelen, is het geschrijf van Ulrich eerder theoretisch. En toch hebben beide auteurs het over hetzelfde. In wat Libbrecht schrijft zie ik een synthese van jaren "zelfstudie", vergelijkend materiaal uit diverse culturen en religies, samengebracht in zijn kern. Nu schaam ik me een beetje. Zomaar instinctief een professor opbellen met de boodschap dat zijn woorden me diep raken. Wie denk ik wel dat ik ben? Wat moet de arme overdonderde man niet van me denken? Hoe haal je je zoiets in je hoofd? Al deze gedachten en vragen verschijnen naderhand in het hoofd. Daar laat ik hen even vertoeven, en daarna laat ik hen weer uit. Alsof ik met een hond ga wandelen. Even een kakje en een plasje. Daarna terug naar (t)huis.

"Het zou wel eens kunnen zijn dat de geschiedenis van God in het christendom tot een einde komt, maar dat de mystiek de toekomst is van God." (blz.9)

Het interieur in huis is aan verandering toe. De tafel staat nu dichter bij het raam (zie in de lucht hoe meeuwen zich laten zakken, met de wind mee, van luchtlaag naar luchtlaag, en nu en dan bijsturen -zo doe ik het ook). In de donkerste hoek is een volwaardig salon bijeengebracht. Uiteindelijk blijkt Heidi er ook blij om te zijn. Fijn is dat.

"Misschien is alleen de naam van God dood, maar is God zelf niet dood?" (blz.15)

Het weekend voor de deur. Straks dochter Zana van school afhalen (hoera!). Robin vertrekt vanavond naar haar vader, want morgen mag zij op reis. Met de "vlieger". Met Zana dan dus afspreken wat we tijdens het weekend gaan doen (of niet-doen). Ook maandag is zij de hele dag bij me.

Religie en mystiek zijn geen equivalente begrippen. Mystiek is de kern van elke religie, maar religie is de gestalte die de mystieke ervaring aanneemt binnen de context van een bepaalde cultuur. Muziek komt pas tot zichzelf in de ervaring, in de ontroering die ze in mij verwekt. Zonder dat laatste is muziek geordend geluid. De ervaring is een wijziging is mijn psychische toestand." (blz. 24-25)

De Paus is blijkbaar bijna dood. En met hem verdwijnt wellicht een kerk die tot een afgesloten tijdperk is herleid. Volksreligies en devotie heeft altijd iets van magie te maken. Er worden deals gesloten tussen de godheid en de gelovige. Als kind had ik een pertinente vraag over de religie waarin ik werd grootgebracht. NIemand wist een bevredigend antwoord te geven op de urgentie van mijn onbegrip. Ik dacht, als de kerk gelijk heeft, en wanneer die van zichzelf zegt de enige waarheid te bezitten, dat de Christus de enige zoon is van de Enige Ware God, hoe moet het dan met al die miljoenen andere mensen die nog nooit van kerk of rooms geloof hebben gehoord. Zijn zij de verdoemden die zullen branden in hel en vagevuur? Wat hebben zij dan misdaan. Ik begreep wel dat er Chinezen bestonden en indianen die niet in de Nazareër geloofden. Is hun ongeloof of onkunde aan henzelf te wijten, dacht ik verder. Maar dit bleken vragen te zijn die men niet hoorde te stellen. "Bidt maar voor hen," was het meest gehoorde antwoord. Ik vermoed dat toen mijn zoektocht is begonnen.

"Aangezien wij allen de boeddhanatuur (christusnatuur) in ons dragen, zijn wij allen mystici. Het criterium van mystiek is niet de waarheid, maar de authenticiteit. Ik laat het begrip waarheid over aan de wetenschap, omdat die over een controlemechanisme beschikt: waar is wat logisch consistent is. Maar op ervaringen laat ik geen logica toepassen en daarom ben ik ervan afgestapt religies als waar of onwaar te beschouwen. Mystici leren dat de mens in zijn diepste ervaring "vrij en zonder beelden" moet zijn. Men moet dus naar niets streven, men moet alleen authentiek zijn dagelijks leven beleven." (Blz 36-37,44)

Ik kan zo nog wat doorgaan. Hoewel, dit is me dunkt voldoende. Even eruit nu. Aandacht naar geliefde en kind. Maandag of dinsdag ben ik er weer. Wat ik je wens? Een fijne vakantie, veel tijd voor vrienden, familie en jezelf. Geniet! Leef! Doe wat je wil (je kan toch niet anders). Hou van het leven, nu het kan. Kijk naar de sterren. Adem in en dank het leven dat door je aderen vloeit. Van harte. Bart.

Relaties? Partnerschap? Liefde of verliefdheid? Hoeveel procent van de levensenergie gaat daar naartoe? Is het een gave? Een talent of een gift van boven? Moet men het leren? Is liefde een "werkwoord"? Zana leert op school rekenen en schrijven, over zichzelf nadenken en in relatie treden met andere kinderen. De juf heeft het tijdens de evaluatiegesprekjes dan over "de klik maken" en "processen". Plotseling blijkt daar een inzicht te dagen. Ineens begrijpen kinderen het voorheen onbegrijpbare. Zo blijkt het te werken. Men biedt een insteek, een uitnodiging, en vervolgens gaat het kind er al dan niet op in. Is relatievaardigheid niet een zelfde item. Ergens valt de eurocent. Plotseling ziet men in dat er een zekere reflectie voor nodig is. En respect. Verdraagzaamheid? Altruïsme? En vooral communicatie. Mensen in relatie verenigen (communio) zich, verstrengelen zich, gaan engagementen samen aan, kijken vooruit naar de toekomst. De ervaring leert uiteindelijk hoe de vork in de steel zit. Of zij leert het niet. Dat is vreemd. Hoe sommige meisjes, jongens, mannen en vrouwen er maar niet in slagen een juiste partnerkeuze te maken, telkens mislukken in de liefde, vaak verliefdheid verwarren met liefde, niet tot communicatie komen, omdat communicatie gelijkgesteld wordt met "zagen", met mietjespraat of iets dergelijks. Nu, zelf was ik een levend voorbeeld van onvermogen. Inmiddels lijkt het tij te zijn gekeerd, en zo, van afstand bekijkend, lijken de seksegevechten op gladiatorenspelen, voor de "fun" en het vermaak van de anderen. Eén van de openbaringen de afgelopen jaren was de kennismaking met het begrip "projectie". Prima uitvinding. Hoe mijn verwijten, wrok, woede, teleurstelling, geluk, lust en jolijt, gericht op de ander, uiteindelijk niets anders blijkt te zijn dan iets van mezelf, diep binnenin, vaak onbewust, maar o zo waardevol. Als ik Heidi verwijt weer eens chaotisch te zijn, ontstaat nu al vlug een reflex in het denken dat me zegt: "zie maar naar de eigen verwarring en onzekerheid, ontstaan door het feit dat de ander, hier dus Heidi, anders blijkt te reageren, spreken, denken of zijn, dan dat ik had verwacht, gehoopt, wil opleggen". Is dat niet waardevol? Heidi blijkt helemaal niet chaotisch te zijn. Ik ben eerder neurotisch. Controlefreakachtig. Zoiets. Bovendien, er is geen Heidi. Dat is het ultieme mysterie. Er is geen Heidi en er is geen Bart. Schijnbaar wel. Zij spelen het spel van vereniging. In feite is er alleen maar liefde. Al de rest is ongeziene projectie van het enige dat er is, nl. wat er is. Soep met balletjes. Vingers op klavier. Allemaal Bron. Dit alles Liefde. En zo, straks, vanavond, na negen uur (training in Roeselare), kom ik thuis, komt Heidi eveneens thuis, en verschijnt zij aan mij, spreekt iets uit, raken elkaar aan, zoen, traan of lach, en wat ik dan waarneem is niets anders dan een uitnodiging tot liefhebben. Zij biedt mij de uitnodiging, de insteek. Wat ermee gedaan wordt, is een schijnbaar individueel verhaal. Kijk je beter, dan zie je dat de vele zogenaamde individuele verhalen een erg collectief patroon blootleggen. Macht en onmacht, strijd en overgave, lust en lethargie, egoÏsme en opoffering. Een dualistisch spel dat niet anders verloopt dan hoe de kosmos werkt. Vooral achter dit alles, achter "ik" en "jij", achter de "dit" en het "dat" ligt een eenheid, een rust en stilte waaruit alles is voortgekomen en waar alles, na de storm, weer in verdwijnt. Soms is de ervaring zo helder dat er niets meer wordt verlangt, omdat er precies niet iemand meer is.

Ik kijk naar buiten. Vreemde wolken en nevel. Meeuwen op de achtergrond. Jafar blaft. En het besef: er is geluk. Het is alles paradijs. De wens dat al uw wensen uit nogen komen. Genade. Genegen. Bart.

Een nieuwe maand, een nieuw geluid. Ogenschijnlijk heb ik een brievenbus gemaakt, met cementstenen, net als hoe ik bibliotheekrekken binnenskamers in elkaar futsel. En jawel, futselen is het geworden. Niet om aan te zien! Ben het onderwijl, na enkele reacties, realistischerwijze gaan zien als een tijdelijke oplossing. Ooit komt er een echte mooie stoere brievenbus die elkeen met plezier zal weten te vinden. Nu weet men het bouwsel dat ik heb opgetrokken ook te vinden (je kan er niet naastkijken), maar veel plezier zal men er niet aan beleven. Of net andersom. Een lach inhouden wordt echt moeilijk. Dus toch even laten staan. Elke lach of glimlach, van een buur of voorbijganger, is alweer een vitaminepil voor die dag. Misschien bouwt er een vogel zijn nest in, nu de lente komt?

Hier laat ik het even bij. Kort en goed, een fijne snoet. En bovenal, lief en vree. Een wens voor jou van mij. Bart.

31 januari 2005

Drie maanden al bestaat "Pluk de dag". Ik had vooraf verwacht dat het moeilijk zou worden om consequent dit geschrijf aan te houden. Maar wat blijkt, ik amuseer mij biezonder. Zie het als training, oefening in taal, vertellen, doorgeven. De schrijfsels geven me ook een zekere discipline, een structuur aan de dagen. Het gevaar van lethargische dandyachtige chaos is geweken.

Een nieuwe groep in Diksmuide. Lieve mensen hoor. Eens dicht in de buurt. Fijn is dat. Over de middag uitgebreide lunch in een restaurant op de markt. Nadien wandelde ik voorbij de Standaard boekhandel, liep er doelloos binnen, als gezogen naar een welbepaalde raillon en nam er een boek willekeurig uit het rek. Het bleek "Is god dood?" van Ulrich Libbrecht te zijn. Vijftien jaar geleden heeft deze prof mij veel geleerd over de oosterse wijze van zingeving. Ik genoot hartelijk van zijn lessen, ook al omdat de man erg grappig is. Vermoed ook dat ie wat symbool staat voor hoe ik zelf voor groepen sta. Ik sla het boek open en lees een merkwaardig stukje tekst dat in feite neerkomt op een synthese van hoe ik zelf op dit moment spiritualiteit zie. De subtitel van het boek is trouwens "zoektocht naar de kern van de spiritualiteit. Het leuke aan Libbrecht is zijn openheid naar alle wereldreligies toe. Hij pleit voor het verlaten van ons eurocentrisme, om plaats te maken voor een mundiaal bewustzijn. Gelijk heeft hij. We zullen hoedanook China en India niet kunnen blijven links laten liggen. Onze ogen moeten zich wel openen. De realiteit zal er ons toe dwingen.

Het betreffende citaat is te lezen op pagina 271: "In de meditatie probeert men zijn diepste boeddhanatuur te ervaren. Wat is echter die boeddhanatuur? Dat is niets anders dan de in mij werkzame oerenergie, dus God. Ik kan die ervaren op elk chakra-niveau: seksualiteit, "honger", ontroering, taal en zuivere ervaring zijn geen ervaringen die ik mij weet toe te eigenen, maar die het leven zelf in mij induceert. Niet ik adem, maar de kosmos ademt met mij, en dat betekent niets anders dan: God ademt met mij. Niet ik breng mezelf in een bepaalde stemming, maar de kosmos stemt mij: God stemt mij. Niet ik wek de voorplantingsdrift op, maar de kosmos doet dat in mij... En zo is alles wat ik schijnbaar zelf doe, uiteindelijk de goddelijke rajas. "

Moge het jullie allen goed gaan. Rust in vrede. Doe wat je wilt! Genegen. Bart.

29-30 januari 2005

Ik ben mijn hele leven lang al bang van water. Als lager schoolkind en tijdens de humaniora-jaren werd ik een erg creatieve jongen in het verzinnen van uitvluchten waarom het onmogelijk zou zijn om de zwemles te volgen. Het vreemde is dat ik vermoed dat de leerkrachten wisten dat ik loog, maar me toch met rust lieten. Meestal moest ik dan op het einde van het schooljaar een schriftelijk werkje maken over één of andere sport. Anderzijds, als men mij dwong om te water te gaan, werd ik haast hysterisch. Misschien waren zij een beetje bang van deze over-acting. In bad durfde ik thuis geen bad nemen, of het water mocht niet hoger komen dan de hartstreek. Later vertelde mij iemand, hoewel hij me niet kende en ik alreeds de twintig voorbij was, dat ik niet bang van water hoefde te zijn, dat in een vorig leven in China (de naam van het meer die hij noemde ben ik vergeten) de verdrinkingsdood mijn lot was geweest. "Je kan niet meer verdrinken," zegde de man op een profetische toon. Een week later heb ik voor het eerst in de buitenlucht een poging ondernomen om te zwemmen, in de Samois in Vresse (Ardennen). Ik voelde mij erg opgelucht en gelukkig. Nadien geraakte ik de 25 meter voorbij en dan heb ik verdere pogingen gestaakt omdat, telkens ik me in water bevind, er toch een droefgeestige sfeer in mij komt aanwaaien. Dan werd Zana geboren, uit de zee van de moederschoot. Nu is zij acht jaar. Sinds geruime tijd vraagt ze me om eens mee te gaan naar een zwembad. Ik wist haar vraag telkens te omzeilen, maar meer dan de leraren van weleer, confronteerd Zana mij me mezelf. Liegen kan niet meer. Ze weet van mijn angst en gelooft stellig dat zij erin zal slagen deze om te buigen naar een liefdevolle houding ten aanzien van zwemmen. Zaterdag was het zover. In Nieuwpoort zijn we het subtropisch zwembad gaan bezoeken. Ik ben een halfuur in het bad geweest. Toegegeven, ik heb mij geamuseerd (en toch nu en dan een prikje droefgeestigheid, dat ik handig wist te verdringen). De kinderen hebben drie uren gezwommen. Ik keek ernaar en zag dat het goed was. Zana zegde: "na acht jaar lukt het nu toch eens om met mijn papa naar het zwembad te gaan". Het kind was zo gelukkig. Daar kan geen enkele angst tegenop.

Moeilijke zondag. Problemen bij de buren. Drukte alom. Zana vroeg terug naar de mama. Namiddag sfeer in Ieper. Om 17 uur de voorstelling van de bundel van Dirk. Het was een mooi en afgewerkt geheel. Blij om Paul en Eddy terug te zien. Samen met Dirk en mezelf vormden wij ooit een dichtersgenootschap dat luisterde naar de naam "de Drink Poets Society" (DPS). Sinds twee jaar is elkeen zijn eigen gang gegaan. En natuurlijk, bij een dergelijk wederzien, ontstaan haalbare en soms minder haalbare ideeën voor de toekomst. In principe ziet ieder er wel iets in, een wederopstanding van de DPS. We zien wel. Ik weet niet of ik er nog energie kan insteken. Het toeval zal me leiden.

Zo, lieve lezers en lezeressen. Maak er een fijne week van en "kop op". Niets is zo erg als het lijkt. Met Dirk, bij het afscheidnemen, hadden we nog een gesprek dat de relativiteit van geluksmomenten als thema had. ALs alles goed gaat, ontstaat de angst om het geluk weer te verliezen. De slotsom was dat geluk en vreugde broos is, en dat in feite hetzelfde geldt voor verdrietige en ongelukkige momenten. Die zijn net zo broos als geluk. Alleen, we hebben uiteraard geen angst dat het verdriet voorbij zou kunnen gaan en het geluk dreigend op ons afkomt. Er is geen dreiging dan te blijven steken in één moment van ellende. Ooit houdt het op. Wat dan ook. Dus "kop op" en er tegenaan. Er valt niets te verliezen noch te winnen. Doe wat je wilt. Geniet. Leef! Lach! En erg veel graag zien. LIeve groet. Bart.

28 januari 2005

Met een digitale camera kan je fantastische afbeeldingen en filmpjes maken. Ik doe een poging om op deze site zo'n filmpje van Jafar te plaatsen. Weet niet of het zal lukken. Even proberen.

Neen, mislukt. Het filmpje staat in "MOV" en zou "mpg" moeten zijn. Te technisch allicht.

Normaal zou u een beeld moeten gekregen hebben. Tenzij je niet de juiste software had. Naar helaas. Naar verluid neemt zo'n filmpje veel plaats op de site. Dus weet niet of er ooit veel zullen volgen. We zien Wel. Zou zo zeggen, je had eventueel kunnen genieten van den Jafar in de tuin. Real-blaffen cadeau. Hij zegt namelijk het volgende: "goeiedag iedereen, kijk maar, ik ben Jafar en wil spelen. Neen, spelen bedoel ik, met een been of bot. Gooi maar! Kom! Durf je niet. Allé dommeke. Ik ga hier niet blijven wachten hoor". Jawel, hond en ik begrijpen elkaar vrij goed.

Weet je, een fijn weekend, dat is wat ik jullie wensen wil. Wij hebben alvast bezoek aan zwembad, een familiefeestje, dans voor Zana en Poëzie op het programma staan. De rust zal voor maandag zijn. En natuurlijk opnieuw een "pluk de dag" festijn. Genegen. Bart.

27 januari 2005

Onzeker sprekend. Giechelend. Steun zoekend in bevestiging. Angst ook. Daar staan ze. Meiden van twintig, eenentwintig jaar. Verpleegkundigen van de toekomst. Sollicitatietraining. Ze horen het donderen in Keulen. Ik tracht hen te stimuleren voor een degelijke voorbereiding. Spreek over "een deal sluiten" en gelijkwaardigheid. Ze zien me aan voor een alien. Loze woorden in het ijle. Een hoofd vol kennis. Hier en daar gekoppeld aan een warm hart. De meesten kennen niks van warme af of van een hart, behalve de kamers die er huizen. Na elke avond dat ik hen ontmoet, ben ik tevreden voor wat er is wakkergemaakt, en anderzijds ben ik droevig. Ach neen, niet van "de jeugd van tegenwoordig" en dergelijk gelul. Dat niet. Maar droevig als ik de kracht zie in hen, met gemis aan diepgang, maturiteit en zingevingsdrift. Ik mis de man of vrouw voor mij die hij of zij later zal worden. Regen. De auto is erg vuil van gestrooid zout de laatste dagen. Ik zie haast niks van de weg voor me. Zo vergaat het ook de pupillen van zonet. Ze zien geen weg voor zich. Ze slokken conditioneringen in als waren het zoete snoepjes. Soms bevliegt mij de drang om hen bij de schouders vast te nemen en door elkaar te schudden. Gelukkig weet ik me in te houden en besef ik mijn eigen jeugdige jaren. Onzeker sprekend. Cynisch. Steun zoekend in bevestiging. Zo deed ik dat toen. Net als deze jonge mensen nu. Er is niets veranderd. Natuurlijk niet. Er zal nooit iets veranderen. Alles is, zoals het is. Dit is het woord "amen", wat betekent "zoals het is en altijd zal zijn". Waarom dan toch de sessies blijven doen? Misschien omdat het me jonger blijft houden. Misschien om mezelf te relativeren. Misschien uit hoogmoed. Wie zal het zeggen? Wie zal het uitleggen in woorden, zo verdraaibaar en wentelbaar. Alle woorden zijn uiteindelijk leugen. Besef dit goed. Leugens en niets anders. Niet kwaadbedoeld. Gewoon interprestaties op dat moment, door die persoon, vanuit die context. Morgen klinkt het hele lied helemaal anders. Zo zie ik dat. Vandaar, geliefde lezers, doe wat je wilt! De slavernij voorbij. Doen! Veel liefs en vrede. Bart.

26 januari 2005

Mannen zijn rare wezens! Ik zal u, vrouwelijke lezers, daarvan niet moeten overtuigen. Het wordt zondag mijn eerste zin in Ieper: "mannen zijn rare wezens". In de Lakenhalle is er een publieke voorstelling van de gedichtenbundel "taal zo snel buiten adem" van Dirk Clement. Om 17u mag ik daar zeven minuten praten over "het vrouwelijke in de man". Vriend Dirk zou het fijn vinden als ik daarbij ook nog de link weet te leggen met de bundel zelf en vervolgens met de auteur. In zeven minuten! Ik doe mijn best. Hoe dit aan te pakken? Eerstens vertrek ik vanuit slechts één standpunt, nl. dat van Carl Gustav Jung. De man heeft erg mooie dingen gezegd, geschreven en ervaren over het relationele aspect tussen mannen en vrouwen. Natuurlijk zijn er vele andere concepten en theorieën over het onderwerp, die elkaar soms bevestigen, soms tegenspreken. Waar Jung het niet over heeft, is waarom vrouwen schoenen kopen en mannen liegen en dergelijke. Onze Carl bekijkt de ingewikkelde zaak vanuit psychologisch standpunt. Hij gaat er immers vanuit dat wij in een relatie niet met z'n tweeën zijn. Er zijn vier figuren in het spel aanwedzig: de man, de vrouw, de psychologische vrouw in de man en de spychologische man in de vrouw. De laatste twee zijn onzichtbaar aanwezig in het vaak legubere spel der seksen. Ik probeer het even samen te vatten. Tijdens de eerste levensjaren van een man leert die één vrouw (of enkele andere verzorgers naast de moeder) kennen, vertrouwen en adoreren: de moeder. Op die manier maakt hij zich innerlijk een beeld van de vrouw, een oerbeeld, een archetype van hoe de ideale vrouw "moet" zijn. Dit doet me denken aan eenden en ganzen die, als zij eenmaal uit de eierschaal geboren worden, de eerste die zij zien beschouwen als ouder, en die gaan nalopen en imiteren. In de puberteit ontmoet de jongen meerdere vrouwen en komt steeds tot de conclusie dat het eigen veilige nest tot het veiligste, mooiste, warmste behoord. De jongen weet prioriteiten te stellen van hoe een ideale vrouw er moet uitzien, moet denken en hoe zij zich dient te gedragen. Hij zal nu proberen dit ideaalbeeld te "projecteren" op een jong wicht waar hij verliefd op wordt. De verliefdheid heeft in feite weinig te maken met het werkelijke "vreemde" meisje, maar met het beeld dat hij innerlijk zelf heeft. Begrijpelijk dat de ongoocheling naderhand (na weken, maanden, jaren, op het sterfbed) groot is wanneer de man ontdekt dat zijn grote liefde een totaal eigen aard heeft die helemaal los staand van zijn innerlijk ideaalbeeld. Dit alles geldt natuurlijk ook voor een meisje en vrouw. Haar ideaalbeeld ontstaat door het werkelijke contact dat zij met haar vader al dan niet heeft. Nu, uiteindelijk kunnen we ons ofwel bewust ofwel onbewust zijn van dat innerlijke ideaalbeeld en van de projecties die we doen. In het eerste geval, bij bewustwording, gaan we de ander ook daadwerkelijk als ander zien, er minder beslag op leggen, vrij laten en tot diepe liefde in staat zijn, liefde die weinig opeist en niet dwingend is. We gaan ons met het ouder worden alsmaar meer realiseren dat de werkelijke vrouw waarmee we ons dienen te verbinden niet buiten ons te vinden is, maar in ons. We dienen te paren met die innerlijke Anima die ons zo vaak bezoekt in dromen alsook in projecties waar we ons nu van bewust zijn. Zo kan de Anima een Gidse zijn, een femme inspiratrice en een brug tussen bewuste wereld en onbewuste neigingen, verlangen, bronnen en talenten. De man kan er zachter door worden, leert luisteren naar de eigen intuïtie en gevoelens, weet een grote dosis mededogen te ontwikkelen en ziet zijn prestatiedrang verschuiven van uiterlijke bouwwerken naar een innerlijk fundament. Hij leert Haar te zien, te voelen, te volgen en weet vorm te geven aan Haar fluisteringen in de vorm van woorden, gedichten, beeldhouwwerken, schilderrijen, concepten, ontdekkingen, ingevingen, visioenen, dans, geneeskracht en zo voorts. In de meeste gevallen blijft de Anima (en voor de vrouwen Animus) onbewust liggen in de psyche, terwijl zij schreeuwt om leven. En een onbewust archetype heeft in het bewuste leven vaak aanleiding tot ongeluk, lijden, verdriet, precies om duidelijk te maken dat het bestaat, dat een projectie dient halt te houden. Zo komt het dat een man in midlifecrisis plotseling alles in de steek laat en verdwijnt in een passionele verhouding met enig jong wicht, tot de ontdekking komt van opnieuw een zoveelste desillusie. Nu zegt den Carl Gustav dat de ontwikkeling van het Anima-archetype diverse stadia kent. Een man komt in eerste instantie in contact met het eigen driftleven dat hij geprojecteerd ziet in één of ander mooi wezen van het vrouwelijke geslacht. Pure porno als het ware. De vrouw als lustobject. Innerlijk staat zij voor de Eva-projectie. Ze verpersoonlijkt de voortplantings- en overlevingsdrift. Al vlug blijkt dit niet voldoende. Een hogere graad van vrouw is het romantisch ideaalbeeld, de Helena-projectie. De man ziet hier de vrouw als een onweerstaandbare mooie fee, een jonkvrouw waarvoor wij de strijd aangaan. Zij is het esthetische ideaal. Zij staat voor de machtsdrift in ons: vechten om en tegen een vrouw. De drang tot haar voor ons te winnen. De eerste twee projecties komen het vaakst en het langst voor. Een derde niveau is de Maria-projectie. De geestelijke geliefde, de maagdelijke deerne, de tweelingsziel. Zij is de universelere liefde, de Gaia. De "zingevingsdrift" speelt hierin een grote rol. We gaan onze eigen zingeving koppelen aan die van de vrouw "van ons leven", zien in haar alle heil en zuiverheid, leggen alle sociale contacten in haar handen, laten voedsel, wassen en plassen over aan de "moedervrouw". Maar met "moeder" ga je niet naar bed. Ook hier blijft het niet duren. Al gauw dwingt zich het verlangen aan ons op om zelf de zingevingstouwtjes in handen te nemen. De hoogste vorm van Anima-archetype is die van de Sapientia (de Wijsheid) waar "geest" en "drift" in geestdrift samenkomen en waarbij de man innerlijk de Anima weet te huwen. Het resultaat is een wijs man, mét kracht en mét zachtheid, mét lust én met innerlijke rijkdom, mét het ene en mét het andere, zonder wat dan ook uit te sluiten. Liefde met een grote "l". Geen werkelijke vrouw kan hem nog in de boeien slaan. Het is een eenzamer man, maar deze eenzaamheid heeft hij ontdekt omdat de duistere kant van het vrouwelijke geen geheimen meer heeft, omdat hij de illusie en de irreële droom van liefde, geluk en moederlijke warmte achet zich heeft gelaten, toch in zover deze betrekking zou hebben op een ander mens. Hij is tot des te meer liefde in staat, omdat hij macht heeft omgezet in overgave. Weinig mannen slagen in het "innerlijke huwelijk". In feite is er geen sprake van slagen. Het gebeurt of het gebeurt niet. Bij vrouwen verloopt er een gelijkaardige projectie, maar dat zou me te ver leiden. Medicijnmannen, profeten, sjamanen (vaak met een kleed aan) hebben in het verleden de laatste fase van mannelijke transformatie in de geschiedenis weergegeven. In het gedicht van Dirk: "Returning Good for Evel" schrijft hij over drie keren dat een vrouw verschijnt. De vrouw in het gedicht mist enkele menselijke trekken en lichaamsdelen. Het betreft hier een psychisch figuur. Hij schrijft:

"De eerste keer: met twee handen houdt zij haar buik en borsten vast. Zij buigt het hoofd, haar nek verwacht de laatste slag"

"De tweede keer grijpt haar rechterhand haar bij de keel. Dat doet zij rustig: hoe voelt het weer mijzelf zo in de hand te hebben?"

"De derde keer plant zij een dolk in haar buik: zo diep wil ik gaan."

Misschien dat Jung in deze drie fasen van de Anima duidelijk Eva, Helena en Maria (van de 7 smarten, met zeven dolken in haar hart) zou herkennen. Dirk kennende zie je ook een duidelijke evolutie in zijn privé-leven, wat vrouwen en talenten betreft. Lezingen over "de erotiek en de macht" in de kunst (Eva), de eigen kunstwerken (Helena), de therapeutische activiteiten met passende zweethutten (aarde, indianen) en dergelijke (Maria) tot nu, waar je helder kan zien dat de man op een soort "evenwichtige en haast magiër-wijze" door het leven stapt.

De laatste zin van het aangehaalde gedicht zegt ons: "Haar knieën zoeken reeds de val". Heel mooi is dat. De val van Eva, Helena en Maria, die allen plaats moeten maken voor een innerlijke Sapientia.

Voilà. Zoiets zal het worden zondag, vermoed ik. Of anders. Ik zie wel hoe ik die dag op zal staan. Beetje lange tekst vandaag. Kan ook es. Ik wens jou te danken, lezer, dat je de moeite neemt tot lezen. Ik wens je alle goeds toe. Bart.

25 januari 2005

Amerikaanse, Britse en Australische wetenschappers waarschuwen ons dat we nog tien jaar de tijd hebben om de opwarming van de aarde tegen te houden. Zoniet, als er geen maatregelen komen, is het broeikaseffect niet meer tegen te houden, nog terug te dringen. Gevolgen zijn onder meer het wegsmelten van het poolijs, waardoor de alle wereldzeeën met zes à zeven meter zullen stijgen. Klimaatwijzegingen zullen rampzalige gevolgen hebben. Op lange termijn zal het zo zijn dat we ons langzaam in een microgolgoven zullen wanen. Geen mooi vooruitzicht is dat. Dit onderzoek kan natuurlijk ook een politieke bedoeling hebben. Hoewel, wetenschapslieden zetten niet graag hun naam op het spel. Meestal zijn het overigens nogal voorzichtige lui, die vaak afwegingen maken en diverse scenario's tegen elkaar afwegen, die mogelijkheden voorspellen, en zelden zekerheden. Dit keer lijkt het anders. Zij dringen aan op maatregelen, niet later maar nu. Ze trekken aan de alarmbel. Wie zal luisteren. En stel dat de huidige industrielanden zich uitermate hoog inspannen, zal dit opwegen tegenover de groeiende economische activiteiten van China, India en andere landen waar de bevolking zeer groot in aantal is. Stel dat elke Chinees met de wagen gaat rijden, consumeert als wij nu? Wat dan? Een van de redenen dat ik het niet zo rooskleurig bekijk. Vind ik zo spijtig voor de volgende generaties. Wat als het ijs aan de polen wegsmelt? Zal de aardas zich keren? Zal het electro-magnetisch veld rond onze planeet, die ons beschermt tegen zonnewind, uit haar evenwicht geraken of wegvallen? Allemaal nog niet te beantwoorden vragen. En als wetenschappers over het algemeen zo voorzichtig zijn in hun verklaringen en het dit keer over een periode van tien jaar hebben, is het dan niet mogelijk dat al vroeger hun bevindingen bewaarheid worden? In 2012 bijvoorbeeld? Hebben de Maya's, Oude Egyptische en Chinese voorspellingen dan toch een waarheidsgehalte? Het zet me tot nadenken aan. En ook een nog grotere mate van acceptatie dat het zo is. Fatalistisch? Misschien. Anderzijds zie ik de natuur, en ook het heelal, als een organisch gegeven, als een dier of levend wezen, waar wij, met ons beperkt verstand, geen vat op hebben. Zo gebeurt het vaak, zowel in het heden als in het verleden, dat duizenden, honderdduizenden, soms miljoenen mensen in één klap verdwijnen: ruw geschat 20 miljoen tijdens de eerste wereldoorlog, 40 miljoen tijdens de tweede oorlog, miljoenen tijdens de kolonisatieperiode, miljoenen slaven in de tijden van weleer, miljoenen ten tijde van Napoleon, honderdduizenden door de atoombommen in Japan, honderduizenden in kampen van Stalin, Mao, Pol Pot, miljoenen door hongersnood (Ierland in de 18de eeuw, Afrika en dies meer), miljoenen door ziekte (kanker, aids, pest, malaria, griep). Laatst nog genocides in Afrika, 600.000 doden bij aardbeving in China (waar we trouwens weinig van hebben gehoord), 250.000 in Zuid-Oost-Azië. Ach, het houdt niet op. En hoe komt dat? Wie zal het zeggen. Misschien dat het Grote Beest, de Natuur tout court nu en dan een zuivering ondergaat, zonder onderscheid des persoons, met als doel de hele boel in evenwicht te houden, om eenzijdigheid te voortkomen, of een overmacht, een exces? Soms gebeurt de zuivering in Europa, soms in Amerika, soms in Afrika, soms in Azië. We hebben er geen vat op. Ook nu weer, met de dreigende orakeltaal der geleerden, staat een grootschalige schoonmaak voor de deur. Wat we dan weten is hoe klein één mens, een individu is. Hoe machteloos ook de politiek, of de mensheid in zijn geheel. We staan erbij en kijken ernaar, wat de idealisten onder ons ook mogen beweren. Kijk, als je dan geen meta-logica toepast, als je dan niet ziet dat er krachten aan de gang zijn die boven ons uittornen, dan weet ik niet meer. Dan dien je zich over te geven aan angst, tirannie, wanhoop en fatalisme. In een meta-logica geef je je over aan een Grote Natuurkracht waaruit wij komen en waarin we weer verdwijnen, in het volle vertrouwen dat er steeds gebeurt wat er dient te gebeuren, zonder lasten op de schouders te willen dragen die boven onze krachten uitgaan. Dit absolute vertrouwen is een innerlijke kracht, een innerlijk overleven in alle tijden van weleer, alsook heden ten dage. Dit is het wat Katharen in het vuur deed spingen. Dit is het wat sterker is dan alle wapens. Dit is het wat alle ziekte en wanhoop verdrijft. Absoluut vertrouwen dat je er niets mee te maken hebt. Het is jouw zaak niet. Jij bent het niet die spreekt, denkt, handelt, leeft. Er is spreken, gedachten, daden en leven. Het is er gewoon. Het overvalt jou. Het is jou allemaal gegeven. Van de kleinste neurtrino's tot de zwaartekracht, het is er allemaal. Van de gedachte "ik ga van je weg" tot de woorden "ik hou van je". Allemaal is het gave, passend in één groot spel van bewegen. Een meesterspel. Een fantastisch weefsel dat "leven" heet. Hoe kan ik dan niet blij zijn? Als ik melancholisch ben of weemoedig of verdrietig of vol kracht, alles is HET (niets). Alles is de Grote Kracht, onpersoonlijk, onzijdig, één, onvoorwaardelijk, onveranderlijk en onzichtbaar. Het is de Grote Leegte, het Niets waaruit alles voortvloeit: het eerste moment waar het al is uit voortgekomen, de Big Bang, de Grote Baarmoeder als het ware. Nooit is de Oerkracht er niet. Steeds aanwezig, achter ons, met ons, in ons. Omdat er niets anders is dan Dat. Hoe kan er dan geen vreugde zijn? Die is er gewoon. Stilte. Vreugde. Bron. Ik wens je al het beste toe. Genegen. Bart.

24 januari 2005

Weinig foto's en afbeeldingen de laatste tijd. Maar ben er mee bezig. Een degitale camera zal me de volgende dagen en weken begeleiden op mijn zwerftochten door het leven van alledag. Dien nog te leren hoe die dan op computer en webstek te plaatsen. Het fijne is dat meer dan duizend bezoekers deze teksten betekenis verlenen. Dat is aardig en geeft me richting. Dank.

Kan me nog altijd (zinloos) ergeren aan de actualiteit. Waar is men in godsnaam mee bezig. De splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde? Dat mensen zich daar druk kunnen om maken. Meer nog, dat de politieke wereld daar weken en maanden van wakker kan liggen. Of als een regering daarover struikelt? Mijn begrip is te klein. En dan al de "moetens" in de politiek. Haast elke zin uit de edele mond van enig politiek gemandateerde, in parlement, debat, de laatste show, de zevende dag, bevat het woord "moeten", terwijl er achteraf vaak niets van terecht komt. Terecht! zou ik zo zeggen. Want er "moet" nu eenmaal helemaal niets. Zelf hou ik meer van het woord "ont-moeten". Als de politiek zich daar nu eens mee bezig zou houden. En voor de rest es kijken wat er op hen afkomt, met open armen de stroom der dingen aannemen en verdelen. Zoiets. Maar goed, ik weet natuurlijk niets af van politiek. Schoenmaker, blijf bij je leest. Het doet me denken aan hipes in de muziekwereld. De ene rockband na de andere volgt, de ene stroming na de andere, maar uiteindelijk blijft er weinig meer van hangen dan nu en dan een deuntje op één of andere radiozender. Met politiek is het net zo. Figuren, stijlen, programma's, enz.. Het komt en het gaat, en weinigen kunnen zich nog herinneren wat er precies is gebeurd, behalve dan enkele "freaks". Laat het een troost wezen.

Zal wellicht binnenkort "brillen". Mijn ogen zijn vaak moe. Als ik in bed wil lezen, tranen in de ogen (en dat heeft dan niets te maken met de inhoud van wat ik lees, want door de tranen lukt dat nu net niet. Iemand gaf mij de raad een brilletje bij Gamma te gaan kopen (kostprijs 2 euro). Dat zou helpen. Ik vrees echter dat ik mijn ogen er door beschadigen zal. Misschien eens naar een arts? Een brillenwinkel? Of toch de Gamma? We zien wel. Zou nog enkele mails kunnen beantwoorden, maar de tijd zal er voor ontbreken. Straks naar Hasselt. Mailverkeer zal dus voor woensdag zijn. Sorry.

Afsluiten met "Overgave en strijd" van Ken en Treya Wilber. Te lezen op blz. 304: Als je beseft hoe "leeg" het ego is, identificeer je je er niet meer mee, verdedig je het niet meer, maak je je er geen zorgen meer over, en dat bevrijd je weer van chronisch lijden en de ellende die voortkomen uit het verdedigen van iets dat er niet is. Wei Wu Wei zegt

Waarom ben je ongelukkig?

Omdat 99,5% van alles wat je denkt,

En alles wat je doet,

Voor jezelf is,

En dat bestaat niet.:

Een tekst die me steeds is bijgebleven. Wat ben je echter met de kennis van dit gegeven, een overtuiging zelfs, en meer nog, een eigen "ervaren", als ik toch straks weer voor een groep ga staan, een podium bestijgen, een discussie willen winnen? Besef en praktijk blijft een paradox, als continentale platen die tegen elkaar aanduwen en vaak een aard-verschuiving teweeg brengen. Es lekker door elkaar geschud worden, misschien eerstens met schijnbaar tragische gevolgens, maar steeds, achteraf gezien, een duurzame verandering. Ik gun het ook elk van jullie. Peace en love. Bart.

22-23 januari 2005

Een andere mooie tekst in de I Tjing, naar de traditie wil van Confucius, is te lezen bij de vijfde lijn van hexagram 13, Gemeenschap met mensen:

"Het leven voert een ernstig man op bonte kronkelpaden... Vaak wordt geremd de forse loop, dan gaat de weg weer effen. Hier mag een welbespraakte geest in woorden zich vrij uiten. Daar dient de zware wetenslast in zwijgzaamheid gedragen. Doch waar twee mensenkinderen het eens zijn, in hun hart, daar breken zij de hardheid zelfs van ijzer of van brons. Waar twee diep in hun hart elkaar volmaakt begrijpen, zijn woorden zoet en sterk als geur van orchideeën."

Zoiets moet het zijn wat er dit weekend wordt gevoeld. Gezellig met Heidi naar geboortefeest van Arthur geweest. De ouders Eric en Iris waren in hun nopjes. Logisch. Nadien etentje in De Haan met Carol en GB. Fijne gesprekken. Humor. Heidi straalt.

In "Nachtwacht " op Canvas interessant thema: individualisme. Dirk Verhofstadt zegt wijze dingen, maar niet altijd erg helder. Hij heeft het in feite over de gevaren van extreem-rechts en de gevaren van alle "ismen", maar zegt het niet zo direct. Omfloest eerder. Professor Elchardus verdedigt zich, soms brutaal, maar steeds overtuigd van de eigen gelijk. Naar zijn mening moeten individuele vrijheden gecreëerd (en beschermd) worden door collectieve maatregelen en wetten. Het klinkt logisch en geloofwaardig. De vraag is echter wie die maatregelen zal uitvaardigen. De verkozenen des volks wellicht. Als die echter onder de macht vallen van één leider of een klein extreem kliekje (denk maar aan Saoedie-Arabië), wat dan? En hoeveel wetten zullen ooit voldoen? En hoelang houden wetten stand? NIet iedereen is Napoleon, niet? Er klopt iets niet met die Elchardus, maar kan niet precies uitleggen wat. Ik denk dat de man door de tijd wordt ingehaald. Ik vertrouw zijn redenering niet. Want door collectieve maatregelen kunnen wellicht inderdaad individuele rechten worden vastgelegd en gewaarborgd, maar anderzijds kunnen zij eveneens eeuwenlang mensen onthouden van die rechten. Neen, geef mij maar individualisme. Het leuke is dat ik er in "pluk de dag" eerder deze week ook al over bericht heb. Ben met de actualiteit mee.

Hoewel zondag, toch een viertal uurtjes werken. Voorbereiden cursus voor in Rumbeke en in Hasselt, en ook een opdracht voor Geert afwerken. De namiddag en avond lekker lui, met lief en terugtrekkende maan. En morgen de week weer in. Het moge jullie goed gaan. Hartelijk. Bart.

21 januari 2005

Een politicus die zelfmoord pleegt. Intriest is dat. Een man met gezin, naam, faam, geld, vrienden. Maar ook wellicht vijanden, schulden, eenzaamheid, advocaten, enz.. Wat gaat er in het hoofd van zo'n man net voor het moment dat hij de tragische daad pleegt? Welke wanhoop maakt zich meester van het brein? Heeft hij stenen in zijn zakken gestopt? Het water in gewandeld? Gelopen? Of rustig zich laten drijven en zakken naar de andere dimensie? Even zou je hopen dat er op zo'n moment een knopje bestond voor "af" en "aan", zodat je kon ingrijpen als het nodig was. "Stop Ward!" Knopje op af. Halthouden! Daarover gaat het misschien. Op tijd halthouden. Reflectie op tijd. Luiheid ook. Armoede in de betekenis van "zonder muizenissen". Dat had ik de man toegewenst. In de I Tjing lees je bij hexagram 1, lijn zes (zoals ik al es eerder heb geciteerd, maar nu weer erg toepasselijk): "hoogmoed betekent dat men wel naar voren kan dringen, maar zich niet terug kan trekken; dat mens alleen het bestaan kent, maar niet het ondergaan; dat men alleen weet van winnen, maar niet van verliezen. Alleen de Edele verstaat het, zich naar voren te dringen én zich terug te trekken, vast te houden én op te geven, zonder dat men zijn ware aard verliest. Dat kan alleen de Edele".

Mini-voetbal in Kortemark. Met zijn tienen, allemaal mannen uit de straat en streek, hebben we ons ferm geamuseerd. 7-3 gewonnen. Nadien feestje bij buurman Marcel (dat uitgelopen is tot de late uren van de nacht). En nu naar bed. Hou jullie haaks. Doewie. Bart.

20 januari 2005

Leuke site is www.ouroboros.nl om er interactief astrologische berekeningen te laten uitvoeren. Misschien vind je het maar niks. Geen probleem. Er is veel brol op het net. Ouroboros vind ik wel hip. De tekstjes van elke dag slaan aan. Leuk. Bezoekt u anders nog eens de webstek www.i-tjingcentrum.nl en u zal er niet slecht bij varen. Vermoed dat Harmen Mesker wel wat meer inspanningen van me verwacht. Alsook buurman Marcel wat betreft de Zi Zi voetbalploeg. Of Heidi op relationeel vlak? Vrienden verwachten ook wel meer van me? Zana misschien ook? Maar kijk, of het nu leuk is of niet, maar het kan me geen reet schelen wat anderen verwachten of niet. Dat klinkt allicht wat brutaal (en dat is het ook), maar ooit ontstaat het besef van de eigen beperktheden en mogelijkheden. Dat houdt het plotseling op, te willen voldoen aan verwachtingen van anderen. De boom in! Waar het om gaat zijn de eigen verwachtingen, en niet die van anderen. Waar het om gaat is zich verbonden te weten en toch zichzelf te blijven. Als iemand anders het daar moeilijk mee heeft, dan is dat begrijpelijk (ik ben ook wel vaak een minder sympathiek menselijk wezen). Is dat egoïstisch? Neen! Egocentristisch? Misschien? Individualistisch? Jawel. Maar hoe, in 's hemelsnaam, kan u kracht uitstralen en kracht (licht) zijn, als u zich bij uzelf niet thuisvoelt? Als u, uitgeput door het bevredigen van alle behoeften van anderen, uw eigen noden hebt verzaakt? Ben Christelijk opgevoed. Daar gold de leuze: "heb uw naaste lief" en werd vaak niet bijgezegd "als uzelf". U kan slechts geven wat u zelf bent. Als er niets is, valt er ook niets te geven! Maar ik laat me alweer verleiden tot gepreek. Vergeef me. Laat maar.

Ik vermoed alleen dat het een leuke dag wordt. Zana schoolwaarts brengen. Met Heidi samen zijn. Rusten. Fijne maaltijd. Fijne mensen in Tielt voor de namiddag. Nadenken over een contact in Poperinge. Misschien een film?

En jullie, lezers, jullie wens ik dan ook alle fijne dingen toe die het leven mogelijkerswijs u bieden kunnen.

Genegen. Bartje.

19 januari 2005

Adembenemende reportage van "bewogen leven" op Canvas gezien. Over alleenstaande vrouwen in Iran. Drugverslaafd, prostitutie, armoede, hypocrisie, ... . Erg pakkend. Voordien ook gekeken naar "Matroesjka's" op VTM. Ook al met krop in de keel. Sterke programma's over een harde wereld. Toen ik in "de Refuge" in Brugge werkte, ben ik vaak in aanraking gekomen met prostitués die illegaal in België waren en dus ook opgepakt. Elke week stonden de pooiers in een rij te wachten voor het bezoekuur. Ze gaven telefoonkaarten, betaalden advocaten en de meisjes zelf waren verplicht om hun "broodheren" elke dag op te bellen. Sommige meisjes werkten uiteindelijk mee met Payoke, anderen "kozen(?)" de kant van de pooiers. Dit dus allemaal in België. En de verhalen die ik heb gehoord lijken erg op wat er op VTM is te zien. Mensen die als consumptieartikel en als beesten worden verhandeld. Vreselijk!

Zana slaapt. Robin slaapt. Heidi slaapt (maar wakker geworden door een nachtmerrie) nu opnieuw. Nacht. Bondgenoot.

In humo volg ik de reportages over Hitler (opnieuw geen solf world item), naar aanleiding van de film "Der Untergang". De tweede wereldoorlog intersseert me omdat mijn vader er zoveel heeft over verteld. Maar niet alleen dat. Als je dictaturen bestudeert, zie je gelijkenissen. Dictators als Hitler, Mao, Stalin, Pol Pot, Mobuto, Khomeni en andere hebben allen eenzelfde persoonlijkheidsstructuur en komen via een gelijkaardig scenario aan de macht. Meestal zetten zij aan tot revolutie, creëren een beweging en hebben een handvol vertrouwelingen die ze, de macht naderend, ook telkens weten uit te schakelen, politiek of/en fysiek. Ze weten telkens de macht te grijpen in een periode van crisis. Dan spelen zij een soort religieuze rol. Ze doen het volk geloven dat zij het land zullen redden, dat zij de enige ware oplossing zijn voor alle problemen. Psychologisch gezien belichamen zij een archetype. Ze slagen erin de massa te doen geloven in het specifieke oerbeeld van "leider-redder". Eenmaal het geloof is gevestigd, projecteert het volk alle dromen en wensen op de Wodan, Christus, Arthur of weet ik veel wie of wat. Als tijdens de gladiatorenspelen in Rome of de voetbalwedstrijden van nu. Verstand (het eigen onafhankelijke denken) op nul, projectie op de helden, verbondeheid met de mede-gelovigen en de strijd met de niet-gelovigen. Dit fenomeen houdt me sinds lange tijd bezig. Hoe valt zoiets te voorkomen (als dat als kan) en wat heeft het in feite met politiek te maken? Boeiende vragen. Actueel ook. Philip Dewinter probeert mijn inziens met dezelfde middelen tot revolutie te bewegen (België barst, Eigen Volk eerst en andere onzin). Uiteindelijk draait het om macht en blijkt het vaak niets anders dan wraak te zijn op een individuele "verloren" of "erg pijnlijke" jeugd (bijv. collaboratie in Antwerpen tijdens de tweede wereldoorlog). Er is te weinig onderzoek verricht naar dergelijke fenomenen. Het lijkt vaak of een dictator uit het niets verschijnt. Dat is niet zo. Hij groeit mee met de tijd, en het gewone volk laat betijen. De figuur Hitler blijft voor mij wel het voorbeeld van hoe het niet moet! Daarom is het belangrijk die figuur te begrijpen. Ik zie feiten die de man sterk hebben gemaakt en die noodzakelijkerwijze dienen te worden vermeden, precies door net het omgekeerde na te streven. Hoewel, u kent me, ik geloof niet zo in keuzes. Toch is elk individu een vorm van hoop en troost, als het zijn bewustzijn weet te ontwikkelen, en het gevaar van projectie op een archetype tracht te doorzien. Als gif op de loer ligt, is alleen tegengif een remedie. Ik ben er nog niet uit, maar voorlopig lijkt me duidelijk dat bepaalde kermerken leiden tot dictatuur, terwijl anderen deze net kan voorkomen:

18 januari 2005

Er is het feit dat mensen me zeggen en schrijven dat ze zichzelf (h)erkennen in wat ik schrijf in "pluk de dag". Dat is erg fijn om te horen en lezen. Het zet me aan tot voortdoen. Dat zegt Willem Vermandere toch altijd: "doe voart!" Goed zo. Anderzijds schetst het precies een fractie van mijn overtuiging dat er geen "ik" of "ego" is. Hoe vreemd het ook klinkt, maar we zijn effectief allen één. Soms, in een waas van vreugde of genot, vinden we die eenheid bij één iemand terug, bij vrouw, man of in liefdesgevoel voor een eigen gebroed. Het is het allerdiepste verlangen: één-zijn, en het lijkt of dit een regressief verlangen is, een streving naar het onmogelijke, een sprookjesgeloof. NIets daarvan! Het is er al! Nergens te zoeken of te vinden. Hoe kan je iets zoeken dat er al is? Dat is precies de misleiding. Geconditioneerde gedachten doen ons geloven dat er ergens ver weg die zoetgevoosde vereniging te vinden moet zijn. Een queeste naar de symbolische graal, en meestal, veelal eindigt het leven en werd er helaas niets van het gedroomde gevonden, behalve dan enkele luttele, achteraf gezien niet zo biezondere, momenten van geluk of genot. Daartoe zijn gedachten in staat. "Maar zie," zegt een ander, en schopt tegen een steen. "Au!" Dus ik besta, gezien ik pijn ervaar. Wie andere ervaart er pijn dan ikzelf? "Ja wie?" vraag ik als wedervraag. "Wie is het die ziet, voelt, ervaart, lijdt?" Niet een "ego", want als die bestond, kon u mij hem tonen, of geven, in een zakdoek doen of in cadeaupapier, maar tevergeefs, hoe ik ook zoek, nergens vind Bartje dat diep in de geest gewortelde wezen dat "ego" heet. Iets lijdt als ik tegen een steen aan schop. Iets zingt van vreugde als ik wandel in de velden. Iets drinkt, vrijt, lacht, spreekt, zit of ligt. Jawel, iets! Maar niet "ik". Jawel, vreemde gedachte in een cultuur waar het "individualisme" hoog in het vaandel prijkt. Toch werd ergens, van kindbeen af, mij deze beleving van het niet-ik aangereikt. Waar en wanneer kan ik me moeilijk herinneren, hoewel Alice Miller mij er wel toe helpt. Ik weet nog de afkeer die ik voelde voor mijn moeder, omdat zij zo vaak het woord "ik" en "mijn" gebruikte: "mijn vlees, mijn wijn, mijn kinderen en mijn huis". Ach, dacht ik, jij die zo vaak predikt voor parochie en anderen, in het licht van de christus en de kerk waar je in geloofde. Het kleine jongetje begreep de gespletenheid der woorden niet. Naastenliefde versus "mijn" parochie; alles voor Christus versus "mijn" kinderen. Het vloekte en schopte in mijn ziel. Of meer nog: in de ziel. Het klopte niet. Ergens was het plaatje fout. Hoe ouder ik werd, mij richte tot bijbel en kerk, hoe bedroevender mijn besluiten, behalve wanneer het mystici betrok. En ook mythische verhalen uit diverse culturen bevestigden dat vreemde gevoel van niet-iemand, geen-mijn. Het Maya-verhaal van hartuitrukkende priesters en dergelijke, als teken van liefde voor de zon, opdat die zou blijven schijnen en zo het hele volk kon blijven bestaan. Wat is het verhaal van de aan het kruis gestorven Zoon anders dan dat, nl. om "alle zonden van de wereld op zich te nemen"? Dit zijn boeiende verhalen om, al is het maar even, open te staan voor het feit dat al het lijden (en ook geluk) niet van iemand is, maar van niet-iemand, van het Al, voor iedereen. Elke kankerpatiënt, verkeersdode, zelfmoordenaar, enz. Het gebeurt voor en door u! Omdat er niet iemand is die los staat van die Ene Bron (die we zelf ook weer zijn). Het Ene splitst zich om vervolgens op zoek te gaan naar het Ene, nl. zichzelf. Er is slechts "leven" dat uitwaaiert over het Al. Paradijs! Hemel! Nu! In dit wat er is (want er is niets anders dan dàt). Zo moeilijk in woorden uit te drukken. Soms overvalt mij zo'n vreugdegevoel als het gebeurt dat er geen "bart" meer is, doch slechts het "heel-al", de stroom van leven doorheen alles en iedereen. Als twintiger deed Boeddha er een schepje bovenop. Later ook de I Tjing, het boek der veranderingen, als alchemistisch boek van het eeuwig bewegend Tao, dat één en geheel is, maar zich uitspreidt over "de tienduizend dingen". Carl Gustav Jung leerde mij van archetypen en mythologische patronen in de psyche van elk van ons. Hij toonde hoe dromen meer werkelijkheid zijn dan vooralsnog wordt aangenomen. En onlangs nam Katie Byron even de adem in mij weg. En ook Lao-Tze die ik geregeld herlees. Een jaar geleden was er dan Tony Parson. Bij het lezen van zijn "dialogen" vond ik dat kleine jongetje terug dat zich ergerde aan zijn moeder. De juiste verwoording van wat er diep leefde, een uitweg zocht, zich onbegrepen voelde. Wat rest is dank. Danbaar blij en woordeloos vertrouwen. Tevredenheid. Genegen. Bart.

17 januari 2005

Maandag. Gisteravond feestje bij ouders van Heidi. Vader Rino is jarig geweest. Vandaar. We gaan ook weer mini-voetballen, in Kortemark dit keer. Vrijdag 21 januari is een eerste wedstrijd. Gewoon 12 tot 16 mensen, vaak "senioren" boven de dertig die een balletje willen sjotten. Het jongetje in ons weer tot leven brengen? Wie wil meedoen is welkom bij me thuis, vanaf 20 u (de wedstrijd is om 21u). Marcel, de buurman, heeft er dit keer echt wel werk van gemaakt, veel mensen is de straat aangesproken en zo. Fijn is dat. Ik mis soms de zin om dit alles nog te organiseren. Heb het zo vaak gedaan, organiseren, dat er sleet op komt, een vermoeidheid en vertrouwen op het toeval. Het groepje kenissen dat zal voetballen wordt gesteund door Vanessa van Zi Zi Coin Coin (van het drankje).

Opdrachten deze week in Hasselt, Teilt en Poperinge. Straks vertrek ik naar Hasselt en zal er overnachten in een hotel. Heidi zal ik missen vannacht. Ben er zo gehecht een geworden, arm in arm de nacht ingaan (alsof sterven dan minder gevaarlijk wordt).

Nick en Anja hebben nu een dochtertje erbij. Zij heet Luna (°05-01-2005) en we hebben een mooi geboortekaartje ontvangen. Prachtig is dat. Het kind is in een fijn nest terechtgekomen. Prachtige mensen hoor.

Zo, beste lezers en lezeressen. Geniet van een nieuwe week. Kop op en vooral: doe wat je wilt! Genegen. Bart.

15-16 januari 2005

"Zolang we niet gevoelig worden voor het lijden van het kleine kind, schenkt niemand aandacht aan de machtuitoefening van de volwassene over het kind, niemand neemt het serieus, de meesten bagatiliseren dit, het zijn immers "maar kinderen". Maar die kinderen veranderen in twintig jaar tijd in volwassenen, en die zetten dat alles hun eigen kinderen weer betaald. Misschien bestrijden ze bewust de wreedheid "in de wereld", maar tegelijkertijd kunnen ze die onbewust in hun omgeving jegens anderen begaan, omdat ze van binnen weten wat wreedheid is, al kunnen ze die niet meer bewust beleven -dat weten moet verborgen blijven achter de idealisering van een heerlijke kindertijd en zal hen aanzetten tot destructief handelen. Het is dringend noodzakelijk dat deze "overerving" van destructiviteit van de ene generatie op de andere wordt opgeheven door emotionele bewustwording. Iemand die oorvegen uitdeelt of slaat of bewust beledigt, weet dat hij de ander pijn doet, ook al weet hij niet waarom hij dat doet. Maar hoe vaak hebben onze ouders en wijzijlf er geen flauw idee van gehad hoe pijnlijk, hoe diep en hoe blijvend we het ontkiemende zelf van onze kinderen hebben gekwetst!" (uit: het drama van het begaafde kind van Alice Miller). Boekje is uitgelezen. Heeft mij geconfronteerd met mijn eigen geschiedenis en met de manier hoe ik met Zana omga. NIet precies dit citaat, maar het boekje in zijn geheel. Wat het bovengaande betreft, kreeg ik flash-backs van vroeger, die ik meestal vlijtig weet te verdringen. Het betreft een herinnering aan een ziekenhuisopname als kind van drie of vier jaar. Ik vermoed dat ik er een week lang verbleef. De kamer had drie glazen wanden en één van een muur met een doorkijkluik, ook van glas. De ruimte werd telkens afgesloten, terwijl thuis mijn slaapkamer altijd helemaal open stond. Dat beangstigde mij in erg grote mate, zodat ik vijf dagen en nachten heb liggen huilen, vooral uit onmacht omdat ik niet verwoord kreeg wat mij nu precies zo van streek bracht. Het afscheid van mijn moeder, elke dag weer, viel natuurlijk ook zwaar, vooral nadat haar bezoek mij precies telkens kon bevrijden van de opgeslotenheid. Ik weet nog dat ik erg boos op die moeder was. Hoe kon ze mij zo in de steek laten? Hoe kon het dat zij niet begreep dat ik leed aan een soort opsluitingsfobie. Maar ik kon, als zij weg was, er niet uit, hoe erg ik ook weende, schopte, riep. Pas de laatste twee dagen is mijn moeder toch met een verpleegkundige gaan spreken over haar "intuïtieve" gevoel dat het met de gesloten deur had te maken dat ik zo overreageerde. Toen de deur inderdaad niet meer op slot werd gedaan, stopte ik met huilen, behalve bij momenten van intens gevoel van verlatenheid. In de kamer naast mij kon ik, door het doorkijkglas in de muur, een ander jongetje zien liggen, dat er veel erger aan toe was dan ik, en "echt" pijn had, fysieke pijn. Ik dacht, zo zal ik worden, zo wil men mij krijgen. Neen, geen leuke herinneringen, maar verrijkend, nu ik het verdriet dit weekend er echt ook laat zijn. Het "toeval" wil dat Zana nu ook erg bang is om opgesloten te zitten. Dat komt nadat zij eens, enkele jaren geleden, in een in-doorspeelplein opgesloten zat in een toilet. Ik heb er haar wel kunnen uit bevrijden, maar de angst is gesetteld. Ik heb het niet kunnen voorkomen. Allemaal wrede dingen, toch als je rekening houdt met alleen de beleving van een kind op een dergelijk moment. Ik ben er niet vrij van, nog van de wreedheid die mij werd aangedaan en de wreedheid die ikzelf bega, soms zonder mijn wil, soms bewust. Het beeld van dat lijdende jongetje in de kamer naast mij in dat verdomde ziekenhuis (waar een non mij elke nacht een lepeltje vieze troep (levertraan), dwingend, toediende, heeft mij, vermoed ik nu, gevoelig gemaakt voor het begrip "mededogen", veel vroeger dan dat ik de eerste woorden kon lezen van Boeddha. Het zit diep in mij gewordeld. Dat is het enige positieve aan lijden me dunkt. Dus vreemd weekend. Slaap gisteren moeilijk in. Dat gebeurt zelden. Met Heidi er wel over gepraat, en dat lucht op. Maar uiteindelijk "ben je altijd au fond alleen", of is dat laatste een gedachte, slechts ontstaan, toen, in die kindertijd die veel vreselijker blijkt dan algemeen wordt herinnerd. Zonder dat ik Zana een anti-autoritaire opvoeding probeer te geven, tracht ik macht te beperken (wat tot voor enkele jaren niet altijd zo was) en vooral slechts in te grijpen als haar veiligheid in het spel is, en bovenal, probeer ik uit te zoeken wat zij precies voelt, wilt en waarom ze precies iets doet. Gisteravond trouwens met haar een prachtig, haast "volwassen" gesprek met haar gehad. De inhoud ervan is "tussen ons". Ik denk wel dat ik het "goed" heb aangepakt, haar in haar eigenwaarde gelaten, niet geoordeeld en vooral gezien hoe zij zelf tot antwoorden komt. Fantastische meid, die Zana. Dat zal het voor vandaag wezen. Lieve groet. Bartje.

14 januari 2005

OK, toegegeven. Naïef enthousiasme over de ESA-landing op Titan, een maan van Saturnus. Het kleine jongentje (De Kleine Prins?) in mij wordt wakker. Wat spannend. Een andere wereld, met rivieren van metaangassen en bergen van rostachtig ijs. Ben er dol op. Niet dat ik direct mensen er heen zie reizen (zeven jaar door en zeven jaar terug), dat is wat veel gevraagd van één mens. In gedachten ben ik er echter allang geweest, en 's nachts in nog veel vreemdere werelden dan Titan.

Gekletstkousd met Heidi en Vanessa in het restaurant "Het Fenomeen" in Gent. Lekker eten. Deze morgen gesprek gehad met vriend Geert. Mails ontvangen van mensen; fijne mails, open, eerlijk en aanmoedigend. Nounou, de zon en humeur gaan hand in hand.

Een ontdekking is vaak eenmalig. Meestal ontstaat er gewenning aan iets nieuws dat we hebben ontdekt. Mij overkomt het soms anders: vandaag ontdekt dat ik van mensen hou! Voor de zoveelste keer. Dus zal ik kijken naar Tsunami 12-12 vanavond op tv1. Ik ben ervoor in de mood.

Even kort houden vandaag. Zana afhalen aan school. Ik kijk ernaar uit om haar glimlachend snoetje te mogen zien. Fijn weekend aan allen en dank. Genegen. Bart.

13 januari 2005

Lang en lekker lui uitgeslapen. In gastenboek een mooi bezoek ontvangen van een zekere Virginie. Jawel, dat doet me goed. Soms is een dagboekfragent schrijven een opgave, soms helemaal niet. Eerder een natuurlijk gebeuren, als water drinken of lucht happen. Hoe groter de stress op vlak van werk en contacten, hoe meer ik neig naar uitstellen van Pluk De Dag. Maar een zalige dag van niet-doen drijft me naar het klavier, als een kleurrijke onderbreking in het meedeinen. Driewerf helaas. Er moet brood op de plank, dus de zalige dagen zijn beperkt.. Het dagboekschrijven is ook een vingeroefening. Een onderhoud van ordenen van gedachten, melancholische bedenkingen en wat gefilosofeer. LIefst een doorgeven. Maar wat? Valt er iets door te geven dat van groter waarde is dan leven an sich. Zana is er al. Zijn woorden "leven"? Mooie vraag. Antwoord blijf ik u schuldig. Johannes echter schreef: "in den beginne was het woord". Een magisch spel lijkt het wel, hoe die god de wereld heeft geschapen. Lao-Tze ziet het in hoofdstuk 42 van zijn Tao-Tê-Tjing als:

"Tao baart één

Eén baart twee

Twee baart drie.

Drie baart de tienduizend dingen."

Iets minder magisch is dat, want Lao-Tze spreekt van baren, wat me doet denken aan menselijk leven of, eventueel, aan Moeder Aarde die alles voortbrengt of "baart". En zo is ook voor mij Maria. Niet de maagd uit de bijbel (ik denk eerder aan een wulps flink wezen), maar als archetype van het ontstaan van "leven". Daartegenover staat het "woord" dat me erg koud en rationeel overkomt. Misschien horen beide bij elkaar, als man en vrouw, yang en yin? De alchemiste Maria Prophetessa heeft een Axioma in dat verband:

"Eén wordt twee, twee wordt drie, en uit het derde komt de Eenheid als de vierde voort."

In China betekent het woord "vier" ook "dood". Bizar allemaal. In dromen komt het getal vier vaak voor: vier mensen, vier gebouwen, ingangen, kleuren, enz. Jung associeert dit met de bewustzijnsfuncties en dergelijke. Als iets "vierkant" loopt, is het hoekig, onstabiel. In de alchemie spreekt men van de "quaterniteit van de cirkel", waarbij de symbolen van mannelijke en vrouwelijke opnieuw samenkomen in een soort éénheid. En de enheid is in feite weer het geheel van een veelheid, en zo heeft Lao-Tze ook gelijk. Vandaar komen we weer bij "het woord" uit. Honderden en duizenden woorden proberen dat Ene te begrijpen, te verklaren en te delen. Ik heb er vandaag alweer zoveel gehoord, woorden, en ze waren vaak ook aanleiding tot schepping. Ze konden evenwel niet dichter komen bij de allerdiepste kern: het gebeuren van dit, hier en nu.

Want dan valt alles uiteen in één: stilte. Hier, avond, nacht. Vooral stilte, als wit, waar alle kleuren zich in verzamelen. Wat heb ik haar lief, de stilte van de nacht.. Genegen. Bart.

12 januari 2005

Wind. Goddelijke wind. GIsteren omstreeks 21 uur een wandeling gemaakt in de straten achter de tuin. Geen verlichtingspalen. Breedte van de weg amper twee meter. Duisternis, wind en in de verte lichtjes als sterren. Op het kruispunt van de Vrijbosstraat en de Hazewindstraat sla ik mijn armen open en doe een Derwisjdans. Ik murmel iets als "dank dat alles zo fijn is op dit moment, dank voor alles". Ik zing het zonder een heldere melodie. Zomaar ter ere van de natuur an sich. Wind in de bekabeling langs de weg spreekt een eigen taal, een fluittaal. Verborgen boodschappen, invallende beelden en bevelen. Zo ervaar ik dat. Al is het maar even, ik tracht bij stormweer altijd een wandeling te maken. Alleen. Nietig en toch rijk als een Cresus. Wind, goddelijke wind.

Boekje van Alice Miller aan het lezen, het drama van het begaafde kind. Een must voor wie bewust met opvoeding bezig is. Op bladzijde 46 valt te lezen: "Kritiekloos vasthouden aan traditionele voorstellingen van liefde en moraal is heel geschikt om de reële feiten van de eigen geschiedenis te verhullen of te verdringen. Maar zonder vrij contact met die feiten blijven de wortels van de liefde afgesneden. Geen wonder dat een beroep op liefdevol, ruimdenkend en vergevingsgezind omgaan met elkaar vruchteloos blijft. We kunnen niet echt liefhebben wanneer ons verboden wordt onze waarheid, die over onze ouders en opvoeders, maar ook die van onszelf, te zien. We kunnen alleen maar doen alsof we liefhebben. Zulk huichelachtig gedrag is echter het tegendeel van liefde. Het brengt anderen in verwarring, het bedriegt anderen, en bovenal wekt het bij anderen een machteloze woede die verdrongen moet worden, die nooit bewust ervaren kan worden en dus destructieve gevolgen heeft. Vooral wanneer de betrokkene afhankelijk is van zijn geloof in die zogenaamde liefde".

Een I Tjingkaart voor morgen, De Beperking, met het trigram k'an (water) bovenaan en twei (meer) onderaan. Als er teveel water in een meer loopt, dan stroomt het over, vandaar het beeld dat eraan gekoppeld wordt, nl. dat van de berperking. De raad om de eigen grenzen te kennen en te respecteren. Elk hexagram in de I Tjing, het boek der verandering, toont ons als het ware een archetype (oerbeeld) in de psyche dat op een specifiek moment geactiveerd wordt. Net als in dromen. Onverwacht verschijnt er een beeld, als bij toeval. Het valt ons toe. Ook in dromen zijn vaak oerbeelden aan het werk die zich uitsplitsen in deelbeelden of zich vervlechten met andere oerbeelden. Maar goed, terug naar De Beperking. Morgen heb ik een opdracht in de namiddag en 's avonds. Vrij druk dus. Ik ben enigszins gebonden. Maar een archetype is vaak, behalve individueel, ook een collectieve bewegingskracht. Bij het hexagram De Beperking denk ik trouwens direct aan de Tsunami in Zuid-Oost Azië. Ook daar een grote overvloed aan water. Eveneens het besef van onze menselijke nietigheid en beperktheden. Misschien morgen zelfs een grote naschok? Hopelijk wordt dit geen realiteit. Soms kan je ver gaan in het associëren bij een hexagrammenbeeld, hoewel dit erg subjectief gekleurd blijft (net als bij dromen). Je zou bijvoorbeeld kunnen vermoeden dat het morgen een natte dag wordt, veel regen en onguur weer (hoewel de weerman het, naar ik hoor, anders ziet). Maar regen (water) staat ook symbool voor vruchtbaarheid, voor leven, alsook geld. Dit kan wijzen op een beperkte geldtoevoer of net andersom, een toevloed aan middelen, die toch goed beheerd moeten worden (actie 12-12?). Politiek wordt er een grens overschreden. Wat kan dat betekenen? Gaat een partij vrijuit met het VB samenwerken? De actualiteit volgen dan maar. We zien wel. Associaties zijn geen voorspellingen. Laat dit duidelijk zijn. Voorspellingen zijn meestal onzin. Waar het om gaat is het spel! Het spel van het leven. Het spel van associëren. Spielerei! Het kind in ons toelaten. Durven dromen. Geloven in oneindig veel mogelijkheden. Daarin precies alle beperktheden laten varen. Weliswaar zonder de vaste grond onder de voeten te verliezen. Maar diep in elk van ons leeft Het Kind. Zoon of dochter van het Al, van God. Elk van u! Speel! Fysieke grenzen en sociale verplichtingen kunnen de spelende geest nooit inperken. Is dat geen vrijheid? Veel liefs en genegen. Bart.

8 - 11 januari 2005

Lampernisse. Stil dorp tussen velden en wolken. Gewandeld in de Cayennestraat. Daar woonde ooit Clem Schouwenaars, een (helaas) vergeten Vlaamse schrijver. Hier ontstond het boek "De Seizoenen", één van de beste boeken van deze auteur. Gevlucht voor de Grote Stad (Antwerpen) en een mislukt huwelijk, arriveert de schrijver in een klein bouvallig huisje in Lampernisse. Inmiddels is de bouvalligheid omgebouwd tot een "cleanex" afgewerkt huis, met aangebouwde delen en al erbij. Clem Schouwenaars had muizen in huis. Hij gaf ze eten. Was zijn enig gezelschap. Dat was lang geleden, de jaren zeventig van de vorige eeuw. Nu is de man al dood. Zijn laatste woonplaats was Hageland, amper een kilometer verwijderd van de woonplaats van mijn broer Johan. De laatste heeft mij kennis laten maken met het werk van Schouwenaars, alsook met de Cayennestraat, waar ik nu alweer loop. Dat doe ik soms. Herinneringen. Johan, en onrechtstreeks Schouwenaars, hebben mij man doen worden. De kindertijd voorbij. Onschuld ook al foetsie. Zo gaat het nu eenmaal. De aanleiding dus "De Seizoenen". Nadien heb ik alle boeken van Clem Schouwenaars gelezen, ooit als puber eens een brief naar de Grote Schrijver geschreven, al de woonplaatsen na de Cayenne opgezocht, enz.. Mooi en helder weer. Net zoals Schouwenraars toen al schreef kan je nu nog altijd meer dan tien kerktorens aan de einder onderscheiden. De stilte hier is enorm. Nu is men (de Liberalen in de westhoek) zinnens om een autosnelweg aan te leggen tussen Ieper en Veurne, en natuurlijk dreigt het monster het mooie landschap van Lampernisse geheel kapot te maken. Pijnlijk. Er is natuurlijk verzet in mijn ziel. Maar o de machteloosheid is net zo groot. Peter Bossu uit Diksmuide probeert, samen met vele anderen, het tij alsnog te keren. Ik steun alle acties in die richting. Overal wiegen torenvalken aan de hemel. De wind spreekt zijn eigen taal. Ik heb het warm. Keer terug naar de wagen. Lunch in Diksmuide. Na een fijn vrienden- en familieweekend alsnog een prachtige maandag gehad. Kan ik mij ongelukkig prijzen? Dit mag volstaan voor vandaag. Dank voor wie "pluk de dag" regelmatig leest. Lieve groet. Bart.

1-3 januari 2005

Beste Wensen voor allen! Maak er het allerbeste van.

Blijf wat verward. Vreemde dagen. Ben de tel soms kwijt. Oriëntatie. Vele mensen, gesprekken en sitiuaties die anders uitdraaien dan eerder gedacht. Aanpassen dan maar. Kameleon. I Tjing. Wel hier en dan een stukje boek, wat het ontspannender maakt. Oudejaar met Nick en Anja gevierd en om 24 uur een vredespijp gerookt. Zana in mijn buurt tot en met vrijdag. Fijn.

Zelf boek gekocht: een tweede "lof der luiheid" van Tom Hodgkinson. Fantastisch en een aanrader. Is inmiddels uitgelezen. Boeken ook gekregen: "Elf Minuten" van Paulo Coelho (waar ik straks aan begin) en ook "Grote Vragen in de Wetenschap". Ook nog te lezen "Het drama van het begaafde kind" van Alice Miller. Heidi heeft het uit en er veel over verteld. Erg psychologisch en evenzeer een aanrader. Het brengt veel teweeg, merk ik. Gaat niet over genieën of zoiets, maar over elk kind (dat we ook ooit zelf zijn geweest) en zijn relatie tot de ouders. De ondertitel is "op zoek naar het ware zelf". Dat belooft.

Ik krijg (zie gisteren) het ook wat op mijn heupen wat betreft het lezen van kranten. Eén van de redenen om zelfstandig trainer te worden was ondermeer om tijd te hebben voor het lezen van de krant. Maar langzaamaan krijg ik daarvan wel genoeg. Tijd hebben om naar buiten te staren vind ik onderwijl al net zo waardevol. Ik het boek van Hodgkinson staat op pagina 38 uitgelegd waardoor mijn heupprobleem lijkt te zijn ontstaan:

"Kranten bieden degenen die een lui leven nastreven nauwelijks hulp. Ze presenteren zichzelf als onafhankelijk, maar omdat ze gefinancierd worden door adverteerders, doen ze er veel aan het arbeidsethos en het consumeren te stimuleren. Kranten presenteren een probleem en een oplossing. Het probleem wordt gepresenteerd op de nieuwspagina's en bestaat uit verhalen over oorlog, hongersnood, politieke corruptie, dood, schandalen, diefstallen, ontvoering, pedofilie. Kortom, ze propageren angst. De oplossing voor die angst wordt gepresenteerd in de bijlagen, en bestaat uit redactionele artikelen over -en natuurlijk advertenties voor- ijskasten, lichtsystemen, auto's, seksadviezen, inbraakalarmen, leningen, verzekeringspolissen, recepten, tapijten, geurkaarsen en verschillende culturele producten zoals muziek, films en boeken. Probleem: angst. Oplossing: geld. Methode: werken." Verder schrijft dezelfde auteur: "Als je niets wilt, hoef je ook niet te werken. Zit je vol met verlangens, dan zul je moeten werken om het geld te verkrijgen waarmee je die verlangens kunt inwilligen". Lijkt me erg Boeddhistisch, hoewel hij vervolgens verwijst naar Jezus en de leliën op het veld. Vervolgens vat hij samen met: "uiteindelijk gaat het allemaal om angst. Wees niet bang, neem ontslag! Je hebt niets te verliezen behalve je angsten, je schulden en je ellende! Of volg het voorbeeld van die moedige proto-nietsnutten die voor een driedaagse werkweek kozen, wat een bonafide sociale tendens is. Financieel schiet je er misschien iets bij in, maar de meesten vinden dat het verlies aan inkomen niets betekent wanneer je het afzet tegen de tijdswinst. Het heeft een enorm psychologisch voordeel als je weet dat er meer vrije dagen in je week zitten dan dagen die je aan iemand verkoopt."

Nounou. Sterke tekst. En interessant om even bij stil te staan, met 2005 in het verschiet. Enfin, doe wat je wilt! En geniet, leef, heb lief en vier feest. Leve het leven! Je Bart.

30-31 december 2004

Heerlijke dagen. Onverwacht bezoek aan Mick, waar ook Marcel verscheen. Met beide buurmannen (en Heidi en Vanessa) een heus feestje opgezet. Nog steeds aan het bekomen. Niet alleen voor mijn verjaardag. Ergens wou ik mezelf verdoven, denk ik. De tsjoenami in het oosten baart mij meer zorgen dan ik wil toegeven. Eerst keek ik nog tv en las er krantenberichten over, maar het maakt me misselijk. Zoveel menselijk leven in één "wave" weggeveegd. Dat is toch verschrikkelijk. Over alle grenzen heen komen wij slechts tot een conclusie: we zijn nietige wezens. Sterfelijk. Kwetsbaar. Dit te begrijpen, neen meer nog, dit te doorgronden in het eigen hart, is heilig. Groots. Het relativeert alles, maar dan ook alles, waar we ons mee bezighouden. Wat stoort het dan als een tegen van het voetpad voor je deur scheef ligt of er niet is? Wat stoort het als de postman niet is langsgeweest? Dat de pensioenen wat klein zijn uitgevallen? Dat vliegtuigen lawaai maken? Dat er Walen en Vlamingen in één land samenleven? Dat arme sukkelaars hier bij ons alle heil denken te gaan vinden? Dat een vrouwelijke collega een hoofddoek draagt? Jézus nog aan toe! Je bent zo sterfelijk als een eendagsvlieg! Meer is er niet dan NU, HIER en VEEL ERG GRAAG ZIEN.

Een fijn eindejaar voor u! Volg je dromen! Weet: HET IS revolutie! Ook al merk je er nog niets van. De tijden keren. Een nieuwe generatie is aan het opstaan. De indoctrinaties van alles "ismen" van weleer vervagen langzaam (maar zeker) en de doctrine van de Westerse Verlichtingsidealen zal er aan moeten geloven, omdat iedereen, maar dan ook iedereen er ooit van overtuigd geraakt dat , het voelt en doorleefd, dat er nu eenmaal geen zekerheden zijn en dat deze ook nooit kunnen worden aangereikt, niet door een Staat, een Religie of een Ideologie.

Wees Vrij! Vrij! Doe wat je wilt! Dat IS (HET). Genegen. Kop op, ook voor mezelf. Morgen weer een andere dag. Met graagte. Bart.

Hallo alweer. Korte tekst vandaag. Foto hiernaast van dochter Zana, die vrijdag voor een week bij me is. Momenteel in de Ardennen, tussen bossen en sneeuwmannen. Ze amuseert zich biezonder, naar ik hoor.

Heb nu geleerd van Christian (Comsa!) hoe ik zelf de dagboekfragmenten op de site kan plaatsen. Ook de agenda moet eerstdaags worden aangepast. Plezant zo'n programma als Adobe GoLive CS.

Aan de zijkant van "Pluk De Dag" zie je nu de maanden apart staan. Dit als een soort archief. Voor de liefhebbers.

Morgen misschien een iet wat langere tekst. Zal zien. Wat er hier staat is bovenal ook een test. Spannend. Hou jullie haaks en tot morgen. Greets. Bart.

Welwel. Wat een ramp! Zoveel doden in Azië. Vooral veel kinderen. Ik vind het moeilijk om naar de tv-beelden te kijken. Een voorproefje voor 2012? Sommigen denken van wel. Ik weet het niet.

Mijn eigen leven verdwijnt in het niet tegenover al dat lijden. Ik vertel dan maar even niets. Nutteloze woorden. Als een vloedgolf of aardbeving in China plaatsvond, dan zag men dat als een teken van de “hemel” en kwamen de mensen in opstand tegen de keizer, want hij werd niet meer gezien als “zoon van de hemel”. Veel volksopstanden waren een gevolg van natuurrampen. Ik zie zoiets nu niet meer gebeuren, maar anderzijds voelt mijn teen dat er iets op komst is. 2005 wordt allicht een vreemd jaar. Afwachten maar.

En toch wens ik je ook vandaag weer een allerbeste dag. Genegen. Bart.

20 december 2004

Een Chinese grenswachter ziet hoe bijna dagelijks hoe een man met de fiets zakken zand over de grens tracht te vervoeren. De soldaat vermoed dat de man een smokkelaar is, en dus laat hij hem telkens de inhoud van de zakken tonen. Hoe hij ook probeert, de grenswachter vindt alleen maar zand. Hij is wat gefrustreerd, want zijn intuïtie zegt dat er meer aan de hand is. Na een jaar ontmoeten de beide mannen elkaar in een café.

De grenswachter zegt: “vertel mij nu eens wat je over de grens smokkelt? Ik zal je niet straffen en van mij mag je voor altijd de grens over. Is het boter? Melk? Drugs?”

“Ja,” antwoordt de man. “Ik ben inderdaad een smokkelaar. Van fietsen.”

Mooi verhaal. Kijk ik wel goed om me heen? Zijn mijn interpretaties wel juist? Alweer boeiende vragen.

Volgens de aloude Mayakalender is 20 december een belangrijke dag. Vooral in het jaar 2012 schrijnt die datum van groots belang te zijn. In feite houdt hun kalender die dag op. Het einde der tijden? Voor angsthazen lijkt het zo te zijn. Maar het Grote Einde is al zo vaak voorspeld. We bestaan gelukkig nog altijd. Waarom zou het ooit anders zijn? Misschien zal de mensheid het geen miljoenen jaren meer uithouden, maar de planeet zelf is wel nog voor enkele miljarden jaren goed, me dunkt. De Maya’s spreken ons van zes zonnen. Hun mythische verhalen hebben het over de verschillende periodes in het Grote Kosmische jaar, en de plaats daarin van de mens. Het waren wel kraks in tijdberekening en zo. Dat moet wel gezegd. Zo voorspelden ze nogal precies de aankomst van de Spanjaarden in hun land. Ze dachten dat het Goden waren. De ijzeren helmen en harnassen, het berijden van paarden, de taal, enzovoorts. Het zorgde ervoor dat de Indianen meer dan ooit overtuigd waren van de Goddelijke aard van deze vreemdelingen. Daarom hebben de Spanjaarden zo gemakkelijk dit koninkrijk weten te veroveren. Ze werden ingehaald als helden. De vijfde zon (tijdperk) van de Maya’s is geëindigd door water (zondvloed). Nu bevinden wij ons in het zesde tijdperk en op 20 (of 24) december 2012 eindigt die periode door het vuur. Sommige bronnen halen er astronomische gegevens bij. Ze beweren dat er die dag een vreemde constellatie van sterrenstelsels, onze zon en het zwarte gat in het midden van ons zonnestelsel op komst is. Alles zou op één lijn komen te staan. Weer anderen spreken van een bewustzijnsverandering bij de mens. Een soort kwantumsprong. Je leest het, men sleurt er van alles bij. Het leuke van het hele verhaal vind ik dat veel mensen ermee bezig zijn. Dat die Maya’s van weleer zo’n impact hebben op hun Europese veroveraars. Ik vermoed echter dat er veel kans bestaat dat we op 1 januari 2013 met een glimlach zullen terugkijken op al de Apocalyptische en Messiaanse dromen waar we het nu en de volgende jaren over zullen hebben.  Een leuk tijdverdrijf. Misschien brengt het mensen bijeen. Of misschien krijgen we toch te maken met een nieuwe meteoorinslag of een nucleaire catastrofe? Klimaatsveranderingen? Planeet Aarde uit haar baan gedreven? Misschien komt er toch een universele spiritualiteit of een nieuwe geglobaliseerde sociaal-economische ideologie? Wie weet? Voor mijn part komt er wat er komt. Ik laat niet van slapen. Wat heb je eraan om acht jaar lang bezorgd rond te lopen en gissen naar mogelijke scenario’s? Lijkt een beetje gissen naar de juiste getallen van de Lotto. Neen, verloren tijd. Heb absoluut vertrouwen is het verschijnen van die dingen die nu eenmaal moeten verschijnen. Alle pogingen ten spijt om het bestaan anders te laten verlopen dan het verloopt, want het gebeurt toch. Is dat fatalisme? Nee hoor. Voor mij iets anders, maar zoek het zelf maar uit? Perceptie? Het smokkelen van fietsen, terwijl we ons vergapen op oude zakken met zand of met zogezegde nieuwe wijnen erin. Le nouveau Baugolais est arrivé! Haha. De menselijke aard, le condition humaine, is nu eenmaal altijd dezelfde geweest en zal dezelfde blijven. Pijn als uw lief u laat zitten. Geluk tijdens een ontspannend reisje. Honger, verlangen, liefde, oorlog. Het is er allemaal. Ook in mij. En in u.

Hou je haaks en lach. Sommigen moeten huilen als zij kijken naar wat we doen. Anderen moeten erom lachen. Aan u de keuze. Met een warme groet. Bart.       

18-19 december 2004

Nu Kerst en Nieuw met rasse schreden naderen, komen “goeie intenties” weer in zicht. Soms opnieuw denken aan stoppen met roken. Bepaalde zaken kunnen misschien beter. De winter en het weinige licht tijdens de dag doet ons terug keren in onszelf. Dat kan depressie veroorzaken of net omgekeerd, een innerlijke kracht die zich opstapelt om vervolgens in de lente wild te ontluiken. Sommigen spreken van (uit)zuivering en dergelijke. Nu heb ik zelf zo’n tien jaar aan meditatie gedaan, in hoofdzaak za-zen. Soms taoïstisch, soms christelijk geïnspireerd. Niet altijd consequent en disciplinair, maar doorheen de jaren toch wel vele uren en dagen. In 1999 was er een zonsverduistering in onze contreien. Samenloop leek het wel, en toen kwam een einde aan het “traditioneel” gemediteer. Eerst de twijfel, dan de stilzwijgende overtuiging en uiteindelijk een gebeurtenis die voor de doorbraak zorgt. De gebeurtenis was een laatste bezoek aan een “dojo” in Doornik. Elke zondagmorgen ging ik er mediteren. De zen-methode is een erg stikte meditatie. Lichaamhouding, kledij, ademhaling, timing, enzovoorts. Zen wil via een soort discipline en overgave het ego teniet doen. Zo gebeurde die dag dat ik vijf minuten te laat aankwam, wat een doodzonde is in de wereld van de zen.

De “zen-meester” zegde mij met boze blik: “je bent te laat!”.

Heel spontaan reageerde ik met “voor Boeddha is het nooit te laat”.

De man wist niet meer te reageren. Misschien had hij mijn Frans niet goed begrepen, alhoewel ik aan de witte kleur in zijn gezicht iets anders meende te herkennen.

Ik heb de sessie nog meegemaakt, maar kon niets anders doen dan glimlachen. Zo’n vreugde heb ik zelden in het leven ervaren. Nog naar huis kerende, was die glimlach niet weg te vegen. Een week lang leek het of niets mij kon deren. Had ik een “gouden schat” gevonden of wat? Begreep er zelf maar weinig van. Feit is dat ik sindsdien niet meer heb gemediteerd, toch niet in traditionele zin. Vervolgens de ene gebeurtenis na de andere, via I Tjing, Katie Byron en Tony Parsons. Er was ineens een inzicht. Een begrijpen dat “mediteren” een subtiele instandhouding is van het ego. Hoe denk je dat een ego zichzelf wil vernietigen. Pure zelfmoord. Het zal dat nooit toestaan. De gedachten spelen het heel subtiel. Het doet ons geloven dat er “iemand” is die zich moet zuiveren, die goed moet zijn, het beter gaan doen, een mooier mens worden, een stapsgewijs proces dat ons zal bevrijden, en al dergelijke onzin. Want steeds blijft er iemand aanwezig die dit alles moet gaan bereiken, doen, leren. En vooral zijn er vele goeroes en leraren die het ons kunnen onderwijzen. Als wij maar worden als hen, dan zal je eens zien….? Hierbij is er niet echt een verschil met wat de Christelijke sekten ons vroeger hebben geleerd. We werden geleerd dat we moesten worden als Christus, de god-mens, en alles imiteren wat die man ons heeft voorgedaan. Iedereen kwam uiteraard na verloop van tijd, en vooral op het sterfbed, dat het niet was gelukt. We bleken zondig, schuldig en schaamteloos. Kon ook niet anders. Hoe kan je iets of iemand anders worden dan dat je bent? Met mediteren en new-age denken verandert er niet echt iets. Nog steeds is er sprake van katharsis, zuivering, perfectie, streven, bereiken, het niet accepteren van wat en wie je bent. Het moet anders. Bovenal: jij moet anders worden. Door te mediteren zou je het ego kunnen uitschakelen. In werkelijkheid is het net andersom. Er is geen ego, en daardoor is alles wat er is meditatie. Geen richting, geen pad of zuivering. Niets te bereiken of te bezitten. Zo voelt het nu. Alleen als iemand het spirituele dualistisch bekijkt, blijft de strijd tussen wat er is en wat er zou moeten worden. Wat er verschijnt, het vele en het ene, de dingen, mensen, handelingen, gedachten, de mooie en lelijke dingen, een wandeling, auto, liefde, genot, taal, hond, woede, schuld, verlangen, drang, drift, liefde, … Dit alles wat verschijnt is wat er is. Niets meer of minder. Dit Al is Het. De verhalen die wij eraan vasthangen lijken belangrijker dan wat het gewoon is. En verhalen zijn gedachten, in een bepaalde structuur gebracht. En wie denkt de gedachten? Boeiende vraag. Is er “iemand” die denkt? Ik, kan het antwoord zijn. Wie is dan dat “ik”? Het lichaam? De genen? Ergens diep in jou een bolletje? Denkt er wel iemand of worden wij gedacht? Leuk, niet? Vanwaar toch die drang tot macht en het willen veranderen van wat de werkelijkheid nu eenmaal is? Natuurlijk zijn de vier instincten (voorplanting, macht, overleving en zingeving) ook weer “Dit”, een verschijningsvorm van het Ene dat zich ontvouwt in het vele. Het paradijs is er al. Waarom dus iets worden wat we al zijn? Om bij stil te staan. Wat ook grappig lijkt is het feit dat in vele gevallen de poging tot perfectie en geluk omslaat in frustratie en een gevoel van onkunde. Het lijkt erop dat er een soort volledig evenwicht gaande is tussen de uitersten: armoede-rijkdom, geluk-ellende, oorlog-vrede, licht-duisternis, warm-koud, … Het universum schijnt er steeds weer voor te zorgen dat in zijn totaliteit evenwichtskrachten aan het werk zijn. Vreemd is dat. Doorgetrokken naar onze planeet, de mensen, politiek, sociaal, economisch, biologisch, enz. is het schijnbaar van hetzelfde laken een broek. Dit dualisme is de ideologie, herkenbaar is politieke, religieuze en ecologische overtuigingen. Dat het “ene” minder is dan het “andere”. Dat “wat er is” iets anders zou moeten worden. Edoch, uiteindelijk ontsnapt niemand aan het feit dat de duale krachten een uitnodiging zijn van het Ene om zichzelf te zien als “één”. Zolang er “iemand” is, blijft de innerlijke strijd tussen het schijnbare dualistische; ik tegenover de ander, hier tegenover daar, toen tegenover later. Als er niemand meer is, is alles Al, Een, Het, Dit. Naamloos, onpersoonlijk, onzijdig, uitgestrooid en inherent aanwezig in elk verschijnsel, in jou en mij. Allen en alles heilig en volledig “zoals het is”. Pure meditatie als toestand van Zijn!

Misschien kan je er wat mee aan? Misschien volgt er een Kerst en Nieuw zonder ook maar welke intentie ook, maar met des te meer liefde voor wie je schijnt te zijn en voor alles wat er in het leven verschijnt?

Onspan. Laat maar Zijn. Prima. Herboren.

Straks wandelen in de natuur. Zondag, rustdag. Zon nu helder en warm. Licht.

“Men zou een pleister willen zijn op vele wonden” volgens Etty Hillesum.

Het liefste zie ik jou als je ligt
te slapen.

De kus die doet ontwaken
stel ik uit. Zo hoop ik

dat het sprookje duren zal:
er was eens, er is, er zal altijd zijn.

En als ik uit jouw dromen val:
een kikker zonder kroon?

Nee, denk ik, nee, dat kan niet.
Niet zonder sporen:

een geeuw van jou naar mij.

Voor wie de bundel wil bestellen, kan mailen naar Dirk zelf: clementdirk@hotmail.com
Vrienden, vriendinnen, maak er een fijn weekend van en alles wat je wilt wens ik je toe. Wie je bent, zegge het voort. En uiteraard… veel graag zien. De kerst in zicht. Kop op en genieten maar. Feest. Vieren. Leven.
Genegen van den Bart.

30 november 2004

Stilaan lijken de stukjes tekst van “pluk de dag” op een dagboek. Kan het niet laten. Nochtans is het niet de bedoeling. Geen bekentenissen, privaat spul, geen speciale dingen tout court. In feite simpel. Fragmenten uit een fragmentarisch leven. Puzzelstukjes die in één geheel passen of aansluiting vinden bij wie het leest. Inspelen op actuele gebeurtenissen. Bedenkingen soms. Verhaaltje. Boeiende citaten. Een optimistische stem. Een kleinood. Geen schokkend nieuws. Zomaar gegeven. Waarom niet? Een doorgeven. Brokstukken gedachten aangeboden aan een onzichtbaar web.
Eén van de boekjes waar veel inspiratie in vertoeft is “het licht in jezelf” van Krishnamurti. Een citaatje: “Om helemaal een licht voor jezelf te kunnen zijn, moet je vrij zijn. Je moet innerlijk totaal vrij zijn van alle autoriteit, van alle vergelijking, omdat je, als je volgt wat hij zegt, niet verder kunt. Anders kun je nooit een licht zijn voor jezelf. Wanneer je een licht bent voor jezelf, ben je een licht voor de wereld, omdat de wereld “jij” is en jij de wereld bent.”
Mijn vader zegde altijd: “je bent een vrij mens, ik heb er voor gevochten in 1943!”. Honderden keren heb ik deze mantra gehoord. Een positief man, trouwens, die vader van me. Humor en relativist. Moeder was een soort tegenpool en, zoals zo vaak, trekken zij elkaar aan. Ma lachte uiterlijk wel, maar niet van binnen. Bij pa was het omgekeerd. Eerstens dacht ik aan loutere vrijheid, in de concrete zin. Dus vaak conflict als gevolg. Op school, werk, thuis. Plotseling het dagen. Een heldere klop van “neen, niet daar, maar hier”. Soms is gezag gewoon gezag. Nuttig en onherroepelijk. Belastingen betalen. De kennis van dokters, notarissen, advocaten, garagisten. Zij zijn een autoriteit voor me. Geen probleem meer. Maar binnenin is het dogma voorbij. Niets kan mij dwingen tot zwijgen. Geen verbod op mijn denken (of niet-denken). Geen kerk of school kan enige richting geven, omdat er geen richting is, of een plaats waar ik naartoe dien te gaan. Wat inspiratie hoogstens. Verhaaltjes. De rest is vrij. Dat voelt zo goed aan. Zelfs hierover vind ik niet de juiste woorden. Iets wat is moet niet meer anders zijn dan wat het is. Verdomd, wat een fijne bevinding. De toepassing volgt me dunkt. En zo had vader gelijk. Ik ben een vrije geest. Ook om daarbij te beseffen dat er natuurlijk geen vrijheid van keuze is (maar dat is iets anders). Laat mij maar de illusie van het banale spel. Voorbij dit alles is de stilte. Een oorverdovende stilte waar alles uit voortvloeit. Meer moet dat niet zijn.
Allezviedertgie. Tot ene volgende keer. Hou van het houden van! Genegen. Bart.

Verdriet. Als de vreemde kronkels van het denken toeslaan. Het gekende “ik kan in mijn broek; mijn broek kan in een koffer; dus ik kan in de koffer” of “ik zag een witte eend, dus alle eenden zijn wit”. Dergelijke onzin vind je steeds terug bij elke vorm van eenzijdig extremisme. Of het nu van Islamitische, Katholieke of Vlaams-Nationalistische origine is, het houdt geen steek. Zoals het ego niet bestaat, maar slechts een samenraapsel van gedachten is, en dus lucht, wind, leegte, zo ook geldt dit voor alle zogenaamde redeneringen die verdedigen wat absurd en onverdedigbaar is. Dat de Koran van Allah zelf afkomstig zou zijn! Dat de Bijbel het woord van God is! Dat de Vlaming bestaat (een mengsel genen van Spanjaarden, Nederlanders, Oostenrijkers, Duitsers, Fransen, enz.)! Gebazel en gekreun, ooit door enkelingen gelanceerd, als pathologisch restant van een totaal scheefgetrokken ratio, dwangmatig als zij zijn op zoek naar macht over soortgenoten. En dan is er slechts een massa nodig die dit alles gelooft. De tijd doet de rest. Wat pijnlijk. Droevig. Het beste tegengif is het individueel cultiveren van een kritische onafhankelijke geest. Maar als de massa (met hun leider) aan de macht komt, is precies die geest het eerste wat wordt uitgeschakeld. Zo zeggen de leiders van het Vlaams Blok dat allochtonen zich niet aanpassen en criminelen zijn. Nu ze zelf door de rechtbank als criminele organisatie zijn veroordeeld, keren zij de redenering om en zeggen dat zij het slachtoffer zijn. Moslimmeisjes mogen geen hoofddoek dragen en imams dienen gecensureerd te worden, maar zelf noemen zij zich verdedigers van de “vrije meningsuiting”. Al dit tegenstrijdig gelul vult onze dagen. Walen en Vlamingen; Joden en Palestijnen; Irakezen en Amerikanen: steeds proberen beide partijen met ideologisch sofisme hun eenzijdig gelijk te halen in een onmogelijke zaak, want het leven laat zich niet vatten in enkele regels, in enkele redeneringen, want het Leven Zelve is niet eenzijdig, kan onmogelijk eenzijdig zijn, omdat het Alles is, en Alles heeft telkens een schakering aan mogelijkheden die mysterieus verbonden zijn in een paradoxaal mysterie. Op een beangstigende aandoende wijze worden wij in de tijd meegezogen en willens nillens komt opnieuw een periode aangevlogen waar extreme meningen moeten leiden tot extreem lijden. Nieuwe executies, kampen, harteloos geweld. Om daarna, alweer opnieuw, wakker te worden met een pijnlijke kater en allen uit te schreeuwen “hadden we het maar geweten”. Maar je weet het! Nu! Rond de doodskist van Arafat in Rammalah zingen mensen (mannen!): “Arafat, aan jouw schenken wij ons bloed en onze ziel!” Waar hebben we dat nog gehoord? Heel vaak al. Voor Jezus Christus, voor Hitler, voor de Keizer van Japan, voor Mao, voor Stalin, voor Kim van Noord-Korea, voor Pol Pot, Philip Dewinter (die zijn 70-puntenplan voor “later” houdt), enzovoorts. En wat is het resultaat van deze opoffering? Ellende! Niets dan ellende! En hoe belachelijk ook! Je offert je niet op! Net niet! Niet aan de liefde voor een vrouw, niet aan een gesublimeerde leider of godheid. Precies de opoffering van het individu aan de leer of aan de leider, is dramatisch, is de poort naar de hel! Niet doen dus. Please! Tenzij je het niet kan laten. En daar kan ik niets aan doen. Ook deze woorden hier zijn slechts arm en schraal. Nachtelijk gebral. Maar goed bedoeld.
Genegen,

12 november 2004

Weer veel bijgeleerd gisteren. Televisie is niet altijd verdoving. Op National Geographic ontdekt dat de Amazones echt hebben bestaan. Een geleerde dame heeft uitgeplozen dat een krijgsvrouw van 2500 jaar geleden, van wie het skelet is ontdekt in een graf in Zuid-Rusland, cultureel en genetisch in rechtstreekse lijn afstammeling is van een meisje van 9 jaar dat nu leeft in het hooggebergte van Mongolië. De Griekse geschiedschrijvers hadden dus gelijk. De Amazones waren nomadische vrouwenstammen. Iets anders is, gezien in “over-leven” op Canvas, de wereldramp van 250 miljoen jaar geleden, waarbij 95% van alle leven op aarde was vernietigd. Niet te verwarren met een andere ramp van 65 miljoen jaar geleden (dino’s). Wat is er zo lang geleden gebeurd? Vulkaanuitbarstingen in het huidige Siberië hebben de temperatuur op aarde laten stijgen met 5 graden. Daardoor warmde het zeewater op en ook de bodem van de oceanen werd er warmer van, waardoor grote hoeveelheden bevroren methaan vrijkwam, wat op zijn beurt opnieuw voor een temperatuursstijging van 5 graden hebben gezorgd. Een stijging van de temperatuur op aarde met 10 graden maakt van Engeland een woestijn, zo werd er gezegd. De planeet heeft 100 duizend jaar tijd nodig gehad om te herstellen, terwijl de schade zelf in amper (!) enkele duizenden jaren was aangericht. We zijn gewaarschuwd. Zoals het er nu uitziet, kan de moderne mens in amper enkele honderden jaren dezelfde schade aanrichten. Het enige zoogdier dat 250 miljoen jaar geleden de ramp heeft overleefd was een geschubde koe. Haar overleven was rechtstreeks aanleiding tot ons ontstaan. Prachtig niet? Dat men in Indië de koe als heilig beschouwd is in dit opzicht nog zo stom niet. Dat wij de koe consumeren is, archetypisch beschouwd, een vorm van kannibalisme. Om 24u mij te bed gelaten. Rare dromen gehad. Helaas zijn vele beelden verdwenen. De informatie ging erg ver terug. Een glimp van Oost-Europa, Wenen, Rusland, Hunnen, China. Vreemde dingen en mensen. En altijd was er een soort “ik” mee aanwezig. Restdroom? Effectief genetisch verleden? Bullshit? I don’t know.
Genegen,

11 november 2004

“Als je waarachtig bent, heb je welslagen in je hart, en al wat je doet, heeft succes” is een orakelzinnetje uit de I Tjing, het boek der veranderingen. Hoe meer ik het herlees, hoe mooier ik de tekst vind. Als ik het goed begrijp verkrijg ik succes, als er welslagen in mijn hart is. Zou dat verwijzen naar de motieven die iemand heeft? Wat is de innerlijke motivatie als we iets doen? Wat willen we au fond bereiken? Zijn die motieven hartelijk? Of hatelijk? Waarom verandert een politieke partij bijvoorbeeld van naam? Wat is de verborgen agenda? Wanneer heeft iemand welslagen in zijn hart? Goeie bedoelingen, zo je wilt? Als die persoon waarachtig is. Klinkt oubollig, het woord “waarachtig”. Hoewel, hiermee staat of valt een mens en de menselijke waardigheid. Aan sofisten geen boodschap. Het gaat ‘m niet om het gelijk, minder nog om het Grote Gelijk, want zelfs den Grootten Oorlog heeft nooit zijn gelijk bereikt, door de ontreddering die er het gevolg van was. Elke strijd, conflict komt tot stilstand als elkeen “diep in ’t eigen hart” zou kijken. Dan kan je toch niets anders dan lief te hebben? Want diep in dat hart leeft het besef dat wij allen hecht verbonden zijn op het “ruimteschip” Planeet Aarde. Heel duidelijk stroomt het water onder de brug, en elke watermolecule is onherroepelijk verenigt met alle andere. Als ik spuw op anderen, dan bevuil ik mezelf, toch. Wat niet wil zeggen dat de egoïst en de narcist in mij zomaar het zwijgen kan worden opgelegd. Hoeft ook niet. Ook die horen erbij. Zo begrijp ik beter het egoïsme en narcisme van wie dan ook. O goed, alweer gefilosofeer. Ik weet het. Hou me even stil. Nick en Anja op bezoek. Fijne mensen. Ik mis vaak zovele vrienden. Soms doe ik te weinig inspanningen om hen op te zoeken, vrezend dat ik iemand ten laste ben, of mij afvragend of ik alweer anderen niet tekort doe. Liefste van al ben ik zelf de gastheer. Laat maar komen. “Wel-gekomen!” zegde moeder zaliger telkenmale. Wat mij betreft hetzelfde. Ik begrijp natuurlijk de drukte, gezinslast, afstand, tijdsgebrek en dergelijke. Mijn gedachten zijn vaak bij hen; Danny, Nathalie, Geert, Lieve, Dirk, Riane, Ronny, Johan, Anne, Dominique, Vincent, Hilde, Marc, Anne, Ronny, Bout, Arne, Ruben, Annelies, Jeroen, Johann, Hilde, Johny, Koen, Michiel, Maaike, Tine, Toon, Yves, Ann en zovele anderen. Mijn beperkte zelf. Maar goed, geen “zorgen tot paniek”, want 93 jaar zou ik het kunnen volhouden op aard. Nog 54 jaar de kans dus om elkaar te ont-moeten, te vieren in vriendschap dat we er voor elkaar kunnen zijn. Genegen en zonder wapens, zomaar.

10 november 2004

Alles start bij de bron. Van rivieren klinkt dat logisch. Ze starten bij een bron en monden uit in zee. Zo simpel als wat. Voor mezelf geldt hetzelfde. Ik mond uit in een zee van bewegingen, ervaringen, kleuren en daden. En voordien was ik kind, baby, foetus, een verbinding tussen een zaad- en eicel. Daar waren mijn ouders voor nodig. En voor hen, andere voorouders. Een hele stamboom breed uitgesponnen over de zogenaamde tijd. Ergens in het grote verleden linken diverse stambomen in één, tot aan de eerste mensen in Afrika of waar dan ook. En voorbij de eerste mensen, waren er de apen, reptielen, vissen. Uiteindelijk slechts water. Daaruit ben ik ontsproten. Uit water. Verder voorbij het water de vorming van de planeet aarde. Nog vroeger de vorming van ons zonnestelsel. Ooit het allereerste begin: de oerknal. Een gevolg van de clash tussen twee universums in membraanvorm (de M-theorie). Deze Big Bang was vormelijk niets. Slechts energie. Leegte. Niets. Licht. Daaruit ontstonden concentraties, materie, vormen, tot en met alles wat op de dag van vandaag bestaat, mezelf incluis. Uit Niets. Is dat de Bron? Het Niets? Elke trede, stap, proces naar wie en wat ik zogenaamd nu ben, is ooit daar begonnen, en was iets anders verlopen dan hoe het is gegaan, dan was er geen Bart zoals die nu wordt gezien. Ik ben het gevolg van al het voorgaande. Jij ook. Iedereen en alles. De volledigheid van het “hele-Al” in een soort perfect geconstrueerde tijd- en ruimteschaal. Causaal gezien valt hiertegen niets in te brengen. Causaal gezien is alles en allen uit die Ene Bron ontstaan. Uit Licht. De uiteindelijk uitgedeinde restanten van het nu zijn nog steeds Dàt. Dé Bron. Big Bang. Licht. Bron en monding zijn allebei water. Het Ene en het Vele zijn beiden Licht. Zo kijk ik ernaar. Hoe moeilijk ook. Het is de enige reden waarom ik lief zou kunnen hebben. In een niet-causaal (a-causaal of synchronistisch) opzicht verschijnt eenzelfde conclusie. Het gras dat in de lente ontluikt is hetzelfde fenomeen als de oerknal. Zo ook elke gedachte, woord of handeling. Zonder tijd en ruimte vindt alles nu plaats. Méér nog: geen nu (geen vroeger of later). Het verschijnt gewoon. Het Gebeurt. Telkens (op)nieuw! Ik heb geen enkele keuze in mijn leven en daardoor ben ik absoluut vrij. Dat is een mysterieuze paradox. Maar zo voelt het. Waar ik niet voor gekozen heb, bestaat ook niet. En wat er is, was in feite nooit een keuze. Het kon niet anders dan zo te zijn, zoals Het is. Maakt deze gedachte een mens fatalistisch? Het hoeft niet, wat mij betreft. Het geeft zoveel bevrijding. Wapenstilstand! Geen gevecht meer tegen zus of zo, tegen die en daar. Gewoon. Eenvoudig zo.
Je vriend.

9 november 2004

“De laatste show” is een programma op de Vlaamse televisie, wellicht door velen van u gekend. Gisteren weer eens gekeken. Gasten waren tekenaar Kamagurka, zanger R.v.h. Groenewoud, psychologe Kris Kuppens en minister van Bremt. Beetje surrealistisch. Wellicht de bedoeling van de makers. Het valt me ook op hoe weinig er gezegd wordt in zoveel tijd. Vaak vaag, tussen de regels door trachten te begrijpen. Communicatie met vraagteken. Maanden geleden was Raimond in hetzelfde programma, maar hij weigerde ook maar één woord te zeggen. Dat was schitterend! Er valt ook niets te zeggen, uiteindelijk. Pure zen! Nu betrof het allerhande thema’s die op zich weer geen thema’s waren, en tussendoor wat gezeik en een incestueuze bevruchting voor een ander vrt-programma dat “onder één dak” heet en zogenaamd enige psychologische inhoud heeft. Tot slot was er muziek. “Zoals gewoonlijk” van Raimond. Wat een lied! Merg, been, to the point. En het gezang dekte de lading van het hele programma: zoals gewoonlijk. Een zanger en kunstenaar als Raimond legt de vinger daar waar deze dient te vertoeven. Voordien wat gelul over gelijke kansen, de nieuwe man, liefde en zo, maar uiteindelijk staan we op, doen de dingen van weleer, en gaan weer slapen. Met de neus op de feiten gedrukt. Zo kan je het wel noemen, ja. Het programma dus wat overbodig. Het muzieknummer des te urgent. We blazen dingen op, en dan weer af. Au fond echter is alles prima zoals het is. Méér moet dat niet zijn, toch? Go for it!
Een lieve groet.

Onlangs gelezen: “alle terroristen zijn momenteel moslims, dus is de Islam gevaarlijk”. Ik vermoed echter (weet wel zeker) dat de Palestijnen het Joodse volk als terroristen zien en vele Irakezen beschouwen de Christelijke Amerikanen, Britten, Spanjaarden, Polen, als de terroristen. Alles hangt er maar van af hoe je naar geweld kijkt. Wat mij meer opvalt is dat vooral mannen verantwoordelijk zijn voor geweld in de wereld. De meeste verkeersdoden zijn veroorzaakt door roekeloze mannelijke chauffeurs. Oorlogje spelen is vooral een mannelijke aangelegenheid. Osama tegen Bush. Sadam tegen Bush. Bijna alle dictators waren en zijn mannen (Hitler, Stalin, Mao, Mobuto, Idi Amin, enz.). De Taliban, de zelfmoordenaars in Israël, de moordenaar op Pim Fortuyn, de moordenaar op Theo van Gogh, allemaal mannen. Wie hebben we meer? Verkrachters zijn natuurlijk allemaal mannen. Ook de vaders die gezinsdrama’s veroorzaken. En ook Dutroux, Fourniret en nu Emile Louis. Telkens mannen. Sekteleiders zijn mannen. Religieuze leiders zijn ook mannen. De paus, de dalai lama, de mullahs, de ayatollahs, enz. Altijd weer mannen. Twee jongetjes moorden onlangs hun gezin uit. Het begint dus alsmaar vroeger. De maffia, de hormonenzwendel, de mensensmokkel, de witteboordcriminaliteit. Haast altijd weer die verdoemde mannen. De gevangenissen zitten voor het overgrote deel vol met mannen. Dat is de realiteit. Nu, ik ben zelf een man. Ik wil mijn soort niet bruskeren. Maar ik kan niet doen alsof ik niet zie.  Dus niet de Islam, niet een land, niet een politiek systeem, niet een religie en dies meer. Niet dat is gevaarlijk, levensbedreigend. Alleen de mannen zijn dat. Zij zijn verantwoordelijk voor het meeste leed op deze aardkloot. En daar moeten we durven naar te kijken. Het is niet toevallig dat het vrouwen zijn die nieuw leven op aarde zetten. Het is niet toevallig dat het mannelijke sperma minder vruchtbaar wordt. Niet toevallig dat biologen voorspellen dat de mannelijke soort aan het uitsterven is. Niet toevallig dat de “mannelijke” aard een afwijking blijkt van de natuur, tijdens het vormingsproces in de baarmoeder. Logisch en begrijpelijk. Noodzakelijk ook. Ooit is een vrouw in staat op zichzelf het leven uit te dragen en dan zijn we van alle ellende af. Niet dat ik vrouwen steeds vredelievend vind. Je moet er maar eens mee samenwerken! Ik bedoel zo, twintig vrouwen en één of twee mannen. Hou de vrede maar in stand! En toch vallen er geen doden. Wat pesterijen, geroddel, psychologisch en emotioneel extremisme, jazeker. In de ergste gevallen wat gifmengsels. Maar meestal gaat er niemand dood van.  Dus ik ben zelf een man en vind het mijn taak mijn eigen agressie, dat er van nature sowieso is, duidelijk en constructief te kanaliseren. Sommigen bouwen een prachtig huis (zoals Cherry in “de Ark van Zarren”) met die testosteron. Dat is prima. Anderen beoefenen sporten en zo. Ik hou het vooral bij schrijven en vrijen. Dat is ook al iets. En mijn geliefde houdt ervan. Vermoeidheid is een goed antigif tegen agressie. Maak ze moe, die mannen. Put ze uit! Dan zingen ze wel een toontje lager (grapje). Neen, waar het om gaat is besef. De monsters in onszelf helder zien. En ze vervolgens niet voeden. Ze zeker niet projecteren op een ander of op een groep anderen. Dat is belachelijk dom. En soms zijn we dat ook, ontzettend dom. Lees er “Prediker” of “Het lof der Zotheid” maar eens op na. De ziekelijke drang van mannen om een perfecte samenleving tot stand te brengen (en daardoor hun wil, hun macht op te leggen aan anderen), die absurde verlichtingsidealen om te komen tot übermensch-achtige wezens, dat is zo’n ontkenning van wat de natuur in wezen is: dit-dat; wit-zwart, goed-slecht, dom-slim; alle tegenstellingen in één vervat. Blijkbaar begrijpen alleen vrouwen dit diepste, maar ook open, geheim. Carl Gustav Jung zegde al: “perfectie is een ziekte”. En hij kon het weten, als dokter, psychiater en psycho-therapeut. Dus volmaaktheid kan mij gestolen worden. Ik ben en blijf een goed-slecht mens, of een slecht-goed mens, zo je wil. Vol-ledig! En anderen zijn dat ook. Ik kan het niemand kwalijk nemen. Ik kan niemand iets bijbrengen dat hen anders zou maken. Zo helder en gewoon, als de natuur zelf. Alleen het zien, het kijken naar wat er is. Daar gaat het om. Maar ik wijk af. Ik filosofeer er op los. Heidi zegt: “je bent in vorm, hé?” En inderdaad, na een weekendje “al-chemie” tussen een man een vrouw kan je niet minder verwachten.

En jullie, beste lezer (waarvoor dank), wens ik alle goeds toe. Vrede ook. En voor de mannen: excusez-moi! Het gaat ieder goed.

Genegen.,

Er is het feit dat ik opsta. De televisie spuwt reclame voor Barbie, Polly en ander verlokkelijks voor kinderen. Zo weet ik dat de Sint Spanje heeft verlaten en in onze richting komt aangereisd. Het ontbijt heeft Robin klaargezet. Heidi ontwaakt op haar typische wijze. Op een dag, alweer lang geleden, sloeg de bom in. Ademloos. Bibber. Ongeloof. Zou het kunnen dat twee mensen het “zo eens zijn in hun hart, dat ze zelfs de hardheid kunnen breken van ijzer of van brons; dat twee mensen die diep in hun hart elkaar volmaakt begrijpen, woorden gebruiken zoet en sterk als de geur van orchideeën”? En na de vraag, twijfel, dan de poging. Dan de schamele tedering, de toenadering en vervolgens afwijzing, verwijdering. De aftastende weken, maanden, jaren. Wat er blijft is het weten. Er is geen andere weg. Als een tornado gezogen naar een middelpunt. En daardoor de kracht van uitdeinen, de buitenwereld overweldigen omdat er binnenin, of met z’n twee, energie en vertrouwen zich opstapelt. Angsten die bedaren. Kwetsuren die genezen. En hoewel romantiek genoemd kan worden als “de zachte vernieling” en zich schraagt aan illusies, fata morgana’s, toch is het voedsel. En voedsel verteert en zet zich om in bewegen. En dan de horden projecties. In de ander zien wat je er zelf niet van bakt. Schuwen, schuilen, schimmen. Zo ontwaakt zij, Heidi, op haar typische wijze. En ik, bedacht en bezeten, laat haar los, en daarna weer neem ik haar vast. Eb en vloed. Zon en maan. Straks gaat zij namelijk de deur uit. Ik heb het beleefd gevraagd. Dan heb ik de tijd om een lekkere maaltijd te bereiden. En nog andere voorbereidingen te treffen voor ons strakse verdwijnen. Vandaag en morgen trekken wij ons terug. Samen-Zijn. Even staat mijn leven in het teken van Haar. De Oervrouw. De Enige  Geliefde. En Haar huid zal ik delen met mijn vingers. Haar haar is het satijn dat mij verwarmt. De stem, in gefluisterde fragmenten, beveelt mij ongehoorde vrijheid, absoluut en totaal. De verre hemelen zijn even dichtbij.

Er is dus het feit dat ik opsta. Dat ik verwacht en koester wat de volgende uren en dagen zal brengen. Al deze gedachten als schijnbaar gekozen. In een gesloten wereld die alleen de mijne is. Daarin kunnen delen, één-zijn met twee, de liefde in honderd hoofdstukken schrijven op een perkament van mensenhuid. Is er iets op aarde wat mij kan tegenhouden? Ok, ik zou het begrijpen dat u er haast afgunstig van wordt. Daarom hou ik de details voor mijn hart. Gaat niemand een moer aan. Uit respect ook. En toch zou ik het elk van u willen geven, gunnen. Niet mijn geliefde natuurlijk (ben je gek?), maar Dé Liefde, Dé Geliefde. En misschien, terwijl ik dit schrijf, is Zij reeds (allang) nedergedaald in uw persoonlijke koninkrijk. Ik hoop het van harte. Al de rest, verleden, heden, toekomst, doet er niet toe. Niet mijn liefde is de schijn, maar de angst ervoor. Die bestaat niet meer. En ook al komt ook zij toch ooit weer op (misschien morgen, misschien nooit), dan groet ik haar beleefd, uit liefde.

Intussen is Arafat misschien dood, of de Paus. Wie zal het zeggen. Het doet er niet toe. Ik hoor nu alleen van poppen voor kinderen, en laat het zo zijn. De verhalen zijn het die sterven, al de rest leeft. Als nooit voorheen. In krachtig gelid. Het zaad verbergend voor wat wij de toekomst noemen. Voorts “ijdelheid, en niets nieuws onder de zon”. Liggen, staan, zitten. Het enige wat er werkelijk wordt gedaan. Moeilijk kan dat niet zijn. We doen het immers vanzelf. In het Chinees betekent het woord “natuur” in feite “vanzelf zo”. Mijn inziens is de Liefde ook Dàt: vanzelf zo, als zitten, staan of liggen. Wie kan daar nu tegen vechten? Alleen de dromers!

Geef je over. Ga ervoor. Warm en hart van binnen.